Przemysław Wasilkowski
| Data i miejsce urodzenia |
1968 |
|---|---|
| Lata aktywności |
od 1992 |
Przemysław Wasilkowski (ur. 1968 w Grodkowie) – polski aktor teatralny i telewizyjny, reżyser, doktor sztuki teatralnej.
Życiorys
Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. W latach 1994–1999 pracował w Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards w Pontederze. Wykładał na macierzystej uczelni jako asystent Michała Pawlickiego[1]. W 2018 roku uzyskał stopień doktora sztuk teatralnych na podstawie rozprawy Per speculum in aenigmate. Proces odzwierciedlania nieznanego Ja w aktorskim akcie wykonawczym spektaklu „SAM”[2]. Jest założycielem Fundacji Kultura Połączeń[3].
Spektakle teatralne
- 1992: Romeo i Julia, reż. Piotr Bogusław Jędrzejczak – Baltazar
- 1992: Miłość i gniew, reż. Krzysztof Kolberger – Cliff Lewis
- 1993: Ryszard III, reż. Maciej Prus – Towarzysz Richmonda
- 2000: Balladyna, reż. Rafał Sabara
- 2001: Lament Doctoris Fausti, reż. i scenariusz on sam – Adrian Leverkuhn
- 2002: Lament Doctoris Fausti, adaptacja i reż. on sam
- 2003: Mistrz i Małgorzata, reż. Andrzej Maria Marczewski – Woland (występ gościnny)
- 2004: Na szczytach rozpaczy, reż. Marcin Jarnuszkiewicz – Młody
- 2006: Termopile polskie, reż. Andrzej Maria Marczewski – Stanisław August Poniatowski (występ gościnny, ruch sceniczny)
- 2007: Wesele, reż. Ryszard Peryt – Dziennikarz-Nos (gościnnie)
- 2007: Tańcząc Sarę Kane, reż. Sławomir Krawczyński
- 2009: Zagraj to jeszcze raz, Sam, reż. Grzegorz Kempinsky – Bogart (występ gościnny)
- 2011: Artaud. Sobowtór i jego teatr, reż. Paweł Passini – Antonin Artaud
- 2012: Słownik chazarski. Dzieci Snów, reż. Paweł Passini (asystent reżysera)
- 2012: Tragedie antyczne, reż. Paweł Passini – Menelaos/Klitajmestra/Elektra/Dionizos/Bóg (asystent reżysera)
- 2014: Stany szoku, reż. on sam – Pułkownik
- 2015: SAM, reż., adaptacja i scenariusz on sam
- 2018: Życie przecięte, reż. Andrzej Maria Marczewski
- 2019: Studium o Hamlecie, reż. on sam[4]
Filmografia
- 1993: Stopa – statua
- 1999: Rysa – napastnik
- 1999: Rozkosze niedzielne
- 2006: Pomiędzy – Mateusz
- 2007: Plebania – menel (odc. 936)
- 2007: Dwie strony medalu – mężczyzna (odc. 91)
- 2008: Darek
- 2010: Ojciec Mateusz (odc. 45)
- 2013: Siewba – fenomen XX wieku – Jan Piliński Adamowicz
- 2014: Prawo Agaty – gliniarz (odc. 55)
- 2017: Widma
- 2017: Belle Epoque (odc. 6)
- 2018–2020: Korona królów – Konopka (odc. 34–35)
- 2020: Archiwista – dziennikarz (odc. 3)
- 2021: Żeby nie było śladów – funkcjonariusz ZOMO
- 2021: Leśniczówka – fałszywy policjant (odc. 344, 345)
Audycje radiowe
- 2011: Burmistrz, reż. Małgorzata Sikorska-Miszczuk – Burmistrz Nowego Jorku[4]
Nagrody
- 2006: Nagroda za spektakl HCW Projekt w ogólnopolskim konkursie teatralnym zorganizowanym przez Telewizję Polską (Olsztyn)
- 2016: Nagroda aktorska za monodram Sam na XVIII Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Niezależnych (Ostrów Wielkopolski)[4]
Przypisy
- ↑ Przemysław Wasilkowski. Instytut im. Jerzego Grotowskiego. [dostęp 2021-11-12].
- ↑ Przemysław Wasilkowski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2021-11-12].
- ↑ Przemysław Wasilkowski: W imię ojców i synów. Miejski Ośrodek Kultury w Olsztynie. [dostęp 2023-10-23].
- 1 2 3 Przemysław Wasilkowski, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2021-10-06].
Linki zewnętrzne
- Przemysław Wasilkowski w bazie filmpolski.pl
- Przemysław Wasilkowski w bazie Filmweb
- Przemysław Wasilkowski w bazie IMDb (ang.)
Identyfikatory zewnętrzne: