Potok Bielański

Potok Bielański
Ilustracja
Potok Bielański w lesie Lindego
Kontynent

Europa

Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Lokalizacja

Warszawa

Potok
Źródło
Wysokość

96 m n.p.m.

Współrzędne

52°16′20,3″N 20°55′36,8″E/52,272310 20,926900

Ujście
Recypient Kolektor Bielański
Wysokość

80 m n.p.m.

Współrzędne

52°17′50,0″N 20°57′46,0″E/52,297222 20,962778

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „źródło”, natomiast u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „źródło”, powyżej na prawo znajduje się również punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „źródło”, powyżej na prawo znajduje się również punkt z opisem „ujście”

Potok Bielański – okresowy i w przeważającym stopniu skanalizowany ciek w dzielnicy Bielany w Warszawie.

Opis

Potok miał swoje źródła w okolicy dzisiejszego Wawrzyszewa[1.1]. Następnie wąwozem spływał w kierunku Wisły, gdzie miał swoje ujście w pobliżu Polkowej Góry[2] i ujścia rzeki Rudawki. W wyniku przeprowadzonych melioracji, źródliska na Wawrzyszewie zostały osuszone i współcześnie zaczyna się on przy ul. Conrada[2]. W miejscu dawnych źródlisk Potoku Bielańskiego znajdują się Stawy Brustmana, współcześnie zasilane również wodami wodociągowymi. Z dawnego koryta cieku pozostał tylko dolny fragment na terenie lasu Lindego oraz lasu Bielańskiego. Na terenie lasu Bielańskiego potok nie jest już widoczny, gdyż u wylotu doliny rozcinającej krawędź wysoczyzny został skanalizowany i ujęty kolektorem[1.1].

W rejonie dawnego klasztoru kamedułów i Góry Polkowej w obrębie doliny potoku znajdowało się kilka stawów oraz młyny[1.2].

Do lat 80. XX wieku potok prowadził wodę przez cały rok[2]. Z powodu przeprowadzonych w XX wieku prac melioracyjnych i obniżenia zwierciadła wód na Tarasie Bielańskim stał się ciekiem okresowym. Prowadzi wodę podczas wiosennych roztopów i po większych deszczach[2].

Potok jest najważniejszym ciekiem powierzchniowym Bielan[2].

Przypisy

  1. Tadeusz Baum, Przemysław Trojan (red.): Las Bielański w Warszawie. Rezerwat przyrody. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982. ISBN 83-01-02882-3.
    1. 1 2 S. 84.
    2. ↑ S. 86.
  2. 1 2 3 4 5 Maciej Luniak (red.): Przyroda Bielan warszawskich. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2010, s. 45. ISBN 978-83-88147-11-1.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.