Rafał Moks

Zawodową karierę MMA rozpoczął w 2007 roku na gali Fight Club Berlin 10. Jego przeciwnikiem był Abeku Afful. Moks zwyciężył przez poddanie w pierwszej rundzie^[6]. Na gali Fight Club Berlin 12, przegrał przez techniczny nokautw pierwszej rundzie^[7]. Jego przeciwnikiem był Ismail Cetinkaya^[8].

Serię dwóch przegranych z rzędu przerwał na gali Fight Club Berlin 14, w 2009 roku, gdzie zmierzył się z Rastislavem Hanulayem^[9]. Moks wygrał w pierwszej rundzie przez poddanie (duszenie zza pleców)^[10].

5 lutego 2010 wystartował w turnieju M-1 Selection 2010 – Western Europe, w wadze średniej. Moks wygrał turniej, pokonując kolejno: Włocha Sergheia Popaa^[11], Chorwata Danijela Džebicia^[12] i Turka Ahmeda Bayraka.

Wygrana w turnieju Selection 2010 pozwoliła Moksowi na stoczenie walki o międzynarodowe mistrzostwo M-1 Global w wadze średniej, którą stoczył 10 grudnia 2010 roku na M-1 Challenge 22. Przeciwnikiem Polaka był doświadczony Rosjanin, czeczeńskiego pochodzenia, Magomied Sułtanachmiedow^[13]. Moks wygrał w pierwszej rundzie, która trwała 18 sekund, poddając Rosjanina dźwignią skrętową na staw skokowy i zdobywając mistrzowski pas^[14][15].

W 2011 roku, postanowił zejść do wagi półśredniej i tym samym zwakował pas mistrzowski M-1 Global w wadze średniej^[16]. 4 czerwca 2011 stoczył ostatnią walkę dla M-1, przegrywając ze Szwajcarem Yasubeyem Enomoto na punkty^[17].

Jeszcze w 2011 roku związał się z Konfrontacją Sztuk Walki (KSW)^[4].

26 listopada 2011 podczas gali KSW 17: Zemsta w Łodzi, uległ w walce z Asłambiekiem Saidowem po niejednogłośnej decyzji sędziów^[18].

15 września 2012 podczas jubileuszowej gali KSW 20: Symfonia Walki w Gdańsku, przegrał przez niejednogłośną decyzję z Borysem Mańkowskim^[19].

16 marca 2013 na KSW 22: Czas Dumy w Warszawie, przerwał fatalną serie czterech przegranych pojedynków i zwyciężył przez poddanie duszeniem gilotynowym Marcina Naruszczkę w pierwszej rundzie^[20].

6 lipca 2013 zdobył mistrzowski pas niemieckiej organizacji German MMA Championship, pokonując przez poddanie zawodnika gospodarzy Abusupijana Magomiedowa^[21], a pięć miesięcy później, 7 grudnia tego samego roku, poddał tą samą techniką Brazylijczyka Luisa Cado Simona na KSW 25 we Wrocławiu^[22].

4 października 2014 podczas gali KSW 28: Fighters' Den w Szczecinie, zwyciężył z innym reprezentantem Brazylii Danielem Acacio. Moks po raz czwarty z rzędu poddał rywala tzw. gilotyną (duszenie gilotynowe)^[23]. Zwycięstwo Moksa z Acacio było setnym skończeniem w parterze w historii KSW^[24].

21 lutego 2015 na gali KSW 30: Genesis w Poznaniu, przegrał w rewanżowym starciu z Asłambiekiem Saidowem, ponownie na punkty^[25].

31 października 2015 podczas wydarzenia KSW 32: Road to Wembley w Londynie, przegrał w drugiej rundzie przez techniczny nokaut z doświadczonym Anglikiem, Jimem Wallheadem^[26].

W ostatniej walce w KSW zmierzył się z Robertem Radomskim 27 maja 2016 na KSW 35: Khalidov vs. Karaoglu w Gdańsku. Moks zwyciężył niejednogłośnie na punkty^[5].

Moks po opuszczeniu aresztu związał się ponownie z Konfrontacją Sztuk Walki i miał zawalczyć 15 stycznia 2022 na gali KSW 66 w swoim rodzinnym mieście^[27], jednak dyrektor sportowy KSW – Wojsław Rysiewski w rozmowie z serwisem InTheCage przyznał, że Moks doznał kontuzji, która wykluczyła jego występ w Szczecinie^[28].

• M-1 Global
  • 2010: M-1 Selection 2010 Western Europe – 1. miejsce w turnieju wagi średniej^[35]
  • 2010: Mistrz M-1 Global w wadze średniej^[15][15]
• German MMA Championship
  • 2013–2016: Mistrz German MMA Championship w wadze półśredniej^[16]
• Konfrontacja Sztuk Walki
  • 2014: Setne skończenie w parterze w historii KSW^[24]
  • Bonus za walkę wieczoru (jeden raz) vs. Borys Mańkowski (2022)^[36]
  • Bonus za poddanie wieczoru (trzy razy) vs. Marcin Naruszczka (2013)^[37], Luiz Cado Simon (2013)^[38], Daniel Acacio (2014)^[24]