Schwalbea americana

Schwalbea americana
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

astropodobne

Rząd

jasnotowce

Rodzina

zarazowate

Rodzaj

Schwalbea

Gatunek

Schwalbea americana

Nazwa systematyczna
Schwalbea americana L.
Sp. Pl.: 606 (1753)[3]
Synonimy

Schwalbea australis Pennell[3]

Schwalbea americana – gatunek roślin z rodziny zarazowatych (Orobanchaceae) z monotypowego rodzaju Schwalbea[3]. Zasięg obejmuje południowo-wschodnie Stany Zjednoczone od Luizjany po Florydę i Nowy Jork, przy czym w dużej części stanów, w których gatunek ten rósł – wyginął[3]. Jest rośliną półpasożytniczą występującą w formacjach trawiastych, korzystającą z korzeni roślin różnych gatunków żywicielskich[4].

Morfologia

Pokrój
Bylina z prosto wzniesioną, okrągłą na przekroju łodygą. Pęd jest cały drobno owłosiony i ogruczolony[5].
Liście
Skrętoległe, siedzące, lancetowate i całobrzegie[5].
Kwiaty
Osadzone na krótkich szypułkach. Kielich rurkowaty, dwuwargowy, z nierównymi łatkami rozdzielonymi do połowy. Korona jest żółta lub purpurowa, silnie dwuwargowa, z długą rurką. Pręciki cztery, schowane w rurce korony. Zalążnia wąskojajowata[5].
Owoce
Torebki zawierające liczne nasiona o łupinach z siateczkowatą skulpturą[5].

Systematyka

Pozycja systematyczna

Gatunek z monotypowego rodzaju Schwalbea Pennell z rodziny zarazowatych Orobanchaceae, w której obrębie klasyfikowany jest do plemienia Cymbarieae[2][3].

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2025-08-08] (ang.).
  2. 1 2 Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2025-08-08] (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Schwalbea americana L.. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2025-08-08].
  4. ↑ David J. Mabberley, Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 839, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200.
  5. 1 2 3 4 K. Kubitzki (red.): The Families and Genera of Vascular Plants. VII. Flowering Plants. Dicotyledons. Berlin, Heidelberg: Springer, 2004, s. 419. ISBN 978-3-642-62200-7.