Rudolf von Lobkowitz
 | |
 Feldzeugmeister | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1859-1905 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
Komendant 4. Korpus w Budapeszcie |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
                        | |
Rudolf Prinz von Lobkowitz (ur. 16 sierpnia 1840 we Frischau, zm. 9 kwietnia 1908 w Wiedniu)[1] – generał artylerii cesarskiej i królewskiej Armii, komendant 4. Korpusu w Budapeszcie.
Życiorys
W 1858 roku ukończył Szkołę Artylerii w Ołomuńcu i rozpoczął służbę w 3. Pułku Artylerii. Dowodząc baterią, brał udział w walkach we Włoszech podczas wojny francusko-austriackiej. Następnie przydzielony do Komitetu Artylerii, awansował na stopień kapitana (niem. Hauptmann). Brał udział w wojnie prusko-austriackiej, w tym w przegranej przez Austriaków bitwie pod Sadową. W 1867 roku uczestniczył w przygotowaniach wizyty cesarza Napoleona III i cesarzowej Eugenii w Salzburgu[1]. W 1870 roku został mianowany adiutantem cesarza Franciszka Józefa. Na tym stanowisku uczestniczył w cesarskich podróżach do Berlina w 1872 roku i do Petersburga w 1874 roku[1]. W 1875 roku, w stopniu pułkownika (niem. Oberst), powrócił do czynnej służby wojskowej i objął dowództwo nad 5. Pułkiem Artylerii stacjonującym w Budapeszcie[2], którym dowodził do 1881 roku, kiedy po awansie na generała majora mianowany został dowódcą 13. Brygady Piechoty w Gorycji. Po tymczasowym objęciu stanowiska dowódcy dywizji w Kluż-Napoce powrócił na Węgry. W 1890 roku został komendantem 4. Korpusu w Budapeszcie[3]. W rekomendacji do naczelnego dowództwa odnośnie jego nominacji na to stanowisko podkreślono jego dobre stosunki z węgierskimi władzami cywilnymi[1]. W 1905 roku zrezygnował ze stanowiska ze względu na stan zdrowia i przeszedł w stan spoczynku. Po przejściu na emeryturę uczestniczył, jako cywilny konsultant, w przygotowywaniu reformy austro-węgierskiej artylerii, którą zainicjował minister wojny Heinrich von Pitreich[1].
Odznaczenia
Odznaczenia gen. von Lobkowitza to między innymi[4][3]:
- Order Złotego Runa
- Krzyż Wielki Orderu Leopolda
- Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy
- Kawaler Orderu Korony Żelaznej III klasy z dekoracją wojenną
- Krzyż Zasługi Wojskowej z dekoracją wojenną
- Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze
- Medal Wojenny
- Srebrny Medal Jubileuszowy Pamiątkowy Dworski
- Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii
- Odznaka za Służbę Wojskową II klasy
- Order Świętego Aleksandra Newskiego w brylantach (Imperium Rosyjskie)
- Order Świętej Anny II klasy w brylantach (Imperium Rosyjskie)
- Order Świętego Stanisława I klasy z koroną (Imperium Rosyjskie)
- Order Orła Czarnego (Prusy)
- Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy)
- Order Królewski Korony II klasy w brylantach (Prusy)
- Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia)
- Krzyż Wielki Orderu Danebroga (Dania)
- Order Lwa i Słońca I klasy (Persja)
- Komandor Orderu Alberta (Saksonia)
- Komandor Orderu Korony Włoch (Włochy)
- Komandor Orderu Zbawiciela (Grecja)
- Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia)
- Oficer Legii Honorowej (Francja)
Przypisy
- 1 2 3 4 5 ÖBL 1971 ↓, s. 262.
- ↑ Kais. Königl. Militär-Schematismus 1877. library.hungaricana.hu. s. 535. [dostęp 2025-05-06]. (niem.).
- 1 2 Schematismus 1905 ↓, s. 122.
- ↑ Staatshandbuch 1903 ↓, s. 268.
Bibliografia
- Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 5, Wiedeń: Österreichischen Akademie der Wissenschaften, 1971 (niem.).
- Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1905, Wiedeń: K. K. Hof- und Staatsdruckerei, 1904 (niem.).
- Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1903, Wiedeń: K. K. Hof- und Staatsdruckerei, 1903 (niem.).