Roy Hargrove

Urodził się w Waco w Teksasie, a dorastał w Dallas. Jego rodzicami byli Roy Allan i Jacklyn Hargrove; oboje przejawiali talenty muzyczne^[3]. W wieku 9 lat zaczął grać na kornecie kupionym przez ojca w lombardzie^[3]. Pierwszym jazzmanem, który wywarł na nim wrażenie, był saksofonista David „Fathead” Newman, który wystąpił w jego szkole, gdy Hargrove uczył się jeszcze w niższych klasach^[4].

Później rozpoczął naukę w Booker T. Washington High School for the Performing and Visual Arts w Dallas. Szybko zwrócił uwagę jako wyjątkowo utalentowany młody muzyk. Przełomowym momentem była wizyta Wyntona Marsalisa w jego szkole w 1987 roku (gdy Hargrove był w przedostatniej klasie szkoły średniej). Marsalis, będąc pod wrażeniem gry nastolatka, zaprosił go do wspólnego występu w klubie w Fort Worth i pomógł mu wejść do świata jazzu^[5]. Hargrove studiował w Berklee College of Music w Bostonie przez rok (1988–1989), po czym przeniósł się do The New School w Nowym Jorku, gdzie stał się aktywnym uczestnikiem lokalnej sceny jazzowej i jam session^[1][2].

W 1990 roku wydał debiutancki album solowy Diamond in the Rough (wytwórnia Novus/RCA), który przyniósł mu międzynarodowy rozgłos^[1]. W 1994 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Verve Records. Jego twórczość w tym okresie charakteryzowała się łączeniem pokoleń jazzowych – na albumie The Roy Hargrove Quintet with the Tenors of Our Time (1994) zagrali z nim m.in. Joe Henderson, Stanley Turrentine, Johnny Griffin, Joshua Redman i Branford Marsalis^[2]. Współpraca z weteranami (m.in. Jackie McLean, Herbie Hancock, Michael Brecker) była dla niego kluczowym doświadczeniem formacyjnym^[5].

Hargrove był dwukrotnie nagradzany statuetką Grammy. Pierwszą nagrodę otrzymał w 1998 roku w kategorii Best Latin Jazz Performance za album Habana, nagrany z założonym przez siebie afrokubańskim zespołem Crisol^[6]. Drugą statuetkę zdobył w 2003 roku (podczas 45. ceremonii wręczenia nagród Grammy) w kategorii Best Jazz Instrumental Album, Individual or Group za płytę Directions in Music: Live at Massey Hall (2002), będącą hołdem dla Milesa Davisa i Johna Coltrane’a, nagraną wspólnie z pianistą Herbiem Hancockiem i saksofonistą Michaelem Breckerem^[7]. Był również nominowany w innych kategoriach, m.in. za najlepsze improwizowane solo jazzowe, a jego album Emergence (nagrany z big bandem) uzyskał nominację podczas 52. ceremonii wręczenia nagród Grammy^[6].

Odegrał istotną rolę w rozwoju nurtu neo soul na przełomie wieków. Był członkiem kolektywu Soulquarians i brał udział w nagraniach takich albumów jak Voodoo D’Angelo, Mama’s Gun Erykah Badu czy Like Water for Chocolate rapera Common^[2][1]. W 2003 roku założył projekt The RH Factor, który łączył jazz z funkiem, hip-hopem i soulem, wydając m.in. album Hard Groove. W nagraniach wzięli udział m.in. Anthony Hamilton i Erykah Badu. Sesja nagraniowa odbyła się w nowojorskim studiu Electric Lady Studios i trwała dwa i pół tygodnia^[5][8]. W recenzji tego albumu wskazywano, że jazz w czystej postaci występuje tam w niewielkim zakresie, ustępując miejsca historycznym stylom (soul, R&B, funk) wzbogaconym nowoczesnymi rytmami^[9].

Roy Hargrove wielokrotnie koncertował w Polsce. Po raz pierwszy wystąpił w 1996 roku na festiwalu Jazz Jamboree w Warszawie, biorąc udział w projekcie Trumpet Summit (obok Clarka Terry’ego, Nicholasa Paytona, Piotra Wojtasika i Roberta Majewskiego)^[1][11].

W styczniu 2004 roku odwiedził Bielsko-Białą w ramach festiwalu Bielska Zadymka Jazzowa. Podczas tej edycji otrzymał nagrodę „Anioła Jazzowego” i wystąpił w klubie w Piwnicy Zamkowej^[12][5][1]. Jeden z jego ostatnich występów w Polsce miał miejsce 30 listopada 2014 roku podczas 41. Międzynarodowego Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu^[13]. Swój występ zakończył wtedy bisem Never Let Me Go^[1].

W życiu prywatnym był związany z piosenkarką Aidą Brandes, która pozostała jego żoną aż do śmierci artysty^[3]. Miał córkę Kamalę z wcześniejszego związku^[3]. Pozostawił również matkę Jacklyn i brata Briana^[7].

Roy Hargrove wziął udział w nagraniu ponad 50 albumów jako muzyk sesyjny^[1]. Poniższa lista prezentuje przekrój jego współpracy z artystami jazzowymi oraz twórcami neo soul i R&B.