Plantation Days

Plantation Days – amerykańska rewia muzyczna z lat 20. XX wieku, związana z afroamerykańskim teatrem muzycznym i wczesną obecnością jazzu w widowiskach estradowych. W 1923 zespół rewii przybył z Nowego Jorku do Londynu i występował w Empire Theatre. Według Howarda Rye’a i Jeffreya Greena przedstawienie było oparte na Shuffle Along lub stanowiło jego bliskie naśladownictwo; towarzyszyła mu 32-osobowa orkiestra, w której grali m.in. James P. Johnson, Wellman Braud i Darnell Howard[1].

Rye i Green przedstawiali występy Plantation Days w Londynie jako jeden z przykładów obecności afroamerykańskich wykonawców w brytyjskim życiu muzycznym lat 20. XX wieku; na podstawie relacji prasowych z 1923 uznawali, że wykonywana tam muzyka miała cechy jazzu[1]. W sierpniu 1927 rewia występowała także w Grand Theater w Chicago, gdzie według Grove Music Online była przyjmowana entuzjastycznie; w obsadzie znajdowali się wówczas m.in. Blanche Calloway i Cab Calloway[2].

Przypisy

  1. 1 2 Howard Rye, Jeffrey Green. Black Musical Internationalism in England in the 1920s. „Black Music Research Journal”. 15 (1), s. 101–102, 1995. JSTOR: 779323. (ang.).
  2. ↑ Nightclubs and other venues. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J330000. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.