Roman Eminowicz
 | |
 plutonowy | |
| Data i miejsce urodzenia |
18 maja 1900 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
10 listopada 1920 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
     | |
Roman Radogosław (Radagost) Eminowicz h. Dołęga[1], ps. Jan Fersten (ur. 18 maja 1900 w Krakowie, zm. 10 listopada 1920 w Zamościu) – student Wydziału Filozoficznego UJ, poeta i krytyk literacki, legionista, plutonowy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Wincentego i Heleny z Zopothów[2]. Uczęszczał do c. k. Gimnazjum III w Krakowie. W listopadzie 1917, jako uczeń ósmej klasy wstąpił do 2 pułku ułanów. Kilka miesięcy przebył w obozie internowanych na Węgrzech, potem w Udine. Zaraz po powrocie do Krakowa w czerwcu 1918 wraz z innymi pospieszył na odsiecz Lwowa. Służył następnie na froncie ukraińskim w 1 polowej kompanii akademickiej, przydzielonej jako oddział szturmowy do pociągu pancernego „Śmiały” i na froncie litewsko-białoruskim, gdzie go przeniesiono w kwietniu 1919. Zapadłszy na zdrowiu spędził lato w sanatorium wojskowym w Zakopanem. Jesienią 1919 wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W lipcu 1920, gdy załamał się front wschodni, zgłosił się znów do służby wojskowej[3]. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 43. pułku Strzelców Kresowych, w stopniu plutonowego. W lipcu 1920 zgłosił się do 7 pułku artylerii polowej. 10 października pod Nowogrodem Wołyńskim został ciężko ranny w kręgosłup i płuca.
Zmarł z ran 10 listopada 1920 w szpitalu garnizonowym w Zamościu[4]. Pochowany w Zamościu, a 24 marca 1922 roku po nabożeństwie w kościele garnizonowym św. Piotra i Pawła odbył się pogrzeb na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[5] (kwatera PAS 8-płd-po prawej Wildta)[6].
27 kwietnia 1921 „w uznaniu nadzwyczajnych zasług dla dobra Ojczyzny położonych i okupionych śmiercią wskutek ran odniesionych na froncie” został pośmiertnie mianowany z dniem 15 marca 1921 podporucznikiem w piechocie[7].
27 sierpnia 1921 sprostowano, że plut. Roman Eminowicz został mianowany podporucznikiem z dniem 10 listopada 1920[8].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3736 (1921)[9]
- Krzyż Walecznych (za akcję wypadową w okolicy Zwiahla, podczas której został ciężko ranny)
- Medal Niepodległości (pośmiertnie, 16 marca 1937)[10]
- Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
- Gwiazda Przemyśla
- Krzyż za Wilno
Źródło:[3].
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, s. 400.
- ↑ Nad grobem utalentowanego żołnierza-poety. „Nowości Illustrowane”. Nr 13, s. 9, 1 kwietnia 1922.
- 1 2 Ś. p. Roman Eminowicz. „Federacja”. Rok I, Nr 2, s. 29, czerwiec 1929. Warszawa: Federacja Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. [dostęp 2025-08-27].
- ↑ Nekrolog Czas 1920 nr 279 z 24 listopada s. 3
- ↑ Nekrolog Czas 1922 nr 69 z 24 marca s. 3
- ↑ Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], www.zck-krakow.pl [dostęp 2025-08-27].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 7 maja 1921 roku, s. 911.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 27 sierpnia 1921 roku, s. 1314.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1724.
- ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 94 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].