Radar pierwotny

Radar pierwotny ( primary surveillance radar, PSR) – rodzaj radaru stosowany m.in. w kontroli ruchu lotniczego, w którym pozycja obiektu jest wyznaczana na podstawie echa sygnału radiowego odbitego od jego powierzchni^[1][2].

Radar pierwotny emituje wiązkę fal elektromagnetycznych i odbiera sygnał odbity od celu (echo)^[3]. Odległość (odległość ukośna, slant range) jest wyznaczana z czasu przelotu sygnału między emisją a odbiorem echa, a kierunek (azymut) – z kierunku ustawienia wiązki anteny w chwili detekcji^[3][2].

PSR zapewnia informację o położeniu celu w płaszczyźnie (odległość i azymut), natomiast nie dostarcza identyfikacji ani wysokości obiektu^[1][2]. W przeciwieństwie do systemów kooperacyjnych (np. radaru wtórnego dozorowania), radar pierwotny nie wymaga wyposażenia statku powietrznego w działający transponder^[1][2].

Do typowych ograniczeń PSR należą m.in. możliwość generowania fałszywych wskazań (np. od zjawisk pogodowych lub innych obiektów), podatność na zakłócenia od echa od ziemi (clutter), zależność zasięgu wykrycia od radarowego przekroju czynnego celu oraz wymaganie wysokiej mocy nadawczej i istotnego udziału elementów mechanicznych (np. anteny obrotowej)^[1][2].

W cywilnych systemach dozorowania ruchu lotniczego PSR jest wykorzystywany w ramach służb: kontroli lotniska, kontroli zbliżania i kontroli obszaru^[1]. W praktyce radar pierwotny bywa łączony z radarem wtórnym w jednym systemie dozorowania, a wymagania dotyczące dozorowania radarowego (dla radarów pierwotnych i wtórnych) opisują m.in. standardy interoperacyjności i parametrów eksploatacyjnych stosowane w służbach ruchu lotniczego^[3][4].

• radar wtórny