Pozycja depresyjna

Pozycja depresyjna – w teorii relacji z obiektem wg Melanie Klein, drugi z dwóch sposobów organizacji przeżyć przez niemowlęta, pojawiający się ok. 4–6. miesiąca życia dziecka. W tym czasie dziecko zaczyna postrzegać obiekt (matkę) jako całościowy (zarówno dobry – zaspokajający, jak i zły – frustrujący). Ponadto dziecko zaczyna zauważać, że obiekt jest odrębny od niego samego, w związku z tym lęki, które dominują w tym okresie dotyczą losu dobrego obiektu (w przeciwieństwie do pozycji schizo-paranoidalnej w której lęki dotyczą zagrożenia siebie). Pozycja depresyjna, tak jak pozycja schizo-paranoidalna, nie jest jedynie etapem rozwojowym, ale sposobem organizacji doświadczeń. W związku z tym oscylacja pomiędzy tymi pozycjami występuje przez całe życie[1].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Segal, Hanna: Wprowadzenie do teorii Melanie Klein. Warszawa: Instytut Studiów Psychoanalitycznych im. Hanny Segal, 2022, s. 99–116. ISBN 978-83-939042-6-6. (pol.).

Bibliografia

  • Współczesna psychoanaliza brytyjska, pod red. Budd S. Rusbringer R., 2013, Oficyna Ingenium
  • Wprowadzenie do teorii Melanie Klein, Hanna Segal, 2022, Wydawnictwo ISPHS
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.