Ronnie Scott

Ronnie Scott, właściwie Ronald Schatt (ur. 28 stycznia 1927 w Londynie, zm. 23 grudnia 1996 tamże) – brytyjski saksofonista tenorowy i bandlider jazzowy, współzałożyciel londyńskiego klubu Ronnie Scott’s Jazz Club[1][2]. W latach 50. należał do czołowych postaci brytyjskiego modern jazzu i współprowadził z Tubbym Hayesem zespół Jazz Couriers; założony przez niego i Pete’a Kinga klub odegrał ważną rolę w prezentowaniu amerykańskich wykonawców i promowaniu brytyjskiego jazzu[1][2][3][4].

Życiorys i działalność muzyczna

Urodził się w londyńskim Stepney jako syn Josepha Schatta, znanego również jako Jock Scott, saksofonisty i lidera orkiestry, oraz Sylvii Rosenbloom[2]. Po krótkich próbach gry na kornecie i saksofonie sopranowym otrzymał od ojczyma saksofon tenorowy; pobierał następnie lekcje u Jacka Lewisa i Harry’ego Golda, a w wieku 16 lat zaczął występować w londyńskich klubach[2].

W latach 1944–1945 grał w zespole trębacza Johnny’ego Claesa, a od lutego 1946 przez rok należał do orkiestry Teda Heatha, z którą uczestniczył w nagraniach dla wytwórni Decca[2][1]. Pod koniec lat 40. kilkakrotnie podróżował do Nowego Jorku, między innymi jako członek zespołów występujących na transatlantykach, aby słuchać w tamtejszych klubach bebopu w wykonaniu takich muzyków jak Dizzy Gillespie, Charlie Parker i Bud Powell[1][2][3]. Wrażenia wyniesione z nowojorskich klubów wpłynęły później na koncepcję jego własnego klubu w Londynie[4].

Na przełomie 1948 i 1949 został współzałożycielem zespołu Club Eleven, który działał na zasadach kooperatywy, prowadził własny klub i skupiał londyńskich zwolenników nowoczesnego jazzu[2][3][4]. W styczniu 1953, po okresie gry między innymi w orkiestrze Jacka Parnella, utworzył własny dziewięcioosobowy zespół, w którym zgromadził czołowych przedstawicieli ówczesnego brytyjskiego jazzu[2]. Grupa nagrywała dla wytwórni Esquire, dokumentującej powojenny jazz brytyjski, zwłaszcza działalność muzyków bopowych[2][5].

Na początku 1957 Scott założył wraz z saksofonistą Tubbym Hayesem kwintet Jazz Couriers, uważany za jeden z najważniejszych brytyjskich zespołów modern jazzowych końca lat 50.[2]. Formacja zakończyła działalność w sierpniu 1959 mimo sukcesów artystycznych i popularności, ponieważ Scott postanowił zrezygnować z regularnych tras koncertowych i otworzyć własny klub[2].

Ronnie Scott’s Jazz Club i dalsza działalność

30 października 1959 Scott i Pete King otworzyli Ronnie Scott’s Jazz Club w piwnicy budynku przy 39 Gerrard Street w londyńskim Soho[2][4]. King zajmował się zarządzaniem klubem, natomiast Scott odpowiadał za jego publiczny wizerunek, pełnił rolę gospodarza i często występował w nim ze swoimi zespołami[2][4].

Początkowo występy muzyków amerykańskich w Wielkiej Brytanii utrudniał spór między brytyjskim a amerykańskim związkiem zawodowym muzyków[2]. Przełomem stał się czterotygodniowy angaż Zoota Simsa w listopadzie 1961, uzyskany dzięki negocjacjom Kinga[2]. Kolejne angaże amerykańskich muzyków opierano na zasadzie wzajemnej wymiany[2]. W następnych latach w klubie występowali między innymi Art Blakey, Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Sonny Rollins i Stan Getz, a także big-bandy Counta Basiego i Buddy’ego Richa[1][2].

W grudniu 1965 klub przeniesiono do większej siedziby przy Frith Street[2][4][6]. Dzięki regularnym występom amerykańskich solistów i zespołów oraz wspieraniu brytyjskich muzyków klub zyskał międzynarodową renomę i stał się jednym z głównych ośrodków brytyjskiego życia jazzowego[1][2][3].

Scott nadal prowadził działalność wykonawczą: w latach 1967–1969 należał do Kenny Clarke/Francy Boland Big Band, pod koniec lat 60. kierował oktetem złożonym z młodych brytyjskich muzyków, a w latach 1971–1975 występował w trio z organistą Mike’em Carrem; prowadził również własne kwartety i kwintety[1][3]. W 1978 utworzył związaną z klubem wytwórnię Ronnie Scott’s Jazz House[7]. W 1979 wspólnie z Mike’em Hennesseyem opublikował książkę Some of My Best Friends Are Blues, a w 1981 został mianowany Oficerem Orderu Imperium Brytyjskiego za zasługi dla muzyki[2][1].

Ostatnie lata i upamiętnienie

W ostatnim okresie życia nawracające problemy stomatologiczne ograniczały jego aktywność wykonawczą; po operacji dziąseł i założeniu protezy zębowej zamierzał powrócić do występów 24 grudnia 1996 w swoim klubie[2]. Dzień wcześniej został znaleziony martwy w swoim londyńskim mieszkaniu; przyczyną śmierci było zatrucie barbituranami[2].

W 2019 English Heritage umieściło na budynku przy 39 Gerrard Street tablicę upamiętniającą Scotta jako muzyka jazzowego i gawędziarza oraz informującą, że w latach 1959–1965 prowadził tam swój klub[4].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Charles Fox, Digby Fairweather. Scott, Ronnie [Schatt, Ronald]. „Grove Music Online”, 2001. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.25255. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Alun Morgan. Scott, Ronald [Ronnie] (1927–1996), jazz saxophonist and nightclub owner. „Oxford Dictionary of National Biography”, 2006-05-25. Oxford University Press. DOI: 10.1093/ref:odnb/63995. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Roger Cotterrell: Ronnie Scott (1927–96). [w:] Ronnie Scott: Interview 1 [on-line]. National Jazz Archive. [dostęp 2026-07-18]. (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 Scott, Ronnie (1927–1996). English Heritage. [dostęp 2026-07-18]. (ang.).
  5. ↑ Howard Rye. Esquire. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J141000. (ang.).
  6. ↑ Ronnie Scott. National Portrait Gallery. [dostęp 2026-07-18]. (ang.).
  7. ↑ Ronnie Scott’s Jazz House. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J753300. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.