Pont des Bergues
 Pont des Bergues | |
| Długość całkowita |
227[1] m |
|---|---|
| Państwo | |
| Miejscowość |
Genewa |
| Podstawowe dane | |
| Przeszkoda |
Rodan |
| Data budowy |
1830-1833 |
| Data odbudowy |
1881-1882 |
| Data remontu |
1970 |
Położenie na mapie Genewy  | |
Położenie na mapie Szwajcarii  | |
 46°12′20,80″N 6°08′49,18″E/46,205778 6,146994 | |
Pont des Bergues – pierwotnie most drogowy, obecnie kładka dla pieszych i rowerzystów, przerzucona nad Rodanem w Genewie w Szwajcarii.
Do końca lat 20. XIX w. jedyną stałą przeprawą przez Rodan w Genewie były mosty wykorzystujące Wyspę (fr. Île) usytuowane w osi Grand-Rue, głównej ulicy starego miasta. Wraz z rozwojem miasta, a zwłaszcza z planami zagospodarowania nowych terenów na brzegach jeziora, pojawiła się potrzeba wykonania nowej przeprawy, usytuowanej ok. 300 m bliżej wylotu Rodanu z Jeziora Genewskiego. Autorem projektu mostu był Guillaume Henri Dufour, późniejszy generał, pełniący wówczas obowiązki inżyniera kantonalnego Genewy[2].
Ponieważ brzegi Rodanu w tym miejscu nie były równoległe, a w dodatku oddalone od siebie o ok. 220 m, Dufour zdecydował się zbudować w rzeczywistości dwa mosty, połączone niewielkim kolistym tarasem na filarze, osadzonym w środku nurtu rzeki. Były to oryginalne, zaniechane później konstrukcje wiszących mostów łańcuchowych, w których drewniane pomosty, którymi odbywał się ruch, posadowiono „na” wiszących łańcuchach, a nie podwieszono pod nimi.
Obiekt został wybudowany w latach 1830-1833. Podczas odbiorów, prowadzonych 30 grudnia 1833 r., most zarwał się na skutek wadliwego wykonania łańcuchów. Po ich wymianie, którą kierował Jean-Daniel Colladon, przeprawę oddano ostatecznie do użytku 9 maja 1834 r.[2] Uroczystość tę opisał przebywający wówczas w Genewie Juliusz Słowacki w liście do swojej matki z 6 czerwca 1834 r.: W Genewie od mojego pobytu przybyło dwa cuda - postawiono długi most przez jezioro i wybudowano ogromny hotel, czyli dom zajezdny przy moście. (...) Most nowo wybudowany jest teraz modnym wieczornym spacerem tutejszych mięszkańców[3].
Wspomniany dom zajezdny to istniejący do dziś u wylotu mostu, na prawym brzegu Rodanu, „Hôtel des Bergues”[4]. I on i biegnący wzdłuż brzegu rzeki bulwar Quai des Bergues, a także sam most wzięły nazwę od pochodzącego z Norymbergi finansisty Johannesa Klebergera, który w pierwszej połowie XVI w. miał w tym miejscu swą posiadłość[1].
Z tarasu na filarze przerzucono kładkę na znajdującą się tuż wyżej w nurcie rzeki Wyspę Barek (fr. Île aux Barques, obecnie Île Jean-Jacques-Rousseau)[2], wykonaną już w klasycznej formie z podestem podwieszonym pod łańcuchami. W latach 1881-1882 na miejscu pierwszego mostu Dufoura ówczesny miejski inżynier Genewy Albert Odier zbudował nowy obiekt, już o klasycznej konstrukcji belkowej[5], który użytkowany jest do dziś. Ma łączną długość 227 m[1]. W 1970 r., kosztem utraty klasycystycznych balustrad, most został poszerzony. Do 1980 r. prowadzony był na nim ruch samochodowy[2] (z ograniczeniem tonażowym). Obecnie służy jedynie jako kładka[5] dla pieszych i rowerzystów.
Przypisy
- 1 2 3 Noms géographiques du canton de Genève. Pont des Bergues. Genève-Cité. [dostęp 2026-01-20]. (fr.).
- 1 2 3 4 Mirosław J. Barański. U wylotu Rodanu (2). „Na Szlaku. Magazyn turystyczno-krajoznawczy”. R. XXXIX (nr e-219 (415)), s. 40–43, styczeń 2025. Oddział Wrocławski PTTK. ISSN 1230-9931.
- ↑ Juliusz Słowacki: Listy. Przygotował do druku Leon Piwiński. Warszawa: Bibljoteka Arcydzieł Literatury, 1932, s. 158.
- ↑ Mapa turystyczna. [dostęp 2026-01-20].
- 1 2 Base de données et galerie internationale d'ouvrages d'art et du génie civil. Pont des Bergues. Structurae. [dostęp 2026-01-20]. (fr. • niem. • ang.).