Sawa Botew
 | |
| Pełne imię i nazwisko |
Sawa Stanew Botew |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
18 lutego 1883 |
| Data i miejsce śmierci |
8 lutego 1963 |
| Zawód, zajęcie |
agronom |
| Dzieci |
Boris Botew |
| Krewni i powinowaci |
Nikoła Stanew |
Sawa Stanew Botew (bułg. Сава Станев Ботев; ur. 18 lutego 1883 w Wełczewie koło Wielkiego Tyrnowa, zm. 9 lutego 1963 w Sofii) – bułgarski agronom, publicysta i uczony, współautor (wspólnie z Josifem Kowaczewem[1]) pierwszej bułgarskiej encyklopedii rolnictwa Zemedełska encikłopedija (bułg. Земеделска енциклопедия).
Życiorys
Sawa Botew urodził się we wsi Wełczewo w północno-centralnej Bułgarii jako syn hodowcy nasion Botjo Stanewa i jego żony Gerginy[2]. W latach 1902–1903 był nauczycielem w szkole w miejscowości Cerowa korija[3]. Dzięki protekcji znanego wówczas w świecie nauki stryja Nikoły Stanewa wyjechał na studia rolnicze w Lipsku. Po pomyślnym ukończeniu tamtejszej uczelni w 1910 roku Botew wrócił do Bułgarii i podjął się zawodu nauczyciela w szkole rolniczej w Tyrnowie. Następnie w latach 1923–1925 sprawował funkcję dyrektora Liceum Rolniczego w Sadowie. Jego wczesne prace naukowe spotkały się z szerokim uznaniem i wkrótce Sawa Botew przeniósł się do Sofii i objął stanowisko naczelnika jednego z departamentów w Ministerstwie Rolnictwa. Został też głównym sekretarzem Powszechnego Związku Rolników Bułgarskich (Общ съюз на българските земеделци)[4].
Znany z licznych publikacji naukowych z zakresu agronomii. Oprócz encyklopedii rolnictwa, jego najważniejsze prace to: Zemedelieto w Byłgarija (bułg. Земеделието в България) i Izledwanija wyrchu klimata i pszenicite w Tyrnowskija okryg (bułg. Изледвания върху климата и пшениците в Търновския окръг).
Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sofii[5]. Jego syn Boris Botew był profesorem radiologii, kierownikiem katedry rentgenologii na Uniwersytecie Medycznym w Sofii[6][7].
Przypisy
- ↑ Енциклопедичната традиция в българското книгоиздаване (bułg.).
- ↑ Nikoła Stanew, История на Великотърновската предбалканска котловина, Велико Търново 1942, str. 196 i 209 (bułg.)
- ↑ Canka Syczkowa, Из миналото на Церова кория, „Абагар“, В. Търново 1993, str. 226 (bułg.)
- ↑ Nikoła Stanew, История на Великотърновската предбалканска котловина, Велико Търново 1942, str. 205 (bułg.)
- ↑ София помни. Карта на Централен гробищен парк на град София, парцел 14 (bułg.)
- ↑ Проф. Мариета Ботева: След смъртта, най-силен е страхът от говорене пред публика (bułg.)
- ↑ Медицински факултет към МУ-София. История (bułg.)
Bibliografia
- Енциклопедия България, Издателство на Българската академия на науките, София 1978