Rudka Miryńska

Rudka Miryńska
Рудка-Миринська
Państwo

 Ukraina

Obwód

 wołyński

Rejon

kowelski

Powierzchnia

0,012 km²

Wysokość

168 m n.p.m.

Populacja

 

• liczba ludności

145

• gęstość

12083,33 os./km²

Nr kierunkowy

+380 3352

Kod pocztowy

45080

Położenie na mapie hromady Wielick
Mapa konturowa hromady Wielick, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Rudka Miryńska”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Rudka Miryńska”
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa konturowa obwodu wołyńskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Rudka Miryńska”
Położenie na mapie rejonu kowelskiego
Mapa konturowa rejonu kowelskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Rudka Miryńska”
Ziemia51°10′37″N 25°10′08″E/51,176944 25,168889

Rudka Miryńska (ukr. Рудка-Миринська) – wieś na Ukrainie w rejonie kowelskim obwodu wołyńskiego[1].

W XIX w. wieś Miryńska Rudka znajdowała się w gminie Wielick powiatu kowelskiego guberni wołyńskiej, 33 wiorsty od Kowla, 49 domów, 295 mieszkańców[2].

3 sierpnia 1916 w rejonie wsi miało miejsce przeciwnatarcie połączonych oddziałów brygad Legionów Polskich celem odbicia pozycji utraconych przez austriacką 4 Dywizję Piechoty[3].

30 sierpnia 1943 roku (rzeź wołyńska) doszło tutaj do mordu UPA na bliżej nieokreślonej liczbie Polaków. Ustalono personalia tylko jednej ofiary. Wszystkie polskie domy zostały spalone[4].

Przypisy

  1. ↑ Рудка-Миринська. www.w1.c1.rada.gov.ua. [dostęp 2015-09-06].
  2. ↑ Miryńska Rudka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 340..
  3. ↑ Encyklopedia Wojskowa 1937 ↓, s. 295.
  4. ↑ Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, t. 1, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 399, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.

Bibliografia

  • Encyklopedia Wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. VII: Przemysł wojenny – Rada Narodowa. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1937.