R.L. Burnside

R.L. Burnside
Ilustracja
R.L. Burnside w Crystal Ballroom w Portland (2004)
Data i miejsce urodzenia

23 listopada 1926
Harmontown, Missisipi

Data i miejsce śmierci

1 września 2005
Memphis, Tennessee

Instrumenty

gitara

Gatunki

hill country blues, blues

Zawód

muzyk, gitarzysta, wokalista

Wydawnictwo

Fat Possum Records, Matador

Powiązania

Mississippi Fred McDowell, Junior Kimbrough, Jon Spencer Blues Explosion

R.L. Burnside, właśc. Robert Lee Burnside (ur. 23 listopada 1926 w Harmontown, zm. 1 września 2005 w Memphis) – amerykański bluesman, jeden z czołowych przedstawicieli północnomisyńskiego stylu hill country blues. W latach 90. przyczynił się do odnowy zainteresowania regionalnym bluesem dzięki nagraniom dla Fat Possum Records i współpracy z Jon Spencer Blues Explosion[1][2].

Życiorys

Dorastał w rejonie Holly Springs; od młodości grywał w lokalnych juke joints, a za jego mentora uchodził Mississippi Fred McDowell. Po epizodzie pracy i gry w Chicago powrócił do Mississippi; w 1949 poślubił Alice Mae Taylor. Zmarł 1 września 2005 r. w Memphis po długotrwałych problemach zdrowotnych[3]. Pierwsze profesjonalne nagrania zarejestrował w 1967 r. dokumentalista George Mitchell; po latach ukazały się w serii George Mitchell Collection jako First Recordings (Fat Possum).

Kariera muzyczna

Przełomem był kontrakt z Fat Possum (od 1992) i płyty Bad Luck City (1992) oraz Too Bad Jim (1994), nagrywane w naturalnym środowisku sceny północnego Mississippi[4][5]. W 1996 r. nagrał z Jon Spencer Blues Explosion album A Ass Pocket of Whiskey, który poszerzył jego publiczność poza środowisko bluesowe[6][2]. Komercyjnie najgłośniejszy był Come On In (1998), łączący groove hill country z elektroniką producenta Toma Rothrocka[7][8]. Koncertowy Burnside on Burnside (2001) otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Traditional Blues Album (45. gala)[9].

Styl i wpływy

Burnside uchodzi za jednego z kluczowych reprezentantów hill country blues – stylu opartego na hipnotycznym, perkusyjnym pulsie i niewielkiej liczbie zmian akordów[10]. W praktyce używał najczęściej strojów otwartych (np. open G – D–G–D–G–B–D) oraz techniki slide; elementy te dokumentują zarówno relacje współpracowników (Kenny Brown), jak i poradniki gitarowe[11][12]. Do kontynuatorów i artystów inspirowanych tym idiomem należą m.in. North Mississippi Allstars i The Black Keys[13].

Życie prywatne i dziedzictwo

W 1949 Burnside poślubił Alice Mae Taylor; rodzina mieszkała w rejonie Holly Springs (Mississippi). Dziedzictwo artysty kontynuują m.in. jego wnuk Cedric Burnside (laureat Grammy w bluesie tradycyjnym) oraz synowie Duwayne i Garry, aktywni na scenie hill country blues.

Dyskografia

Albumy studyjne

  • Bad Luck City (1992), Fat Possum[4][14]
  • Too Bad Jim (1994), Fat Possum[5][15]
  • A Ass Pocket of Whiskey (1996), Matador/Fat Possum – z Jon Spencer Blues Explosion[6][16]
  • Mr. Wizard (1997), Fat Possum[17][18]
  • Sound Machine Groove (1997), High Water/Inside Sounds[19][20]
  • Come On In (1998), Fat Possum[7][8]
  • Wish I Was in Heaven Sitting Down (2000), Fat Possum[21][14]
  • A Bothered Mind (2004), Fat Possum[22][14]

Albumy koncertowe

  • Burnside on Burnside (2001), Fat Possum – nominacja do Grammy (45. gala)[9].

Kompilacje

  • First Recordings: George Mitchell Collection (2003), Fat Possum[23]
  • Raw Electric 1979–1980 (2001), Inside Sounds – materiał z okresu Sound Machine[24]

Nagrody i wyróżnienia

  • Nominacja do Grammy (45. ceremonia) – Best Traditional Blues Album za Burnside on Burnside[9].
  • Marker Mississippi Blues Trail (nr 214, Holly Springs; 21 lutego 2024)[1].

W kulturze popularnej

  • Film dokumentalny Deep Blues (1992), przedstawiający scenę północnego Mississippi (m.in. Burnside’a).
  • Wykorzystanie utworu „It’s Bad You Know” w serialu HBO Rodzina Soprano oraz na oficjalnej ścieżce dźwiękowej.

Przypisy

  1. 1 2 R.L. Burnside. Mississippi Blues Trail, 2024-02-21. (ang.).
  2. 1 2 Jay McInerney: Blues on the Rocks. The New Yorker, 2002-02-04. (ang.).
  3. ↑ Garth Cartwright, RL Burnside, „The Guardian”, 4 września 2005, ISSN 0261-3077 [dostęp 2025-09-09] (ang.).
  4. 1 2 Bad Luck City – AllMusic. (ang.).
  5. 1 2 Too Bad Jim – AllMusic (recenzja). (ang.).
  6. 1 2 Recenzja: A Ass Pocket of Whiskey. Pitchfork, 2005-09-14. (ang.).
  7. 1 2 Come On In – AllMusic (recenzja). (ang.).
  8. 1 2 Come On In – Discogs (kredyty/produkcja). (ang.).
  9. 1 2 3 R.L. Burnside – nominacje Grammy. The Recording Academy. (ang.).
  10. ↑ Hill Country Blues (marker). Mississippi Blues Trail. (ang.).
  11. ↑ How to Play the Blues Like R.L. Burnside. Acoustic Guitar. (ang.).
  12. ↑ Kenny Brown on hill country style. Guitar World. (ang.).
  13. ↑ R.L. Burnside (marker). Mississippi Blues Trail. (ang.).
  14. 1 2 3 R.L. Burnside – katalog wydawnictw. Fat Possum Records. (ang.).
  15. ↑ Too Bad Jim – AllMusic (wydanie/numery katalogowe). (ang.).
  16. ↑ Blues on the Rocks (kontekst/recepcja). The New Yorker, 2002-02-04. (ang.).
  17. ↑ Mr. Wizard – AllMusic (recenzja). (ang.).
  18. ↑ Mr. Wizard – AllMusic (kredyty/wydanie). (ang.).
  19. ↑ Sound Machine Groove – AllMusic (opis/chronologia). (ang.).
  20. ↑ Sound Machine Groove – Discogs (wykonawcy/wersje). (ang.).
  21. ↑ Wish I Was in Heaven Sitting Down – AllMusic (recenzja/tracklista). (ang.).
  22. ↑ A Bothered Mind – AllMusic (recenzja). (ang.).
  23. ↑ First Recordings – opis. Fat Possum Records. (ang.).
  24. ↑ Raw Electric 1979–1980 – AllMusic. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.