Roger Briesch

Roger Briesch

Data i miejsce urodzenia	5 listopada 1932 Talange
Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
Okres	od 2002 do 2004
Poprzednik	Susanne Tiemann
Następca	Tom Jenkins
Odznaczenia

Roger Jean Marcel Briesch (ur. 5 listopada 1932 w Talange^[1]) – francuski działacz związkowy i polityczny, przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2002–2004).

Syn robotnika i gospodyni domowej, wywodzi się z Hagondange. Od 1940 po aneksji Alzacji i Lotaryngii do III Rzeszy uczęszczał do szkoły niemieckojęzycznej, przez co słabo opanował język francuski. Od 1944 pracował jako hydraulik i dekarz w małym przedsiębiorstwie, w 1949 uzyskał kwalifikacje zawodowe. Podjął działalność w organizacji młodzieżowej Jeunesse ouvrière chrétienne w 1946, a od 1950 należał do Chrześcijańskiej Konfederacji Francuskich Pracowników (przekształconej później we Francuską Demokratyczną Konfederację Pracy). W latach 1953–1954 odbywał służbę wojskową; w 1956 wysłany do Algieru i Konstantyny celem udziału w wojnie algierskiej, kilkukrotnie zatrzymywany za agitację i sprzeciwianie się jej^[1].

Od 1958 zajmował kierownicze stanowiska w związkach zawodowych w koncernie Société des aciers fins de l’Est. Od 1965 sekretarz generalny struktur CFDT w branży stalowej w departamencie Mozela. Był także reprezentantem związku zawodowego branży stalowej FGM w komisji Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Zasiadał w jego władzach krajowych (od 1971 do 1976 sekretarz narodowy ds. stali i metali nieżelaznych), był także delegatem do władz Międzynarodowej Federacji Metalowców (IMF) i Europejskiej Federacji Metalowców oraz delegatem Francji na sesje Zgromadzenia Ogólnego ONZ (1983–1991). Od 1976 do 1991 sekretarz międzynarodowy CFDT, w tym okresie związek opuścił Światową Konfederację Pracy na rzecz Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych celem skupienia się na działalności w Europie. Briesch był także m.in. uczestnikiem spotkań z Lechem Wałęsą i innymi represjonowanymi związkowcami. W latach 1993–1996 członek ciała zarządzającego Międzynarodowej Organizacji Pracy. W latach 90. skupił się na pracy w powiązanym z CFDT związku emerytów, był zastępcą jego sekretarza generalnego od 2000 do 2003^[1].

Od 1950 należał kolejno do Ruchu Wyzwolenia Ludu (partii chrześcijańsko-socjalistycznej), po jej przekształceniu od 1957 do Unii Lewicy Socjalistycznej, po kolejnej fuzji od 1960 do Zjednoczonej Partii Socjalistycznej, później do Partii Socjalistycznej (w 1977 kandydował z jej listy do rady Soisy-sous-Montmorency). Od 1992 Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, od 1993 do 1996 kierował w nim sekcją relacji zewnętrznych, a od 1996 do 2002 kierował sekcją związkową. Następnie w latach 2002–2004 przewodniczący, a w latach 2004–2006 wiceprzewodniczący tego gremium. Z ramienia EKES był obserwatorem w Konwencie Europejskim, mającym na celu prace nad traktatem ustanawiającym Konstytucję dla Europy. Został szefem Stowarzyszenia Byłych Członków EKES^[1], pozostał aktywnym działaczem związkowym również w kolejnych latach^[2].

Kawaler Legii Honorowej (2006)^[1].