Rudolf Viest

Rudolf Viest

Rudolf Viest
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	24 września 1890 Revúca, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci	1945 Flossenburg, III Rzesza
Przebieg służby
Siły zbrojne	Armia Czechosłowacka słowacka partyzantka antyfaszystowska
Stanowiska	głównodowodzący sił powstańczych
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa II wojna światowa: słowackie powstanie narodowe
Odznaczenia

Rudolf Viest (ur. 24 września 1890 w Revúcy, zm. 1945 we Flossenbürgu) – słowacki wojskowy, generał dywizji, minister czechosłowackiego rządu uchodźczego, drugi dowódca słowackiego powstania narodowego. Pośmiertnie awansowany do stopnia generała armii.

Pochodził z rodziny o słowackich tradycjach patriotycznych. Po śmierci ojca rodzina przeniosła się do Budapesztu, gdzie studiował jego brat, Ivan. W Budapeszcie ukończył studia w wyższej szkole przemysłowej. W październiku 1911 roku został powołany do wojska, służbę odbył w 7 Pułku Piechoty w Grazu^[1].

1 sierpnia 1914 roku został zmobilizowany i przydzielony do 5 Pułku Piechoty, został mianowany dowódcą plutonu. 24 listopada 1914 roku w okolicach Krakowa dostał się do niewoli rosyjskiej. W sierpniu 1915 roku został przyjęty do służby w armii Królestwa Serbii, następnie na własną prośbę został przeniesiony do Korpusu Czechosłowackiego. W 1920 roku przedostał się do Czechosłowacji^[1].

1 stycznia 1921 roku został przyjęty do służby w armii czechosłowackiej^[1]. W latach 1925–1929 był attaché wojskowym w Warszawie^[2], wcześniej pełnił tę samą funkcję w Budapeszcie^[3].

W 1928 roku został awansowany do stopnia pułkownika, w 1933 roku na generała brygady, a 1938 roku generała dywizji^[4]. Był jedynym generałem okresu Pierwszej Republiki Czechosłowackiej wywodzącym się ze Słowacji^[5].

W sierpniu 1938 roku był dowódcą VI Korpusu w Koszycach. Po ogłoszeniu niepodległości przez Słowację wystosował memorandum, w którym sprzeciwiał się sposobowi, w jaki została ona ogłoszona. Został mianowany inspektorem generalnym armii słowackiej. W sierpniu 1939 roku wyjechał na Węgry, następnie przez Jugosławię przedostał się do Francji. Słowacki sąd wojskowy skazał go następnie na śmierć in absentia^[1].

Podczas II wojny światowej zaangażował się w organizację czechosłowackich jednostek wojskowych we Francji. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii i związał się z Edvardem Benešem i czechosłowackim rządem na uchodźstwie^[1], pełnił m.in. funkcję wiceminiestra obrony^[3][2]. W sierpniu 1944 roku przebywał w Moskwie, po wybuchu słowackiego powstania narodowego został mianowany dowódcą 1 Armii Czechosłowackiej i został przerzucony na Słowację przez lotnictwo radzieckie^[3]. 3 listopada 1944 roku wraz z generałem Jánem Golianem dostał się do niewoli niemieckiej we wsi Pohronský Bukovec, następnie zostali przetransportowany do Bańskiej Bystrzycy, a później do Bratysławy. Byli osobiście przesłuchiwani przez generała Hermanna Höflego. Z Bratysławy przewieziono ich do Berlina^[1]

Został zamordowany przez Niemców^[6], prawdopodobnie w 1945 roku w obozie Flossenbürg^[3].

Pośmiertnie został awansowany do stopnia generała armii^[3].

• Order Czerwonego Sztandaru – 1969, CSRS, pośmiertnie
• Order Słowackiego Powstania Narodowego I Klasy – 1945, pośmiertnie
• Krzyż Wojenny Czechosłowacki (1914–1918) – dwukrotnie
• Order Sokoła z mieczami
• Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 – 1945, pośmiertnie
• Czechosłowacki Medal Rewolucyjny
• Medal Zwycięstwa
• Czechosłowacki Wojskowy Medal Pamiątkowy
• Order Milana Rastislava Štefánika I klasy
• Order Ľudovíta Štúra I Klasy – 1995, Słowacja, pośmiertnie^[7]
• Wielki Oficer i Kawaler Orderu Korony Jugosłowiańskiej – Jugosławia
• Kawaler Legii Honorowej – Francja
• Krzyż Wojenny za I wojnę światową i II wojnę światową – Francja
• Order Gwiazdy Rumunii – Rumunia
• Order Imperium Brytyjskiego – Wielka Brytania
• Military Cross – Wielka Brytania
• 1939–1945 Star – Wielka Brytania
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą i Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski