Sławomir Lindner

Sławomir Lindner

Data i miejsce urodzenia	8 maja 1913 Koło
Data i miejsce śmierci	18 marca 1982 Warszawa
Zawód	aktor
Współmałżonek	Anna Bursche
Lata aktywności	1947–1982

Sławomir Lindner^[a] (ur. 8 maja 1913 w Kole, zm. 18 marca 1982 w Warszawie) – polski aktor filmowy i teatralny, reżyser teatralny i pedagog, porucznik piechoty Wojska Polskiego.

W latach 30. ukończył Korpus Kadetów Nr 3 w Rawiczu oraz Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 4 sierpnia 1934 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1934 i 177. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 55 pułku piechoty w Lesznie^[1]. 1 września tego samego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu^[3]. Na stopień porucznika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 181. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[1][4]. W marcu 1939 pełnił służbę w batalionie KOP „Sienkiewicze” w Sienkiewiczach na stanowisku dowódcy plutonu 2. kompanii granicznej^[5]. W maju 1939 został przeniesiony do batalionu KOP „Hel”. W czasie mobilizacji w sierpniu tego samego roku został dowódcą plutonu w 13. kompanii. Na tym stanowisku walczył w obronie Helu. W czasie okupacji przebywał w Oflagu II C Woldenberg, gdzie uczestniczył w jenieckim życiu teatralnym.

Pełne kwalifikacje aktorskie uzyskał w 1947. Występował w wielu teatrach, m.in. Teatrze Nowym (od 1949), Teatrze Nowej Warszawy (od 1950), Ludowym Teatrze Muzycznym (1951/1952), Teatrze Syrena (1952–1954), Teatrze Komedii Muzycznej (1954–1955), Operetce Warszawskiej (1955–1956), Teatrze Polskim (1962–1966), Teatrze Klasycznym (1966–1972), Teatrze Studio (1972–1973) i Teatrze Ludowego (1973–1978). Pracował jako aktor, asystent reżysera, kierownik plastyczny, choreograf taneczny, instruktor szermierki i instruktor walk. W 1960 był konsultantem w kwestiach szermierki i jazdy konnej przy produkcji filmu Krzyżacy. Na początku lat 80. grał epizodyczną rolę w spektaklu Antoniego Słonimskiego Rodzina (reż. Edward Dziewoński) w Teatrze Kwadrat^[6]. W 1983 nakładem Instytutu Wydawniczego Pax ukazała się książka autobiograficzna Lindnera pt. „Ale serce boli. Wspomnienia starego kadeta”.

Jego żoną była Anna Bursche-Lindnerowa, w końcu lat 40. i w latach 50. mistrzyni Polski w jeździe figurowej na lodzie.

Zmarł nagle 18 marca 1982 na stacji benzynowej^[6]. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (kwatera E-1-13)^[7].

• 1964 – Barbara i Jan (odc. 7 – Willa na przedmieściu) – krupier w nielegalnym kasynie,
• 1964 – Rękopis znaleziony w Saragossie – ojciec Alfonsa van Wordena,
• 1966 – Bariera – mężczyzna wywijający szablą w restauracji,
• 1966 – Kochajmy syrenki – inspektor w Bolesławcu,
• 1966 – Piekło i niebo – grzesznik w kadzi w starym piekle,
• 1971 – Agent nr 1,
• 1971 – Jeszcze słychać śpiew. I rżenie koni... – starszy wachmistrz Jan Ligenza,
• 1972 – Droga w świetle księżyca – woźnica,
• 1973 – Hubal – Michał Karaszewicz-Tokarzewski, generał „Torwid”,
• 1974 – Karino – działacz na naradzie przed Wielką Pardubicką,
• 1974 – Łukasz – major, dziadek Łukasza
• 1976 – 07 zgłoś się (odc. 3 – Dziwny wypadek) – dziadek Jolki Helsztyńskiej, szef szajki złodziei samochodów,
• 1981 – Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (odc. 12 Państwo w państwie) – przemawiający na akademii z okazji powstania Hakaty,
• 1982 – Punkty za pochodzenie – profesor szkoły teatralnej.

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.

• Sławomir Lindner w bazie Filmweb
• Sławomir Lindner w bazie filmpolski.pl
• Sławomir Lindner na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”
• Sławomir Lindner na zdjęciach w bibliotece Polona