Rhynchocorys

*Rhynchocorys*
	; Rhynchocorys orientalis
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	rośliny zielone
Nadgromada	rośliny telomowe
Gromada	rośliny naczyniowe
Podgromada	rośliny nasienne
Nadklasa	okrytonasienne
Klasa	Magnoliopsida
Nadrząd	astropodobne
Rząd	jasnotowce
Rodzina	zarazowate
Rodzaj	Rhynchocorys
	Nazwa systematyczna
	Rhynchocorys Griseb.; Spic. Fl. Rumel. 2: 12 (1844), nom. cons.
Synonimy
	Elephantina Bertol.; Elephas Mill.; Probosciphora Neck. ex Caruel;
	Elephantina Bertol.; Elephas Mill.; Probosciphora Neck. ex Caruel;

Rhynchocorys – rodzaj roślin z rodziny zarazowatych (Orobanchaceae). Obejmuje 6 gatunków^[3]. Rośliny te występują w południowo-wschodniej Europie, południowo-zachodniej Azji oraz w północno-zachodniej Afryce^[3].

Początkowy okres rozwoju, czasem przez kilka lat, spędzają jako pasożyt całkowity pod ziemią^[4]. Pędy nadziemne są zielone i w tej fazie rośliny są półpasożytami^[5]^[6].

Morfologia

Pokrój: Rośliny zielne (roczne i byliny), nagie lub ogruczolone, o łodydze prosto wzniesionej^[5], pojedynczej lub rozgałęzionej, osiągającej od 20 do 60 cm wysokości^[6].
Liście: Naprzeciwległe, czasem w dolnej części pędu skrętoległe, siedzące lub krótkoogonkowe, równowąsko-lancetowate do jajowatych, zaostrzone, o brzegu karbowanym lub piłkowanym^[5].
Kwiaty: Siedzące lub krótkoszypułkowe^[5], wyrastają w węzłach górnej części łodygi, w kątach podobnych do liści przysadek^[6]. Kielich z czterema ząbkami na szczycie, bocznie spłaszczony, nagi lub owłosiony, powiększający się w czasie owocowania. Korona żółta, w dole rurkowata, wyżej dwuwargowa. Górna warga ścieśniona bocznie i silnie, dziobowato wydłużona, dolna warga krótsza. Pręciki cztery, schowane w rurce korony. Zalążnia kulista, spłaszczona bocznie^[5].
Owoce: Torebki z kilkoma lub licznymi nasionami kształtu dyskowatego, nieoskrzydlone^[5].

Systematyka

Pozycja systematyczna

Rodzaj z rodziny zarazowatych Orobanchaceae, w której obrębie klasyfikowany jest do plemienia Rhinantheae Lamarck & de Candolle^[2].

Wykaz gatunków^[3]

Rhynchocorys elephas (L.) Griseb.
Rhynchocorys kurdica Nábělek
Rhynchocorys maxima Richt. ex Stapf
Rhynchocorys odontophylla R.B.Burb. & I.Richardson
Rhynchocorys orientalis (L.) Benth.
Rhynchocorys stricta (K.Koch) Albov

Przypisy

↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2025-07-07] (ang.).
1 2 Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2025-07-07] (ang.).
1 2 3 4 5 Rhynchocorys Griseb.. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2025-07-07].
↑ David J.D.J. Mabberley David J.D.J., Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 795, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200 .
1 2 3 4 5 6 K. Kubitzki (red.): The Families and Genera of Vascular Plants. VII. Flowering Plants. Dicotyledons. Berlin, Heidelberg: Springer, 2004, s. 425. ISBN 978-3-642-62200-7.
1 2 3 Т.Г.Т.Г. Цатурян Т.Г.Т.Г., М.Л.М.Л. Геворкян М.Л.М.Л., Паразитные и полупаразитные цветковые растения Армении, Ереван: ЕГУ, 2009, s. 73-74, ISBN 978-5-8084-1209-5 .

[ruggiero-1] Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2025-07-07] (ang.).

[apweb-2] 1 2 Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2025-07-07] (ang.).

[powo-3] 1 2 3 4 5 Rhynchocorys Griseb.. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2025-07-07].

[mabb-4] David J.D.J. Mabberley David J.D.J., Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 795, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200 .

[kubitzki-5] 1 2 3 4 5 6 K. Kubitzki (red.): The Families and Genera of Vascular Plants. VII. Flowering Plants. Dicotyledons. Berlin, Heidelberg: Springer, 2004, s. 425. ISBN 978-3-642-62200-7.

[caturian-6] 1 2 3 Т.Г.Т.Г. Цатурян Т.Г.Т.Г., М.Л.М.Л. Геворкян М.Л.М.Л., Паразитные и полупаразитные цветковые растения Армении, Ереван: ЕГУ, 2009, s. 73-74, ISBN 978-5-8084-1209-5 .

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]