Samotna noc

Samotna noc
En enda natt
Ilustracja
Reklama w „Motion Picture Herald”
Gatunek

dramat romantyczny

Data premiery

20 lutego 1939

Kraj produkcji

Szwecja

Język

szwedzki

Czas trwania

89[1] lub 91 minut[2]
87 minut (wersja telewizyjna z 1976)[2]

Reżyseria

Gustaf Molander

Scenariusz

Gösta Stevens

Główne role

Ingrid Bergman
Edvin Adolphson
Aino Taube

Muzyka

Eric Bengtson
Jules Sylvain

Zdjęcia

Elner Åkesson
Ferenc Zádori

Montaż

Oscar Rosander

Produkcja

Svensk Filmindustri

Wytwórnia

Svensk Filmindustri

Dystrybucja

Svensk Filmindustri

Samotna noc (szw. En enda natt) – szwedzki dramat romantyczny z 1939 w reżyserii Gustafa Molandera. Scenariusz napisał Gösta Stevens według noweli Haralda Tandrupa. W głównych rolach wystąpili Ingrid Bergman, Edvin Adolphson i Aino Taube[1][2].

Zdjęcia nagrywano w Sztokholmie (w studiu Filmstaden)[2]. Bergman z niechęcią podchodziła do projektu, uznając scenariusz za „chałę”. Zgodziła się zagrać, w zamian za możliwość występu w dramacie Twarz kobiety (1938, reż. Molander)[3].

Fabuła

Valdemar Moreaux (Edvin Adolphson), przystojny młody pracownik cyrku, jest nieślubnym synem bogatego, starego arystokraty, Magnusa von Brede (Olof Sandborg) i zostaje zaproszony przez ojca do przejęcia należnego mu dziedzictwa. Valdemar mieszka z właścicielką cyrku, Helgą Mårtensson (Aino Taube), i nie chce jej opuszczać. Trudno mu także przyzwyczaić się do życia pełnego bogactwa i wyrafinowania, a kiedy von Brede próbuje zacieśnić romantyczną więź między nim a swoją młodą podopieczną, Evą Beckman (Ingrid Bergman), planując ich małżeństwo, zarówno Valdemar, jak i Eva wykazują się odwagą i wyrażają swój stanowczy sprzeciw wobec planu. Jednak z biegiem czasu mężczyzna zakochuje się w podopiecznej von Brede[1].

Nieswojo czując się w nowym, eleganckim otoczeniu, a jednocześnie nieokrzesany w swych zachowaniach, Valdemar upija się i próbuje narzucić swoją uwagę Evie, która go odrzuca. Zdając sobie sprawę, że dziewczyna nie chce odwzajemnić jego uczuć, wraca do cyrku i żeni się z Helgą, która – jak teraz wie – jest pod każdym względem odpowiednią dla niego kobietą[4].

Obsada

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1][2]:

  • Ingrid Bergman – Eva Beckman, podopieczna von Brede
  • Edvin Adolphson – Valdemar Moreaux, nieślubny syn von Brede
  • Aino Taube – Helga Mårtensson
  • Olof Sandborg – arystokrata Magnus von Brede
  • Erik Berglund – Hagberg
  • Marianne Löfgren – Rosa
  • Magnus Kesster – Olsson
  • Ragna Breda – pani Krogh (niewym. w czołówce)

Odbiór

Premiera kinowa i recenzje

Premiera Samotnej nocy odbyła się 20 lutego 1939 w Uppsali[2]. W Sztokholmie film zadebiutował 13 marca w kinie Röda Kvarn[1][2]. „Arbetaren” w pochlebnych słowach recenzował film, pisząc: „zawiera [on] dość dogłębną psychologię i znakomite analizy szczegółów. Reżyseria Gustafa Molandera przyniosła dobry efekt i ogólnie rzecz biorąc, można powiedzieć, że szwedzki film osiągnął naprawdę wspaniały efekt końcowy”. „Social-Demokraten” skupiał się na kreacji Bergman, pisząc, że „grając dziewczynę z wyższych sfer, reprezentuje rzadki typ kobiety z kompleksami erotycznymi. Panna Bergman odgrywa tę rolę z wielką finezją”[5].

Rolę Bergman (na zdj. w 1939) krytycy oceniali pozytywnie

Archer Winsten z „New York Posta” uznał Samotną noc za „zaskakująco interesujący obraz”, dodając: „Bergman w tym obrazie to artystka, która doskonale panuje nad swoimi ogromnymi możliwościami. Z drugiej strony, sam film nie jest drewnianym antykiem… Ktokolwiek w Hollywood odkrył panią Bergman, nie zasługuje na wielkie uznanie. Nikt nie mógł nie docenić jej talentu”[6]. „The New York Times” określił obraz mianem „wciągającego dramatu o sprzecznych ludzkich emocjach”. W dalszej części autor recenzji przyznawał, że „dla widzów przyzwyczajonych do dramatów filmowych, których wątki osnute są wokół romantycznych oraz psychologicznych schematów w ramach kodeksu Haysa, Samotna noc bez wątpienia wyda się zaskakująco dorosła, choć może nieco ryzykowna w dwóch ujęciach. Właściwie cały temat (nieślubne dzieci i seks pozamałżeński) jest tematem, którym Hollywood rzadko się zajmuje, a jeśli już, to podchodzi do niego z taką nerwowością, że efekty są zazwyczaj, delikatnie mówiąc, rozczarowujące…” W podsumowaniu wyróżniono grę obsady, zaś sam film uznano za „wciągający dramat”, mimo „rozwlekłej” środkowej części[7].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Quirk 1989 ↓, s. 61.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 En enda natt (1939) SFdb. Svensk Filmdatabas. [dostęp 2026-02-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-05)]. (szw.).
  3. ↑ Spoto 1998 ↓, s. 74.
  4. ↑ Quirk 1989 ↓, s. 61–62.
  5. ↑ Quirk 1989 ↓, s. 63.
  6. ↑ Quirk 1989 ↓, s. 62.
  7. ↑ Quirk 1989 ↓, s. 62–63.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.