Ryszard Majdzik

Ryszard Majdzik

Data i miejsce urodzenia	20 lipca 1958 Skawina
Zawód, zajęcie	robotnik, samorządowiec
Odznaczenia

Ryszard Majdzik (ur. 20 lipca 1958 w Skawinie) – polski samorządowiec, członek opozycji antykomunistycznej w czasach PRL, działacz Solidarności 80.

Wnuk Zygmunta Majdzika, funkcjonariusza Policji Państwowej, zamordowanego w Miednoje w 1940 przez NKWD. Syn Mieczysława Majdzika^[1].

W 1976 ukończył Zespół Szkół Elektryczno-Mechanicznych w Skawinie. W latach 70. działacz opozycji demokratycznej: od 1978 do 1980 współpracownik KSS KOR i SKS. Na początku 1980 przystąpił do Konfederacji Polski Niepodległej, z której wystąpił w lipcu tego samego roku^[2].

Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981, został internowany w Ośrodkach Odosobnienia w Nowym Wiśniczu, Załężu k. Rzeszowa i Kielcach. W latach 80. organizator szeregu protestów i głodówek (m.in. w Elbudzie); wydawca, drukarz i kolporter prasy podziemnej, wielokrotnie aresztowany. W 1989 przeciwnik rozmów Okrągłego Stołu. Od 1990 w NSZZ „Solidarność” 80, przewodniczący Komisji Zakładowej i Komisji Krajowej. W 2001 ukończył liceum ogólnokształcące w Krakowie^[2].

W 2002 z ramienia lokalnego komitetu kandydował na burmistrza miasta i gminy Skawina, zajmując przedostatnie, 6. miejsce^[3]. W 2006 bezskutecznie kandydował do rady powiatu krakowskiego z listy Ligi Polskich Rodzin^[4]. W 2010 z ramienia lokalnego komitetu został wybrany na radnego gminy Skawina^[5]. W 2014 z własnego komitetu uzyskał reelekcję^[6]. Kandydował też ponownie na burmistrza, zajmując ostatnie, 4. miejsce^[7].

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 21 października 2015 otrzymał 150 tys. zł zadośćuczynienia za 10 miesięcy internowania w stanie wojennym^[8]. Sąd pierwszej instancji przyznał mu 100 tysięcy złotych zadośćuczynienia^[9]. Ryszard Majdzik domagał się od Skarbu Państwa 500 tys. złotych^[10]. W 2017 został laureatem nagrody honorowej „Świadek Historii” przyznanej przez Instytut Pamięci Narodowej^[11].

W 2017 rozpoczął studia niestacjonarne z dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie^[12]. W 2018 kandydował w wyborach samorządowych na radnego gminy Skawina z komitetu Prawa i Sprawiedliwości. Zdobył mandat, uzyskując 881 głosów, co przełożyło się na najlepszy wynik w okręgu nr 2 i drugi najlepszy wynik w gminie^[13]. W wyborach w 2023 bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy PiS^[14]. W 2024 odnowił mandat radnego gminy Skawina^[15]. Wszedł w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025^[16]. W grudniu tego samego roku został powołany w skład Rady ds. Kombatantów, Osób Represjonowanych i Działaczy Opozycji Antykomunistycznej przy Prezydencie RP^[17].

W grudniu 2024 został nieprawomocnie ukarany grzywną w wysokości tysiąca złotych przez sąd rejonowy w Krakowie za znieważenie aktywistki Małgorzaty Boroń podczas zgromadzenia pod Wawelem w listopadzie 2023^[18]. Dokładnie rok później Sąd Rejonowy w Wieliczce nałożył na niego grzywnę 1500 zł za udostępnienie w sieci danych uczestniczki manifestacji wymierzonych w wizyty polityków PiS na Wawelu^[19]. W marcu 2025 policja zatrzymała w jego mieszkaniu w Skawinie karabiny, pistolet i amunicję; w opinii biegłych sądowych z zakresu broni i balistyki była to broń, z której można oddać strzały i na posiadanie której konieczne jest zezwolenie, którego nie miał^[20].

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007)^[21], Krzyżem Semper Fidelis (2009), Medalem „Niezłomnym w Słowie” (2011)^[2] oraz Krzyżem Wolności i Solidarności (2015)^[2], Medalem „Pro Patria” (2016)^[22], Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2016)^[23] oraz Medalem „Pro Bono Poloniae” (2018)^[24].