Prawo parlamentarne

Prawo parlamentarne – gałąź prawa regulująca strukturę, zakres uprawnień oraz organizacje parlamentu, jak i szczegółowe procedury parlamentarne.

Prawo parlamentarne, zwłaszcza na gruncie nauki polskiej, uznawane jest za dziedzinę in statu nascendi, w związku z czym bywa klasyfikowane zarówno jako osobna i w pełni samodzielna gałąź prawa jak i jako podobszar w ramach prawa konstytucyjnego. Zajmuje się przede wszystkim składem, funkcją, organizacją oraz zasadami działania zgromadzeń parlamentarnych^[1]. Bywa nazywane „prawem wewnętrznym parlamentu”. Bywa rozszerzane na elementy prawa wyborczego, procesu legislacyjnego i statusu prawnego parlamentarzysty, jak i zawężane do samych reguł dotyczących działania parlamentu^[2].

Źródła prawa parlamentarnego dzielą się na: formalne (konstytucja w części dotyczącej parlamentu, regulamin parlamentu, ustawy dotyczące prac parlamentu, zwyczaje prawne, orzecznictwo sądów, w szczególności sądów konstytucyjnych dotyczące autonomii parlamentu, relacji izb w bikameralizmie, funkcji parlamentu i reguł postępowania izby) i materialne (koncepcje, idee i doktryny do których odwołują się źródła formalne, np. zasada państwa prawnego, autonomii parlamentu lub podziału władz) lub normatywne i pozanormatywne^[2]. Dotyczy przede wszystkim kwestii proceduralnych i instytucjonalnych^[1].

Niekiedy stanowi również osobny przedmiot uniwersytecki^[3][4].

Stosuje się zarówno do parlamentów narodowych, jak i do ponadnarodowych (jak Parlament Europejski)^[5].