Rów diamentowy

Rów diamentowy pod antyrykoszetowymi strzelnicami broni maszynowej; pod lewą, w ścianie rowu widoczny otwór zrzutni łusek. Balustrada zamontowana wtórnie
Rów diamentowy o głębokości ok. 2 m, po lewej strzelnice. Duży schron NDS 75 Zelený Grupy warownej Dobrošov[1]

Rów diamentowy – element fortyfikacyjny w postaci betonowego rowu, umieszczony wzdłuż ściany ogniowej schronu bojowego celem utrudnienia przeciwnikowi podejścia pod fortyfikację i zaatakowania załogi przez strzelnicę[2] oraz ochrony strzelnicy przed zasypaniem ziemią w wyniku pobliskiego wybuchu pocisku. Służy również jako miejsce pozbywania się łusek ze zużytych nabojów, które pozostając w schronie mogłyby okazać się niebezpieczne dla załogi ze względu na trujące właściwości gazów prochowych[3].

Przypisy

  1. ↑ Bogusław Wołoszański Tajna historia XX wieku, odc. Zdrada monachijska, 2018
  2. ↑ Twierdza Grudziądz. Przewodnik. Seria Fortyfikacje Pomorza Nadwiślańskiego, wyd. 2014, s. 302
  3. ↑ Marian Rogalski: Rów diamentowy. W: Encyklopedia techniki wojskowej. Wydawnictwo MON, 1978, s. 598-599.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.