Raspberries

Raspberries mają swoje korzenie w dwóch najbardziej znanych lokalnych zespołach lat 60. z Cleveland – The Choir i Cyrus Erie.

Po rozmowach Carmena i Bonfantiego o założeniu nowego zespołu, pierwszy skład Raspberries tworzyli Eric Carmen, Jim Bonfanti, Wally Bryson i John Aleksic. Aleksic opuścił zespół pod koniec 1970. Raspberries występowali w trio do kwietnia 1971, kiedy były członek The Choir Dave Smalley wrócił z Wietnamu. Został on wtedy czwartym członkiem zespołu, a Carmen przeszedł na bas. Nagrali oni demo płyty „Raspberries” które znalazło się na biurku producenta Jimmy'ego Iennera, z którym Carmen pracował już wcześniej sesyjnie. Po negocjacjach z dużą wytwórnią muzyczną^[8], podpisali kontrakt z Capitol Records^[9]. Na okładce ich pierwszego albumu znajdowała się naklejka o zapachu malin, którą można było zdrapać i powąchać.

Członkowie Raspberries występowali na scenie w ujednoliconych kostiumach. Formacja spotykała się z krytyką za pojawianie się przed publicznością w smokingach oraz puszystych, wysokich fryzurach (typu bouffant), co według Erica Carmena stanowiło „dopełnienie stylistyki ich muzyki^[10]”.

W październiku 1972 utwór „Go All the Way” uplasował się na 5. miejscu amerykańskich list przebojów, osiągając nakład ponad miliona sprzedanych egzemplarzy i uzyskując status złotej płyty^[11]. W tym okresie doszło do roszad w składzie instrumentalnym: Eric Carmen przejął rolę gitarzysty rytmicznego, aby zajmować centralne miejsce na scenie, natomiast Smalley objął funkcję basisty.

Po wydaniu w 1972 dwóch albumów, Raspberries oraz Fresh, w zespole narastały napięcia na tle artystycznym. Wynikały one głównie z dominującej roli Carmena w procesie twórczym oraz jego sukcesów komercyjnych, co działo się kosztem wkładu pozostałych członków – Brysona i Smalleya. W efekcie trzeci album, zatytułowany Side 3, cechował się surowszym i bardziej agresywnym brzmieniem niż poprzednie wydawnictwa, czego przykładem był otwierający płytę utwór „Tonight”. Po zakończeniu trasy promującej ten album, Smalley został usunięty z grupy z powodu różnic artystycznych, a wkrótce po nim odszedł Bonfanti. Obaj muzycy założyli później własną formację o nazwie Dynamite. W grudniu 1973 w ich miejsce dołączyli basista Scott McCarl oraz były perkusista formacji Cyrus Erie, Michael McBride.

W grudniu 1973 nowymi członkami zespołu zostali basista Scott McCarl oraz były perkusista grupy Cyrus Erie, Michael McBride. W tym składzie nagrano czwarty i ostatni album studyjny, Starting Over^[12]. Podczas tras koncertowych na przełomie 1973 i 1974 grupę wspierał na instrumentach klawiszowych Jeff Hutton, który zastąpił dotychczasowych muzyków sesyjnych: Opie’ego O’Briena oraz Tony’ego Shannona^[13].

W kwietniu 1975 gitarzysta zespołu Rainbow Canyon, Billy Hanna, zastąpił chorego Wally'ego Brysona podczas występów, jednak 19 kwietnia 1975, po finałowym koncercie w Masonic Temple w Scranton, grupa uległa rozwiązaniu.

Mimo rozpadu styl formacji wywarł trwały wpływ na innych muzyków. Bruce Springsteen chwalił Raspberries podczas swojej letniej trasy koncertowej w 2005^[14]. Perkusista Springsteena, Max Weinberg, przyznał, że w tamtym okresie opierał swój styl gry na technice Michaela McBride’a (szczególnie na albumie Darkness on the Edge of Town)^[15]. Jako źródło inspiracji w procesie tworzenia utworów grupę wymieniali również Paul Stanley, Tom Petty oraz Axl Rose^[2].

W 1978 Bryson dołączył do innej znanej grupy powerpopowej, Fotomaker, prowadzonej przez byłych członków The Rascals – Dino Danellego i Gene’a Cornisha. Opuścił zespół wkrótce po wydaniu drugiego z trzech albumów formacji.

W 1993 ukazała się biografia zespołu autorstwa Kena Sharpa zatytułowana Overnight Sensation – The Story of the Raspberries. Trzy lata później, w 1996, niezależna wytwórnia Pravda Records z Chicago wydała album hołdowniczy Raspberries Preserved. Płyta zawierała 21 coverów w wykonaniu takich artystów jak The Rubinoos, Bill Lloyd, Brad Jones, Tiny Lights, Rank Strangers, The Gladhands i The Shambles^[16].

• Eric Carmen – wokal (prowadzący i wspierający), fortepian (1970–1975, 2004–2009), gitara rytmiczna (1970–1971, 1972–1975, 2004–2009), gitara basowa (1970–1972); zm. 2024
• Wally Bryson – gitara prowadząca, wokal (wspierający i prowadzący) (1970–1975, 1999–2000, 2004–2009)
• Jim Bonfanti – perkusja, wokal wspierający (1970–1973, 2004–2009)
• Dave Smalley – gitara rytmiczna (1971–1972, 1999–2000), gitara basowa (1972–1973, 2004–2009), wokal (wspierający i prowadzący) (1971–1973, 1999–2000, 2004–2009)

• John Aleksic – gitara basowa, gitara, wokal wspierający (1970)
• Scott McCarl – gitara basowa, wokal (wspierający i prowadzący) (1973–1975, 1999–2000)
• Michael McBride – perkusja (1973–1975); zm. 2020

• Opie O'Brien – instrumenty klawiszowe, syntezatory, saksofon (1973 – trasa Side 3)
• Tony Shannon – instrumenty klawiszowe, syntezatory (1973 – trasa Side 3)
• Jeff Hutton – instrumenty klawiszowe, syntezatory (1973–1974)
• Billy Hanna – gitara (zastępstwo za Wally'ego Brysona podczas koncertów w 1975 roku)
• Paul Sidoti – gitara basowa, gitara, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający (2004–2007)
• Billy Sullivan – gitara, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający (2004–2007)
• Jennifer Lee – instrumenty klawiszowe, wokal (2004–2007)
• Derek Braunschweiger – instrumenty perkusyjne, technik perkusyjny (2004–2007)

• Live on Sunset Strip (2007)
• Pop Art Live (2017)

• Refreshed (2000)