Romuald Cabaj
| Data i miejsce urodzenia |
10 maja 1921 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
9 października 1968 |
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
  | |
Romuald Cabaj (ur. 10 maja 1921 w Nowym Sączu, zm. 6 października 1968 we Wrocławiu)[1] – prozaik, reportażysta, autor słuchowisk radiowych.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Romualda[2], pracownika kolejowego, i Marii z domu Zagórskiej. Do 1939 r. mieszkał w Nowym Sączu, gdzie kształcił się w szkole podstawowej i średniej[1].
W czasie okupacji niemieckiej przebywał we wsi Szczawa Górna, tam pracował w tartaku jako robotnik i pracownik kancelarii[1].
Wiosną 1945 r. zdał maturę w liceum humanistycznym w Nowym Sączu i zamieszkał na Dolnym Śląsku w Kamiennej Górze, gdzie pracował jako urzędnik. W 1946 r. przeniósł się do Wrocławia[1][3]. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1948 r. był redaktorem wrocławskiej rozgłośni Polskiego Radia, w latach 1950–1967 kierował redakcją literacką. W latach 1951–1968 był członkiem Związku Literatów Polskich, opiekował się tam młodymi pisarzami.
Jego debiut prasowy miał miejsce w 1947 r. (wiersz Marzenie opublikowany w „Dzienniku Literackim” nr 10), książkowy natomiast w roku 1955 (Ballada bolkowska). Swoje utwory publikował na łamach „Słowa Polskiego” (1955–1956), „Nowych Sygnałów” (1956–1957). W latach 1958–1968 współpracował z miesięcznikiem „Odra”[1]. Jest autorem ok. 1000 audycji radiowych oraz powieści i opowiadań, m.in. Prawdziwe nieprawdziwe (1955), Trzebienie lasu (1967).
Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu Osobowickim (pole 42, rząd 2 od ogrodzenia, grób 273)[4].
Publikacje
- Ballada bolkowska : opowieść, Warszawa : „Czytelnik”, 1955.
- Prawdziwe nieprawdziwe : dolno-śląskie legendy i baśnie ludowe, Wrocław : Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1955.
- Nihil novi, Wrocław : „Ossolineum”, 1959.
- Malsupra Silezio hierau kaj hodiau, Wrocław : Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo PAN, 1960.
- Rozdział pierwszy, Wrocław : „Ossolineum”, 1962.
- Trzebienie lasu : powieść, Katowice : „Śląsk”, 1967.
- Nie umiem zapomnieć, Katowice : „Śląsk”, 1968.
- Jesień : powieść, Katowice : „Śląsk”, 1971.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1963)[1]
- Złoty Krzyż Zasługi (1954)[2]
Nagrody
- II nagroda w Dolnośląskim Wojewódzkim Konkursie Literackim za opowiadanie Strumień (1946)
- Wojewódzka Nagroda Artystyczna (1952)
- Nagroda literacka miasta Wrocławia (1956)
Źródło:[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Cabaj Romuald, [w:] Jadwiga Czachowska, Alicja Szałagan, Współcześni polscy pisarze i badacze literatury: słownik biobibliograficzny, t. 2, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994, s. 5, ISBN 978-83-02-05446-4 [dostęp 2025-01-21].
- 1 2 M.P. z 1954 r. Nr 98, poz. 1160 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej”.
- ↑ Romuald Cabaj (1921–1968) - Dolnośląskość.pl - Odkrywamy Dolny Śląsk [online], dolnoslaskosc.pl [dostęp 2025-07-24].
- ↑ Romuald Cabaj - dane o grobie [online], groby.cui.wroclaw.pl [dostęp 2023-09-20].
Bibliografia
- Encyklopedia Wrocławia, Jan Harasimowicz (red.), Włodzimierz Suleja (red.), Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2001, ISBN 83-7023-749-5, OCLC 749462322.