Ryszard Semka
| Data i miejsce urodzenia |
19 września 1925 |
|---|---|
| Data śmierci |
11 września 2016 |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater | |
| Odznaczenia | |


Ryszard Semka (ur. 19 września 1925 w Drzonowie, zm. 11 września 2016[1]) – polski inżynier architekt, profesor sztuki, nauczyciel akademicki Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku.
Życiorys
W czasie II wojny światowej wstąpił w szeregi Armii Krajowej[2].
Po wojnie, w latach 1945–1946 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych z siedzibą w Sopocie. Później studiował na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, dyplom uzyskał w 1950 w Katedrze Architektury Monumentalnej. W latach 1950–1996 pracował w PWSSP w Gdańsku, początkowo w Katedrze Projektowania Architektonicznego, prowadził Pracownię Projektowania Przestrzennego i Pracownię Projektowania Architektury Wnętrz. Początkowo był asystentem w Pracowni Projektowania Architektonicznego (1950–1963), potem prowadził przedmiot Kompozycja płaska i przestrzenna (1956–1964), a następnie był kierownikiem Pracowni Projektowania Wstępnego (1966–1968). Od 1967 prowadził pracownię Projektowania Architektury Wnętrz, a w 1971 został jej kierownikiem. W 1981 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1990 tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1971–1978 i 1980–1984 był dziekanem Wydziału Architektury Wnętrz i Wzornictwa Przemysłowego[3]. Był również profesorem wizytującym i dziekanem na Wydziale Projektowania Środowiska Uniwersytetu w Lagos (1978–1980)[4].
Od 1950 był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich SARP, w latach 1988–1991 sprawował funkcję prezesa Zarządu Głównego SARP[2]. Od 1983 należał do ZAPA Zespołu Autorskich Pracowni Architektonicznych w Gdańsku. Współpracował z czasopismem „Architektura Murator”. Działacz NSZZ „Solidarność”[4].
Autor budynków w Gdańsku, wnętrz w Gdańsku, Sopocie i Warszawie, nowej części budynku ASP w Gdańsku (przy Zbrojowni). Od 1983 projektant odbudowy Starego Miasta w Elblągu[5]. Autor (1993) Pomnika Ofiar Grudnia ’70 w Gdyni przy al. Piłsudskiego (wspólnie z prof. Sławojem Ostrowskim).
Stryj dziennikarza Piotra Semki[6].
Został pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie[7] (kwatera C4-2-1)[8].
Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (1973)
- Medal 40-lecia Polski Ludowej (1986)
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1972)
- Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1977)
- Złota Odznaka SARP (1977)
- Odznaka „Zasłużony dla m. Gdańsk” (1977)
Źródło:[4].
Nagrody i wyróżnienia
- II nagroda w Konkursie na stację metra „Plac Teatralny” w Warszawie (współautorzy W. Rembiszewski, K. Biszewski, J. Bojarski, L. Taraszkiewicz) (1953)
- Wyróżnienie w konkursie na pawilon EXPO w Brukseli (1957)
- III nagroda w konkursie na pomnik Mieszka I i Bolesława Chrobrego w Gnieźnie (współautor Z. Zabrocki) (1967)
- Wyróżnienie w konkursie na Dom Oficera w Warszawie (1968)
- Wyróżnienie w konkursie na zespół biurowo-administracyjny Hartwiga w Szczecinie (1969)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (zespołowa) (1970)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1972)
- Wyróżnienie II stopnia SARP (1974)
- I nagroda (zespołowa, współpraca W. Mokwiński, B. Petrycki, J. Popek) równorzędna w konkursie zamkniętym SARP na opracowanie koncepcji architektoniczno-urbanistycznej Centrum Zarządzania Branżą Przemysłu Okrętowego w Gdańsku-Oliwie (1974)[9]
- Wyróżnienie honorowe w plebiscycie czytelników „Głosu Wybrzeża” za najlepszą realizację 30-lecia PRL za rozbudowę PWSSP (1974)
- Nagroda Rektora PWSSP za projekt i realizację wnętrz Zamku Książ (1975)
- Nagroda Rektora PWSSP (1976, 1977, 1982, 1983, 1991)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1977[3], 1986, 1994)
- Wyróżnienie w konkursie na zespół uczelni artystycznych w Poznaniu (1977)
- Nagroda Rektora PWSSP za projekt zabudowy Starego Miasta w Elblągu oraz koncepcje architektoniczne Domu Technika NOT w Elblągu (1978)
- II nagroda Ministra Gospodarki Przestrzennej Materiałów Budowlanych i Ochrony Środowiska (zespołowa) za plan realizacji odbudowy Starego Miasta w Elblągu (1979)
- Wyróżnienie w konkursie na zespół parafialny w Gdańsku-Żabiance (1982)
- Nagroda Rektora PWSSP I stopnia (1984, 1985)
- Nagroda na I Biennale Architektury w Krakowie (1985)
- Nagroda Dziekana Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej na I Biennale Architektury w Krakowie (1985)
- Nagroda im. Ericha Brosta za odbudowę Starego Miasta w Elblągu (1995)
- Nagroda specjalna SARP za odbudowę Starego Miasta w Elblągu (1996)
Źródło:[4].
Przypisy
- ↑ Natasza Jatczyńska: Nie żyje Ryszard Semka, architekt, współtwórca elbląskiej starówki. info.elblag.pl, 2016-09-13. [dostęp 2016-09-14]. (pol.).
- 1 2 Jan Hlebowicz, Unikał mętnych układów z władzą [online], Instytut Gość Media [dostęp 2025-11-09].
- 1 2 Józefa Wnukowa. U źródeł szkoły talentów i charakterów. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 10, s. 185, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-09].
- 1 2 3 4 Ryszard Semka [online], Zbrojownia Sztuki [dostęp 2025-11-09].
- ↑ Józefa Wnukowa. U źródeł szkoły talentów i charakterów. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 10, s. 184, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-08].
- ↑ TYLKO U NAS. Piotr Semka wspomina stryja, autora Pomnika Ofiar Grudnia '70: "Zawdzięczam mu wiedzę, jak skomplikowane były powojenne decyzje" [online], wpolityce.pl, 12 września 2016 [dostęp 2021-11-07].
- ↑ Panorama Gdańsk. gdansk.tvp.pl, 16.09.2016. [dostęp 2016-09-16].
- ↑ śp. Ryszard Semka
- ↑ Irena Chruścińska, Kazimierz Chruściński. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1973–1974. Architektura, plastyka, fotografika i wystawiennictwo. „Rocznik Kulturalny Ziemi Gdańskiej”. Nr 7, s. 104, 1975. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie. [dostęp 2025-10-07].
Bibliografia
- Wydział Architektury i Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku · Ryszard Semka. asp.gda.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-17)].
- Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 3 (redaktorzy Lubomir Mackiewicz, Anna Żołna), Warszawa 1993, s. 636.