Pseudobrookit

Pseudobrookit

Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Fe2TiO5[1]
Twardość w skali Mohsa	6[1][2]
Przełam	muszlowy[1], półmuszlowy, nieregularny/nierówny[2]
Łupliwość	wyraźna, dobra wg {010}[2], niewyraźna[1]
Pokrój kryształu	słupkowy, tabliczkowy, igiełkowy[1], pryzmatyczny, prążkowany[2]
Układ krystalograficzny	rombowy[1][2]
Klasa krystalograficzna	dwupiramidalna[2]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	4,4 g/cm³[1]
Właściwości optyczne
Barwa	czarna, brązowoczarna, czerwonobrązowa, czerwonoczarna[1][2]
Rysa	żółtobrunatna, czerwonobrunatna, żółtobrunatna, czerwonawa[1][2]
Połysk	diamentowy, półmetaliczny, metaliczny[1], tłusty[2]
Współczynnik załamania	2,350–2,420 (dwuosiowy)[2]
Inne	pleochroizm: słaby[2] dwójłomność: 0,030–0,040[2]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	4.CB.15[2]

Pseudobrookit – minerał z grupy tlenków.

Krystalizuje w układzie rombowym. Posiada słupkowy, tabliczkowy lub igiełkowy pokrój. Występuje w skupieniach wiązkowych i promienistych oraz w formie kryształów wrosłych lub narosłych^[1]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym lub nieprzezroczystym. Ma metaliczny połysk oraz brunatną, czerwonawą lub żółtobrunatną rysę^[1].

Zazwyczaj powstaje w wyniku procesów pneumatolitycznych w bogatych w tytan andezytach, ryolitach, bazaltach itp. oraz w wyniku reakcji z ksenolitami w ich obrębie^[2]. Rzadko w skałach plutonicznych^[2]. Występuje w druzach i pęcherzykach pogazowych w skałach wulkanicznych^[1]. Towarzyszą mu piroksen, hornblenda, tridymit, apatyt i perowskit, enstatyt, hematyt, sanidyn, topaz, forsteryt, biksbait i kwarc^[1][2].

• Kartagena, Hiszpania^[2]
• Katzenbuckel, Eifel Niemcy^[2]
• Styria, Tyrol Austria^[2]
• Francja^[2]
• Włochy^[2]
• Utah, Arizona, Nowy Meksyk Stany Zjednoczone^[2]

• Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck–Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-194-9.

• Pseudobrookit na stronie Webmineral.com (ang.)
• Pseudobrookit na stronie Mindat.org (ang.)