Retoryka anty-LGBTQ

W 1969 roku grecka junta wystąpiła z Rady Europy po uznaniu jej winną naruszenia Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, określając Europejską Komisję Praw Człowieka jako „spisek homoseksualistów i komunistów przeciwko helleńskim wartościom”^[8].

Dyskurs ten był promowany przez rządy Węgier i Polski, gdzie przedstawiał ruchy LGBTQ jako kontrolowane przez obce siły (np. Unię Europejską) i stanowiące zagrożenie dla niepodległości narodowej oraz zachodniej cywilizacji^[9][10]. Protesty antyrządowe w Rosji oraz Euromajdan były przedstawiane przez rosyjskie władze jako dzieło spisku LGBTQ^[11].

W wielu krajach afrykańskich homoseksualizm jest przedstawiany jako „choroba zachodnia” importowana przez kolonizatorów^[12]. W Ugandzie w 2010 roku gazeta Rolling Stone opublikowała nazwiska 100 osób uznawanych za homoseksualne z nagłówkiem „Powiesić ich”, oskarżając środowiska LGBTQ o rekrutowanie dzieci^[13]. Działacz David Kato, którego nazwisko znalazło się na liście, został następnie zamordowany^[14].

W 2014 roku Afrykańska Komisja Praw Człowieka i Ludów przyjęła rezolucję 275, w której potępiła „nasilającą się przemoc i inne naruszenia praw człowieka, w tym morderstwa, gwałty, napaści, bezprawne uwięzienie i inne formy prześladowań” ze względu na orientację seksualną oraz wezwała państwa do „uchwalenia i skutecznego stosowania odpowiednich przepisów zakazujących i karzących wszelkie formy przemocy” wobec osób LGBTQ^[15].

Określenie „ideologia gender” pojawiło się w kręgach amerykańskiej chrześcijańskiej prawicy w latach 90. XX wieku. W 1997 roku popularność zyskało wraz z publikacją książki The Gender Agenda Dale O’Leary, która utrzymywała, że zastąpienie słowa „płeć” słowem „gender” w dokumentach ONZ było częścią globalnego feministycznego planu likwidacji rodziny^[18].

W 2013 roku konserwatywny blog American Thinker opublikował serię artykułów używających sformułowania „LGBT ideology”^[19]. W Polsce termin „ideologia LGBT” rozpowszechnił się w 2019 roku za sprawą kampanii politycznej partii Prawo i Sprawiedliwość^[20]. 1 sierpnia 2019 roku Marek Jędraszewski nazwał „ideologię LGBT” „tęczową zarazą”, porównując ją do komunizmu^[21]. W czerwcu 2020 roku prezydent Andrzej Duda określił LGBTQ jako „ideologię” i formę „neobolszewizmu”^[22].

Według historyka Adama Leszczyńskiego „ideologia LGBT” to „pojęcie-worek, do którego prawica wrzuca te zmiany cywilizacyjne, które jej nie odpowiadają”, służące odczłowieczaniu mniejszości i kreowaniu wroga^[19]. Stanley Bill z University of Cambridge stwierdził, że „straszenie »ideologią LGBT« stało się w Polsce niemal oficjalną polityką”^[23].

Propaganda nazistowska opisywała homoseksualizm jako chorobę zakaźną ciała narodowego (Volkskörper)^[27]. Homoseksualizm został usunięty z listy zaburzeń psychicznych DSM w 1973 roku, gdy uznano, że nie spełnia kryteriów zaburzenia psychicznego^[28]. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) usunęła homoseksualizm z Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) w 1990 roku^[29].

Określenie „gejowski styl życia” jest używane przez część konserwatystów do argumentowania, że orientacja homoseksualna jest świadomym wyborem. Według przeglądu badań Baileya i in. (2016) opublikowanego w Psychological Science in the Public Interest istnieją przesłanki wskazujące na biologiczne podłoże orientacji seksualnej^[30].

Część konserwatywnych chrześcijan uznaje akty homoseksualne za grzeszne na podstawie interpretacji fragmentów biblijnych, takich jak Kpł 18:22 i 1 Kor 6:9–10^[31]. Również w Islamie homoseksualizm jest często uznawany za grzech, a w niektórych krajach muzułmańskich grozi za niego kara śmierci^[32].

Homoseksualizm bywa przedstawiany jako zło importowane z Zachodu. Premier Malezji Mahathir bin Mohamad określał homoseksualizm jako jeden z „zachodnich szkodliwych wpływów”^[33]. Prezydent Iranu Mahmud Ahmadineżad stwierdził w 2007 roku na Uniwersytecie Columbia, że „w Iranie nie mamy homoseksualistów takich jak w waszym kraju”^[34].

Twierdzenie, że osoby homoseksualne wykorzystują seksualnie dzieci, pojawiało się już w starożytności – grecki dialog Erotes przypisywany Lukianowi z Samosat łączył homoseksualizm męski z uwodzeniem nieletnich^[35].

Badania empiryczne nie potwierdzają tego związku. W badaniu klinicznym przeprowadzonym przez C. Jenny i in. (1994) osoby homoseksualne stanowiły 0,7% zidentyfikowanych sprawców wykorzystania seksualnego dzieci. Autorzy badania stwierdzili, że dzieci nie są narażone na nieproporcjonalne ryzyko ze strony tej grupy^[36]. Badania nad preferencjami wiekowymi również nie wykazują różnic między mężczyznami homoseksualnymi a heteroseksualnymi^[37].

Termin „gejowska agenda” (ang. gay agenda) bywa używany przez część środowisk konserwatywnych do opisywania domniemanego planu promocji homoseksualizmu i rekrutacji dzieci. Jest opisywany przez socjologów jako homofobiczny mit^[38].

Zarzut „rekrutacji homoseksualnej” (ang. homosexual recruitment) pojawił się w Stanach Zjednoczonych w okresie powojennym. Anita Bryant w kampanii Save Our Children (1977) twierdziła, że homoseksualiści rekrutują dzieci^[39]. Socjolodzy i psycholodzy opisują te twierdzenia jako mit mający na celu wzbudzenie strachu^[40].