Roman Mackiewicz

Roman Mackiewicz

Data i miejsce urodzenia	14 lutego 1917 Lwów
Data i miejsce śmierci	10 października 1999 Kraków
Gatunki	muzyka poważna
Zawód	dyrygent
Odznaczenia

Roman Mackiewicz (ur. 14 lutego 1917 we Lwowie, zm. 10 października 1999 w Krakowie^[1]) – polski dyrygent, kierownik muzyczny i dyrygent oper w Bytomiu, Krakowie, Warszawie, Łodzi, Lublinie i Filharmonii Bydgoskiej^[2][3].

Urodził się we Lwowie. Tam kończył studia (dyrygenturę w Konserwatorium Lwowskim u Adama Sołtysa, muzykologię na Uniwersytecie Jana Kazimierza u Adolfa Chybińskiego)^[4].

Pracę Artystyczną rozpoczął jako altowiolista Filharmonii Lwowskiej (1944), później Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia (WOSPRiTV w Katowicach) prowadzonej przez Witolda Rowickiego i Grzegorza Fitelberga^[4].

Stałą działalność dyrygencką rozpoczął w Filharmonii Warszawskiej (1948) i kolejno w Filharmoniach: Łodzi (1949), Lublina (1950). W 1951 r. prowadził gościnnie Pomorską Orkiestrę Symfoniczną w Bydgoszczy. Po kilku miesiącach został zatrudniony w POS jako drugi dyrygent po Tadeuszu Wilczaku. Pracując pod okiem Arnolda Rezlera i Tadeusza Wilczaka, doskonalił swój dyrygencki warsztat, a kierowany przez niego zespół uzyskiwał pozytywne recenzje krytyków artystycznych. Z chwilą powołania do życia Filharmonii Pomorskiej był jej pierwszym kierownikiem artystycznym (od stycznia do lipca 1953 r.).

Na początku stycznia 1956 r. powierzono mu funkcję kierownika artystycznego nowo powstałego w Bydgoszczy Studia Operowego. Na stanowisku tym wytrwał do lipca tego roku, po czym opracowywał muzycznie przedstawienia operowe (m.in. „Straszny dwór” S. Moniuszki, 1958). Od 1958 r. był związany na stałe z Operą warszawską, równocześnie współpracując z Państwową Operą Śląską w Bytomiu (od 1961).

Pracował z zespołami chóralnymi, m.in dyrygował chórem „Echo” w Katowicach (1945–1948), następnie chórem „Harfa” w Warszawie, współpracując z wybitnym dyrygentem i kompozytorem Wacławem Lachmanem (1948–1951 i 1956–1958). Po przeniesieniu do Krakowa prowadził chór „Echo” (1959–1963) a następnie jeden z najstarszych chórów w Krakowie „Lutnia Robotnicza” (1974–1979) oraz Chór Katedralny na Wawelu^[4].

Prowadził również działalność pedagogiczną w Państwowym Liceum Muzycznym w Bydgoszczy (1952–1956) i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie (1970–1975).

Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XVIII-5-44)^[5].

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski^[4]
• Złota Odznaka „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” (1973)^[6]

• Pruss Zdzisław, Weber Alicja, Kuczma Rajmund: Bydgoski leksykon muzyczny. Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne. Bydgoszcz 2004, s. 337–338.