Plumbogumit

Plumbogumit

niebieski plumbogumit z Chin
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	PbAl3(PO4)(PO3OH)(OH)6[1]
Twardość w skali Mohsa	4–5[1]
Przełam	nierówny/nieregularny, półmuszlowy[1]
Łupliwość	brak[2]
Pokrój kryształu	pryzmatyczny[2]
Układ krystalograficzny	trygonalny[1], heksagonalny[2]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1]
Gęstość	4,01 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	jasnoniebieska, szarobiała, żółtoszara, żółta, żółtobrązowa, czerwonobrązowa, zielonkawa, niebieskawa, ciemnoniebieskoszara[1][2]
Rysa	bezbarwna, biała[1]
Połysk	szklisty, żywiczny, matowy[1][2]
Współczynnik załamania	1,653–1,704 (jednoosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,024[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.BL.10[1]

Plumbogumit – minerał, będący uwodnionym fosforanem.

Krystalizuje w układzie trygonalnym. Rzadko tworzy kryształy pryzmatyczne^[2]. Występuje zazwyczaj w skupieniach groniastych, nerkowatych, stalaktytowych, masywnych, naciekowych lub kulistych^[2][1][3]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do półprzezroczystego^[2]. Posiada biała rysę oraz żywiczny bądź matowy połysk. Częstymi zanieczyszczeniami są gal i żelazo^[1]. Czasem występuje jako pseudomorfoza po barycie lub piromorficie^[3].

Występuje jako wtórny minerał w utlenionych złożach ołowiu^[1]. Spotykany także w polimetalicznych żyłach^[1] i aluwiach^[3]. Towarzyszą mu piromorfit, kwarc, mimetyt, baryt, duftyt, cerusyt, anglezyt, wulfenit, goethyt i stolzyt^[1][2].

Występuje w Czechach, Australii, Austrii, Boliwii, Niemczech, we Francji, Włoszech, Portugalii, Hiszpanii, Chinach, Wielkiej Brytanii (Anglia, Szkocja) i USA (Nowy Meksyk, Arizona, Kalifornia)^[1][2][3]. W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w Szklarach oraz w Tatrach^[1].