Ryszard Wojtkowski

Absolwent Akademii Ekonomicznej w Katowicach oraz programu menedżerskiego w Harvard Business School.

Od 1975 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od lutego 1982 roku do listopada 1983 roku był kierownikiem Zespołu Konsultacyjnego w I Sekretariacie Komitetu Wojewódzkiego partii w Katowicach^[1]. Po ukończeniu studiów w 1978 roku został sekretarzem naukowym rektora macierzystej uczelni, prof. Zbigniewa Messnera. Z chwilą powołania Zbigniewa Messnera do Biura Politycznego KC PZPR został szefem jego zespołu konsultacyjnego, a w grudniu 1983 roku dyrektorem jego gabinetu jako prezesa Rady Ministrów^[2]. W tej roli do końca roku 1991 współpracował z trzema kolejnymi premierami: Mieczysławem Rakowskim, Tadeuszem Mazowieckim i Janem Krzysztofem Bieleckim^[3].

Stworzył model funkcjonowania gabinetu w ówczesnej strukturze Urzędu Rady Ministrów. Organizował i nadzorował pracę departamentów obsługujących prezesa Rady Ministrów. Uczestniczył w przygotowywaniu analiz i rekomendacji, w trakcie transformacji ustrojowej współtworzył decyzje dotyczące polityki gospodarczej. W okresie pracy z Tadeuszem Mazowieckim przygotowywał i uczestniczył w większości oficjalnych spotkań prezesa Rady Ministrów, w tym spotkaniach w tzw. cztery oczy m.in. z prezydentem George’em Bushem^[4], Michaiłem Gorbaczowem, François Mitterrandem, premier Margaret Thatcher i kanclerzem Helmutem Kohlem. Współpracując z Janem K. Bieleckim przygotował jego wizytę w USA w czasie puczu Janajewa, prowadząc samodzielnie rozmowy z doradcą prezydenta ds. bezpieczeństwa oraz wizytę w Japonii, która usunęła ostatnią przeszkodę do redukcji polskiego zadłużenia w ramach Klubu Paryskiego.

Po wyborach parlamentarnych w październiku 1991 roku odszedł ze służby publicznej do sektora prywatnego^[5].

W latach 1991–1994 był zastępcą szefa Coca-Cola Poland Services, gdzie nadzorował największy w ramach koncernu program inwestycyjny polegający na budowie fabryk w Gdyni, Warszawie i Radzyminie, Środzie Śląskiej, Niepołomicach i Bydgoszczy. Była to wówczas największa bezpośrednia inwestycja zagraniczna w Polsce. Był odpowiedzialny za wprowadzenie na polski rynek marki Coca-Cola Light.

W 1994 roku – z chwilą, gdy koncern Coca-Cola wycofał się z bezpośredniej inwestycji w Polsce – przeszedł do amerykańskiej firmy Gerber Baby Foods, zostając prezesem Alimy-Gerber w Rzeszowie – pierwszej prywatyzacji z udziałem zagranicznego kapitału w Polsce, jednocześnie pełniąc funkcję szefa Gerber Europe. Stał na czele zespołu, który stworzył markę Frugo^[6] oraz zbudował system dystrybucji odżywek Gerbera w Rosji, Francji i w krajach Europy Centralnej^[7].

Po akwizycji Gerber Baby Foods przez szwajcarską firmę Sandoz, a następnie po połączeniu Sandoza z firmą Ciba-Geigy i powstaniu koncernu Novartis w 1996 roku, został przeniesiony do centrali w Szwajcarii^[8]. Początkowo pełnił funkcję członka zarządu odpowiedzialny za tzw. resztę świata (rynki poza UE i USA), następnie odpowiadał za globalną sprzedaż marek żywności specjalizowanej takich jak Gerber, WASA, Isostar czy Ovolmatine. Ostatecznie objął funkcję prezesa Novartis Consumer Health International z bezpośrednią odpowiedzialnością komercyjną za światowy rynek żywności specjalizowanej i leki bezrecepturowe.

W roku 2000, po strategicznej decyzji o rezygnacji Novartisu z działu żywności specjalizowanej, wrócił do Polski. Został jednym z partnerów zarządzających Enterprise Investors, w tamtym czasie największego funduszu private equity w Europie Wschodniej. W tym charakterze odpowiadał m.in. za inwestycje funduszu w Opoczno, Polfa Kutno, Emperia, Agros Nova i Zielona Budka.

W 2007 roku został doproszony do grona partnerów zarządzających jednego z największych światowych funduszy private equity The Carlyle Group, gdzie został szefem jego oddziału w Europie Centralnej i Wschodniej^[9][10][11]. Globalny kryzys finansowy skłonił Carlyle do zmiany strategii i skupienia się na rynku amerykańskim. Zespół zbudowany przez Ryszarda Wojtkowskiego usamodzielnił się wtedy jako niezależny fundusz Resource Partners. Jest to jeden z najbardziej aktywnych funduszy inwestujących w małe i średnie firmy regionie Europy Wschodniej^[12].

W 2020 roku został przewodniczącym Rady Uczelni Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach^[13]. Wcześniej był członkiem Konwentu Uczelni i fundacji Przyjaciół Uniwersytetu. W zorganizowanym z okazji 85-lecia tej Uczelni plebiscycie otrzymał wyróżnienie „Wybitny Absolwent w dziedzinie zawodowej”^[14].

Jest członkiem Rady Fundacji Obywatelskiego Rozwoju prof. Leszka Balcerowicza^[15] i przewodniczącym Rady Fundacji Polska od Nowa Szymona Hołowni oraz członkiem kolegium Instytutu Strategie 2050, think tanku Polski 2050^[16].

W latach 2002–2004 był prezesem Polsko-Szwajcarskiej Izby Przemysłowo-Handlowej^[17].

Współpracował jako komentator ekonomiczny z radiem Tok FM^[16] i z periodykami „Forbes”^[18] oraz „Puls Biznesu”^[19]. Publikował m.in. w dzienniku „Rzeczpospolita”^[20].