SEAL Team Six

SEAL Team Six
Naval Special Warfare Development Group
Ilustracja
Naval Special Warfare Development Group
Historia
Państwo

 Stany Zjednoczone

Sformowanie

Listopad 1980

Nazwa wyróżniająca

„SEAL Team Six”, „DEVGRU”, „Task Force Blue”, „NSWDG”

Tradycje
Rodowód

SEAL Team Six

Dowódcy
Pierwszy

Richard Marcinko

Ostatni

Matthew J. Burns

Działania zbrojne
Inwazja na Grenadę
Porwanie samolotu TWA Flight 847
Porwanie MS Achille Lauro
Operacja Prime Chance
Inwazja Stanów Zjednoczonych na Panamę
I wojna w Zatoce Perskiej
Wojna domowa w Somalii
Operacja Gothic Serpent
Operacja Uphold Democracy
Wojna w Jugosławii
SFOR
Wojna z terroryzmem
Inwazja na Afganistan
II wojna w Zatoce Perskiej
Rebelia islamska w Jemenie
Wojna w Pakistanie
Porwanie Maersk Alabama
Operacja Neptune Spear
Napad na Barawe w 2013
Operacja Inherent Resolve
Operacja OFS (Freedom's Sentinel)
Organizacja
Dyslokacja

Dam Neck Annex
NAS Oceana, Virginia Beach, Virginia, U.S.

Rodzaj sił zbrojnych

Jednostka specjalna, marynarka, oddział antyterrorystyczny

Formacja

United States Navy

Rodzaj wojsk

Siły specjalne
SMU

Podległość

Joint Special Operations Command
United States Naval Special Warfare Command

Skład

1,787 tysięcy personelu (2014)

Odznaczenia
Presidential Unit Citation

NSWDG (Naval Special Warfare Development Group) inaczej DEVGRU („Development Group”)[1][2] nieoficjalnie znana jako SEAL Team Six[3][4] – amerykańska jednostka specjalna sformowana w 1980 jako komponent USN (United States Navy) wchodzący w skład JSOC (Joint Special Operations Command). Przez JSOC, DEVGRU często określana jest jako Task Force Blue[4]. Jednostka ta operacyjnie zarządzana jest przez JSOC a administracyjnie przez NAVSPECWARCOM (United States Naval Special Warfare Command). Większość informacji o DEVGRU jest zatajana i nie jest komentowana przez USDOD (United States Department of Defense) i Biały Dom[5].

DEVGRU posiada odpowiedniki w United States Army (USA) oraz w United States Air Force (USAF); Intelligence Support Activity (ISA), 1st Special Forces Operational Detachment–Delta (1st SFOD-D), 75th Ranger Regiment Regimental Reconnaissance Company (RRD) oraz 24th Special Tactics Squadron są głównymi jednostkami SMU[6] w armiach USA, których zadaniem jest prowadzenie tajnych i niebezpiecznych operacji wojskowych, do 2002 misje te były kierowane przez NCA, a później przez prezydenta lub sekretarza obrony. DEVGRU ma za zadanie prowadzenie misji antyterrorystycznych, odbijania zakładników, rekonesansu SR, akcji bezpośrednich (DA) oraz HVT[7].

Historia

Historia DEVGRU rozpoczyna się już podczas operacji Orli Szpon[8][9][10], w której następstwie powstała jednostka SEAL Team Six. Podczas kryzysu zakładników w Iranie R. Marcinko był jednym z dwóch przedstawicieli USN dla JCS, grupy zadaniowej zwanej TAT (Terrorist Action Team). Celem TAT było opracowanie planu uwolnienia amerykańskich zakładników przetrzymywanych w Iranie. Po katastrofie w bazie Desert One w Iranie Marynarka Wojenna USA zleciła R. Marcinko utworzenie jednostki antyterrorystycznej.

R. Marcinko został pierwszym dowódcą tej jednostki. W tym samym czasie istniały dwie jednostki SEAL, SEAL Team One oraz SEAL Team Two. R. Marcinko nadając nazwę SEAL Team Six chciał zmylić KGB ZSRR co do faktycznej ilości istniejących oddziałów SEAL[10][11][12]. W listopadzie 1980 roku SEAL Team Six został przyjęty do służby, a działalność mógł rozpocząć już 6 miesięcy później. SEAL Team Six stał się jedną z głównych jednostek United States Navy, zajmując się zwalczaniem terroryzmu i odbijaniem zakładników[5][9]. R. Marcinko sprawował władzę nad SEAL Team Six przez 3 lata, od 1980 do 1983. W 1984, R. Marcinko, i kilku członków SEAL Team Six utworzyło „Red Cell (NSCT)”, które zajmowało się sprawdzaniem bezpieczeństwa amerykańskich obiektów wojskowych.

W 1987 SEAL Team Six zostało rozwiązane. Utworzono wtedy nową jednostkę o nazwie „Naval Special Warfare Development Group”. NSWDG jest kontynuacją SEAL Team Six. Powody rozwiązania SEAL Team Six są różne, ale często nazwę SEAL Team Six używa się w odniesieniu do DEVGRU.

Kontrowersje

W 2010 roku, podczas próby ewakuacji brytyjskiej pracowniczki charytatywnej Lindy Norgrove z rąk Talibów porwanej w Afganistanie, zginęła przez granat żołnierza DEVGRU. W 2017, żołnierz US Army SF w stopniu sierżanta sztabowego, Logan Melgar zginął w wyniku urazu odniesionego podczas incydentu w bazie wojskowej w Mali, postawiono wtedy zarzuty 2 operatorom DEVGRU oraz 2 operatorom MRR.

W 2017, po dwuletnim śledztwie prowadzonym przez The Intercept oskarżającym DEVGRU i jego dowództwo o nadużycia, przestępstwa i tuszowanie. Dochodzenie obejmowało wywiady z wieloma członkami i oficerami jednostki, którzy opowiedzieli o udziale grupy w nadużyciach oraz o tym, co niektórzy członkowie opisali jako zbrodnie wojenne. Byli członkowie jednostki i oficerowie stwierdzili, że dowódcy tolerowali i tuszowali nadużycia[13][14].

Struktura

DEVGRU jest podzielony na 7 eskadr[15]:

  • Red Squadron (Eskadra szturmowa)
  • Blue Squadron (Eskadra szturmowa)
  • Gold Squadron (Eskadra szturmowa)
  • Silver Squadron (Eskadra szturmowa)
  • Black Squadron (Wywiad, rozpoznanie, obserwacja)
  • Gray Squadron (QRF, transport, zespół mobilny)
  • Green Team (Selekcja, trening)[16]

Uzbrojenie

Poniżej znajduje się lista broni o których wiadomo że są używane przez DEVGRU:

Karabiny

Karabiny snajperskie oraz wielkokalibrowe karabiny wyborowe

Odznaczenie Navy Unit Commendation przyznane SEAL Team Six za wyjątkową służbę od 1980 do 1982 roku.

Pistolety

  • Heckler & Koch HK45 „Mk 24 Mod. 0" – .45 ACP

Dowódcy

Dowódcy SEAL Team Six i DEVGRU
Dowódca Klasa Lata Przypisy
Richard „Dick” Marcinko UDT/R[19] klasa 26 Od 1980 do 1983 [20]
Robert A. Gormly UDT/R klasa 31 Od 1983 do 1986 [21]
Thomas E. Murphy UDT/R klasa 35 Od 1986 do 1987 [22]
Richard Woolard UDT/R klasa 38 Od 1987 do 1990 [23]
Ronald E. Yeaw UDT/R klasa 37 Od 1990 do 1992 [24]
Thomas G. Moser BUD/S[25] klasa 55 Od 1992 do 1994 [26]
Eric T. Olson BUD/S klasa 76 Od 1994 do 1997 [27]
Albert M. Calland III BUD/S klasa 82 Od 1997 do 1999 [28]
Joseph D. Kernan BUD/S klasa 117 Od 1999 do 2003 [28]
Edward G. Winters, III BUD/S klasa 112 Od 2003 do 2005 [29]
Brian L. Losey BUD/S klasa 126 Od 2005 do 2007 [30]
Scott P. Moore BUD/S klasa 126 Od 2007 do 2009 [31]
Perry F. Van Hooser BUD/S klasa 137 Od 2009 do 2011 [32][33]
Hugh W. Howard III BUD/S klasa 172 Od 2011 do 2013 [34]
Frank M. Bradley BUD/S klasa 179 Od 2013 do 2015 [35][36]
Jeromy B. Williams BUD/S klasa 191 Od 2015 do 2017 [37][38]
Matthew J. Burns BUD/S klasa 158 Od 2018 do 2020 [39]
Rekrutacja personelu NSWDG, 2007 rok.

Przypisy

  1. ↑ Marc Ambinder, Delta Force Gets a Name Change [online], The Atlantic, 12 października 2010 [dostęp 2024-12-29] (ang.).
  2. ↑ W październiku 2010 roku dziennik The Atlantic poinformował, że oznaczenie „DEVGRU” mogło zostać zmienione na inne, a kolejne oznaczenia mogły zostać utajnione.
  3. ↑ Devgru: Bin Laden’s ultimate nemesis [online], web.archive.org, 9 maja 2011 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2011-05-09].
  4. 1 2 Sean Naylor, Relentless strike. The secret history of Joint Special Operations Command, New York: St. Martin’s Press, 2015, ISBN 978-1-250-01454-2 [dostęp 2024-12-30].
  5. 1 2 Stymied Warriors (Published 1988), 13 listopada 1988 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2024-11-13] (ang.).
  6. ↑ SMU, czyli Special Mission Unit.
  7. ↑ Wayback Machine [online], www.jcs.mil [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2020-10-17].
  8. ↑ IRAN FROM FIVE AMERICAN VIEWPOINTS (Published 1981), 13 grudnia 1981 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2023-09-04] (ang.).
  9. 1 2 U.S. MOVING TO EXPAND UNCONVENTIONAL FORCES (Published 1986), 26 listopada 1986 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-23] (ang.).
  10. 1 2 Richard Marcinko, John Weisman, Rogue warrior, New York: Pocket Books, 1993, ISBN 978-0-671-79593-1 [dostęp 2024-12-30].
  11. ↑ Seal Target Geronimo: The Inside Story of the Mission to Kill Bin Laden by Chuck Pfarrer [online], www.publishersweekly.com [dostęp 2024-12-30].
  12. ↑ U.S. MILITARY CREATES SECRET UNITS FOR USE IN SENSITIVE TASKS ABROAD (Published 1984), 8 czerwca 1984 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2024-11-16] (ang.).
  13. ↑ Matthew Cole, The Crimes of SEAL Team 6 [online], The Intercept, 10 stycznia 2017 [dostęp 2024-12-30] (ang.).
  14. ↑ Navy Times, War crimes case expands to SEAL Team 6 [online], Navy Times, 21 kwietnia 2019 [dostęp 2024-12-30] (ang.).
  15. ↑ Chuck Pfarrer, Warrior soul, Random House, 2004, ISBN 978-1-4000-6036-8 [dostęp 2024-12-30].
  16. ↑ Amazon.com [online], www.amazon.com [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-20] (ang.).
  17. ↑ Tyler Rogoway, About Those Custom Rifles Navy SEALs Were Seen Carrying On A Recent Training Mission [online], The War Zone, 10 maja 2021 [dostęp 2024-12-30] (ang.).
  18. ↑ Kyle Mizokami, Sig Sauer vs. Glock: Why the Navy SEALs Dumped the P226 for the Glock 19 [online], The National Interest, 12 lutego 2019 [dostęp 2024-12-30] (ang.).
  19. ↑ Skrótowiec UDT oznacza Underwater Demolition Team.
  20. ↑ A True Hero – Richard Marcinko – The Melting Thought [online], web.archive.org, 16 maja 2020 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2020-05-16].
  21. ↑ Robert A. Gormly, Combat swimmer. Memoirs of a Navy SEAL, New York: Onyx, 1999, ISBN 978-0-451-19302-5 [dostęp 2024-12-30].
  22. ↑ Don Mann, Inside Seal Team Six. My life and missions with America’s elite warriors, New York, NY: Little, Brown & Co., 2011, ISBN 978-0-316-20431-6 [dostęp 2024-12-30].
  23. ↑ Orr Kelly, Never Fight Fair!: Inside the Legendary U.S. Navy SEALs – Their Own True Stories, Open Road Media, 24 czerwca 2014, ISBN 978-1-4976-4568-4 [dostęp 2024-12-30] (ang.).
  24. ↑ EggfooVA, SEAL Team 2 in Vietnam (silent) footage | September 1969 [OC] [online], r/CombatFootage, 7 września 2017 [dostęp 2024-12-30].
  25. ↑ Skrótowiec BUD oznacza Basic Underwater Demolition.
  26. ↑ Committee Membership – Lessons Learned from the Fukushima Nuclear Accident for Improving Safety and Security of U.S. Nuclear Plants [online], web.archive.org, 16 maja 2020 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2020-05-16].
  27. ↑ F.K. Butler, J.H. Hagmann, D.T. Richards, Tactical management of urban warfare casualties in special operations, „Military Medicine”, 165 (4 Suppl), 2000, s. 1–48, ISSN 0026-4075, PMID: 10803010 [dostęp 2024-12-30].
  28. 1 2 Sean Naylor, Not a good day to die. The untold story of Operation Anaconda, New York: Berkley Books, 2005, ISBN 978-0-425-19609-0 [dostęp 2024-12-30].
  29. ↑ Leadership [online], www.navy.mil [dostęp 2024-12-30].
  30. ↑ Navy.mil Leadership Biographies [online], web.archive.org, 23 grudnia 2015 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2015-12-23].
  31. ↑ FOIA request Scott P Moore, USN (ret) Navy military record Bureau of Naval Personnel (PDF), 8 listopada 2018.
  32. ↑ XE [online], www.xecompany.us [dostęp 2024-12-30].
  33. ↑ Leader in Residence – Cadet Life – Virginia Military Institute [online], web.archive.org, 12 listopada 2020 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-12].
  34. ↑ Rear Admiral Hugh W. Howard III > United States Navy > BioDisplay [online], web.archive.org, 17 listopada 2020 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-17].
  35. ↑ Rear Admiral > United States Navy > BioDisplay [online], web.archive.org, 27 lutego 2021 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2021-02-27].
  36. ↑ Rear Admiral Mitchell Bradley Takes Reins of U.S. Special Operations Command Central – The Eldorado Success [online], web.archive.org, 13 maja 2021 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2021-05-13].
  37. ↑ Rear Admiral > United States Navy > BioDisplay [online], web.archive.org, 29 kwietnia 2021 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2021-04-29].
  38. ↑ Captain Jeromy Williams – Network 20/20% [online], web.archive.org, 18 listopada 2020 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-18].
  39. ↑ Flag Officer Assignments > U.S. Department of Defense > Release [online], web.archive.org, 3 października 2021 [dostęp 2024-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2021-10-03].


This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.