Ponocnica lemurowata
| Aotus lemurinus[1] | |||
| (I. Geoffroy, 1843) | |||
![]() | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
ponocnica lemurowata | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
![]() | |||
| Zasięg występowania | |||
![]() | |||
Ponocnica lemurowata (Aotus lemurinus) – gatunek ssaka naczelnego z rodziny ponocnicowatych (Aotidae)[5], dawniej zaliczany do płaksowatych (Cebidae). Zamieszkuje lasy tropikalne i górskie w Andach (Kolumbia, Ekwador, Wenezuela), występując na wysokościach od 1000 do 3200 m n.p.m. Prowadzi nocny tryb życia, wykazując największą aktywność po zmierzchu i przed świtem[6]. Posiada widzenie monochromatyczne (nie rozróżnia kolorów) i w przeciwieństwie do wielu zwierząt nocnych nie ma błony odblaskowej, co kompensuje bardzo dużymi oczami. Żyje w monogamicznych grupach rodzinnych, w których samiec sprawuje główną opiekę nad potomstwem[5].
Występowanie i biotop
Gatunek ten zamieszkuje obszary Andów w Ameryce Południowej, obejmując terytoria Kolumbii, Ekwadoru i Wenezueli. Ponocnice lemurowate występują w lasach górskich i mglistych na wysokościach od 1000 do 3200 m n.p.m.[6] Preferują gęste, zwarte korony drzew, które zapewniają schronienie i ochronę przed drapieżnikami[5].
Są zwierzętami o dużych zdolnościach adaptacyjnych – spotyka się je zarówno w lasach pierwotnych, jak i wtórnych, a także w zdegradowanych fragmentach lasów, na obszarach podmiejskich oraz w agrosystemach, takich jak plantacje[6]. Rzadko schodzą na ziemię, przebywając na wszystkich poziomach lasu, choć najczęściej wybierają te porośnięte pnączami[5].
Charakterystyka

Wygląd
Ponocnica lemurowata to niewielki naczelny, ważący zazwyczaj około 1 kg (do 1,3 kg) i mierzący około 34 cm długości, przy czym nie wykazuje wyraźnego dymorfizmu płciowego w wielkości ani ubarwieniu[5][7]. Posiada gęste, wełniste futro, które na grzbiecie jest ciemniejsze, a na brzuchu przybiera barwę od szarej (stąd angielska nazwa gray-bellied night monkey) do pomarańczowo-żółtej. Charakterystyczną cechą jest mała, okrągła głowa z bardzo dużymi, brązowymi lub czerwonawymi oczami otoczonymi jasnym futrem, co nadaje jej wygląd przypominający sowę[5][8][9]. Nad oczami widoczne są grube, białe brwi oraz trzy czarne pasy na głowie z czarną plamą między oczami. Ogon jest puszysty, niechwytny, często z czarną końcówką[5].
Zmysły i aktywność
Jako jedyny nocny antropoid, gatunek ten posiada specyficzne przystosowania. W przeciwieństwie do wielu nocnych ssaków, ponocnica nie posiada błony odblaskowej, co rekompensuje dużymi oczami i siatkówką zdominowaną przez pręciki[5][9]. Widzi monochromatycznie (nie rozróżnia kolorów), co w nocy rekompensuje dobrym wyczuwaniem ruchu i kształtów w słabym świetle. Jest najbardziej aktywna po zmierzchu i przed świtem, a jej aktywność może być zależna od faz księżyca – przy pełni jest bardziej aktywna niż w noce bezksiężycowe[6][7].
Dieta

Jest to gatunek wszystkożerny, ale w jego diecie dominują owoce (głównie z rodzin morwowatych i pokrzywowatych), które stanowią większość pożywienia. Uzupełnia dietę stawonogami (owady chwyta zręcznie w locie lub z liści), nektarem kwiatów oraz liśćmi. W okresach niedoboru owoców, np. latem, w większym stopniu polega na nektarze i innych zasobach[6][7][10].
Struktura społeczna
Żyje w małych, monogamicznych grupach rodzinnych liczących od 2 do 5 osobników (para dorosłych i ich potomstwo)[5][6][7]. Samiec odgrywa kluczową rolę w opiece nad młodymi – nosi je i opiekuje się nimi, przekazując samicy głównie na czas karmienia[5].
Status zagrożenia i ochrona
W Czerwonej księdze IUCN gatunek ten jest uznawany za narażony na wyginięcie (kategoria VU – Vulnerable)[4][6].
Gatunek jest wymieniony w Załączniku II konwencji waszyngtońskiej, co reguluje handel międzynarodowy jego okazami. Występuje w kilku obszarach chronionych, takich jak Park Narodowy Puracé w Kolumbii czy Park Narodowy Sumaco Napo-Galeras w Ekwadorze[5].
Przypisy
- 1 2 Aotus lemurinus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ I. Geoffroy Saint-Hilaire, Sur les Singes américains composant les genres Nyctipilhèque, Saimiri et Callitriche, „Comptes rendus hebdomadaires des séances de l'Académie des sciences”, 16 (21), 1843, s. 1151–1153 (fr.).
- 1 2 Aotus lemurinus (ASM Mammal Diversity Database #1000748), [w:] Mammal Diversity Database (Version 2.0) [online], 2026 [dostęp 2026-01-17] (ang.).
- 1 2 Link, A., de la Torre, S. & Moscoso, P., Aotus lemurinus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021 [dostęp 2026-01-17] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Colombian Night Monkey, Aotus lemurinus - New England Primate Conservancy [online], neprimateconservancy.org, 5 marca 2024 [dostęp 2025-12-28] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Sebastián O. Montilla, Activity Patterns, Diet and Home Range of Night Monkeys (Aotus griseimembra and Aotus lemurinus) in Tropical Lowland and Mountain Forests of Central Colombia, t. 42, 2021, s. 130–153, DOI: 10.1007/s10764-020-00192-1.
- 1 2 3 4 Gray-bellied Night Monkey [online], Bio Explorer [dostęp 2025-12-28] (ang.).
- ↑ Julián Arango-Lozano, Felipe Andrés Toro-Cardona, Juan Sebastián O. Montilla, Héctor E. Ramírez-Chaves, Ecological Forecasting for Night Monkeys in the Aotus lemurinus Complex: Climate-driven Threats to Habitat Suitability, „International Journal of Primatology”, 46, 2025, s. 556–572, DOI: 10.1007/s10764-024-00481-z.
- 1 2 Silvia Juliana Ruiz-Lozano, Gilder Esteban González-Montenegro, Sebastián O. Montilla, Reports of Corneal Opacity in Wild Andean Night Monkeys (Aotus lemurinus) in the Colombian Andes, „Journal of Medical Primatology”, 2024, s. 1–4, DOI: 10.1111/jmp.12743 (ang.).
- ↑ Sebastián Bustamante-Manrique, Nicolás Botero-Henao, John Harold Castaño, Andrés Link, Activity budget, home range and diet of the Colombian night monkey (Aotus lemurinus) in peri-urban forest fragments, „Primates”, 62 (3), 2021, s. 529–536, DOI: 10.1007/s10329-021-00895-w.


