Reinhard Scheer

Reinhard Scheer
Ilustracja
Admiral Admiral
Data i miejsce urodzenia

30 września 1863
Obernkirchen

Data i miejsce śmierci

26 listopada 1928
Marktredwitz

Przebieg służby
Lata służby

1879–1918

Siły zbrojne

 Kaiserliche Marine

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa:

Odznaczenia
I Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu II Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Order Królewski Korony (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Order Alberta Niedźwiedzia (Anhalt) Order Maksymiliana Józefa (Bawaria) Order Zasługi Wojskowej z Mieczami i Koroną (wojenny, Bawaria) Order Gryfa (Meklemburgia) Bremeński Krzyż Hanzeatycki Hamburski Krzyż Hanzeatycki Order Domowy i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg) Krzyż Fryderyka Augusta, wojskowy (Oldenburg) Order Alberta (Saksonia) Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielki Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie)
Pogrzeba Scheera, listopad 1928
Dom w Marktredwitz przy Bahnhofstrasse 14, w którym zmarł admirał Scheer

Reinhard Scheer (ur. 30 września 1863 w Obernkirchen, zm. 26 listopada 1928 w Marktredwitz) – wiceadmirał niemieckiej marynarki wojennej. Dowodził Cesarską Marynarką – Flotą Pełnomorską podczas bitwy jutlandzkiej, jednej z największych bitew morskich w historii.

Życiorys

Scheer zaciągnął się do marynarki w roku 1879, uzyskując stopień Kapitän zur See (komandora) w 1905, a Konteradmiral (kontradmirała) w 1910 roku. Stosując ścisłą dyscyplinę, Scheer był znany w kręgach marynarskich jako „człowiek w żelaznej masce” w związku z jego stałym, poważnym wyrazem twarzy[1].

Scheer został dowódcą floty pełnomorskiej w styczniu 1916[2]. 31 maja i 1 czerwca poprowadził flotę w bitwie jutlandzkiej. Pomimo, że nie pokonał brytyjskiej Royal Navy, przeważającej nad jego siłami, udało mu się uniknąć utraty własnej floty, a jego okrętom udało się nawet wyrządzić Brytyjczykom spore szkody.

Niemiecki cesarz Wilhelm II proponował mu tytuł szlachecki za dowodzenie flotą podczas bitwy w Skagerraku, ale Scheer odrzucił tę propozycję[3].

Po bitwie jutlandzkiej Scheer nie uwierzył już nigdy, że można pokonać Royal Navy w otwartej bitwie nawodnej przez flotę pełnomorską, i zaczął bardzo silnie promować pomysł używania okrętów podwodnych jako broni przeciwko Anglikom.

Odszedł ze służby w 1918 w związku z buntem w Kilonii i postępującą rewolucją w Niemczech.

W 1928 roku Scheer zgodził się na spotkanie z wrogiem z zeszłej wojny, którym był admirał John Jellicoe. Spotkanie miało się odbyć w Anglii, ale tuż przed podróżą Scheer zmarł w Marktredwitz[4]. Jest pochowany w Weimarze[5].

Życie prywatne

W roku 1899 poślubił Emillie Mohr, która została zamordowana 9 października 1920[6].

Awanse

RangaData awansu

Kadett

Kwiecień 1879

Seekadett

Czerwiec 1880

Leutnant zur See

Listopad 1882

Oberleutnant zur See

Grudzień 1885

Kapitänleutnant

Kwiecień 1893

Korvettenkapitän

Kwiecień 1900

Fregattenkapitän

Styczeń 1904

Kapitän zur See

Marzec 1905

Konteradmiral

Styczeń 1910

Vizeadmiral

Grudzień 1913

Admiral

Czerwiec 1916

Odszedł na emeryturę

Grudzień 1918

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Herwig 1980 ↓, s. 139.
  2. ↑ Sweetman 1997 ↓, s. 394.
  3. ↑ Wer siegte am Skagerrak?. cicero.de. [dostęp 2026-06-14]. (niem.).
  4. ↑ Butler 2006 ↓, s. 221.
  5. ↑ Reinhard Scheer. Find a Grave. [dostęp 2026-06-14]. (ang.).
  6. ↑ Emilie Mohr. Family Search. [dostęp 2026-06-14]. (ang.).

Bibliografia

  • Daniel Allen Butler: Distant victory: the Battle of Jutland and the Allied triumph in the First World War. Greenwood Publishing Group, 2006. ISBN 978-0-275-99073-2. (ang.).
  • Holger Herwig: "Luxury" Fleet: The Imperial German Navy 1888–1918. Amherst, New York: Humanity Books, 1980. ISBN 978-1-57392-286-9. (ang.).
  • Jack Sweetman: The Great Admirals: Command at Sea, 1587–1945. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1997. ISBN 978-0-87021-229-1. (ang.).