Puchar Clare Benedict

Puchar Clare Benedict (oryg. Clare Benedict Cup) – drużynowy turniej szachowy przeznaczony dla reprezentacji narodowych, odbywający się w latach 1953–1979.

Clare Benedict była urodzoną w Cleveland pisarką i szachistką, która w 1945 roku przeprowadziła się do Szwajcarii. Na początku lat 50. zebrała ona fundusze niezbędne do organizacji turnieju międzynarodowego. Pierwsza edycja odbyła się w 1953 roku. Wygrała ją Holandia, w barwach której grał wówczas Max Euwe. Rozgrywki w 1953 roku odbywały się na pięciu szachownicach, każde następne – na czterech^[1]. Turniej zawsze był rozgrywany systemem każdy z każdym^[2].

W 1954 roku jedyny raz w historii turniej miał charakter indywidualny; wygrał go Lothar Schmid przed Erwinem Nievergeltem i Maxem Euwe. Ta edycja nie jest uwzględniana w statystykach^[3].

W 1956 roku po raz pierwszy wygrały Niemcy, które w 1963 roku zostały triumfatorami po raz szósty, dzięki czemu otrzymały puchar na własność. W 1965 roku zawody odbyły się w Berlinie Zachodnim – był to pierwszy raz, kiedy turniej organizowano poza Szwajcarią^[1]. Turniej był popularny; OlimpBase określił go jako nieoficjalne mistrzostwa Europy Zachodniej. Po 1974 roku nastąpiły trudności związane z finansowaniem zawodów, w związku z czym edycje w 1975 i 1976 roku nie odbyły się. W 1977 roku zawody odbyły się z inicjatywy Dansk Skak Union. W 1978 roku turniej ponownie nie został zorganizowany, a w 1979 roku odbył się po raz ostatni^[4].