Sebastian Płocharski

W 2002 r. ukończył X Liceum Ogólnokształcące im. prof. Stefana Banacha w Toruniu. W 2008 ukończył studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 2011–2013 uczęszczał na studia podyplomowe na Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Od 2023 r. student produkcji i reżyserii dokumentalnej na kursie DOK Pro w Szkole Wajdy. Były wiceprzewodniczący rady fundacji „You Have It” z Torunia^[6] zajmującej się edukacją artystyczną i promowaniem kultury. Założyciel, nieistniejącej już, pierwszej internetowej telewizji wspinaczkowej w Polsce – Psycha.TV.^[7] Od 2015 r. tworzy niezależny projekt na pograniczu sztuki, dokumentalistyki i aktywizmu społecznego z rejonów złej sytuacji humanitarnej na świecie pod nazwą MakeCoffeeNotWar.info^[5]. Stypendysta Prezydenta Miasta Toruń w dziedzinie kultury z 2011 r.^[8] Od 2021 r. jest członkiem Brytyjskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy (National Union of Journalists)^[9]. Od 2024 jest członkiem rady fundacji FreeDoc Foundation zajmującej się dokumentalistyką ukazującą miejsca deprywacji humanitarnej na Świecie^[10].

Od kwietnia 2015 r. przebywa w Donbasie jako korespondent trwającej tam wojny^[11]. W maju 2015 r. znalazł się na terytorium tzw. Ługańskiej Republiki Ludowej, gdzie służby tego quasi-państwa wykorzystały jego materiały i zmanipulowały nimi przedstawiając go jako zwolennika separatyzmu^[12][13]. Program wywołuje skandal na Ukrainie, przez co zostaje on usunięty przez telewizję z mediów społecznościowych. W 2015 zostaje aresztowany w tzw. Donieckiej Republice Ludowej, jednak już następnego dnia go wypuszczono^[14]. W czerwcu 2015 r. znajduje się w bazie batalionu Toronado w czasie jego buntu^[15][16][17].

W 2020 r. realizuje performance artystyczny w Donbasie pod nazwą “The Pink Rider: Linia rozgraniczenia”. W okresie od października do listopada pokonuje rowerem w różowym kasku 1000 km wzdłuż tzw. linii rozgraniczenia pomiędzy Ukrainą a dwiema separatystycznymi republikami (Ługańska Republika Ludowa i Doniecka Republika Ludowa)^[18]. Realizuje pierwszą część swojego projektu fotograficznego “Przedśmiertne Portrety Ludzi Donbasu” (po 2022 r. nazwane “Przedśmiertne Portrety Mieszkańców wojny rosyjsko-ukraińskiej”)^[16]. Celem performance’u artystyczny było zwrócenie uwagi opinii publicznej na ciężką sytuację społeczną i humanitarną ludzi mieszkających przy linii frontu^[19][18]. Portrety od 2021 r. są cyklicznie raz w roku prezentowane na wystawie w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie^[20].

Od 24 lutego 2022 r. znajduje się na Ukrainie w związku z inwazją Rosji na ten kraj jako dokumentalista i korespondent wojenny^[21]. Na początku konfliktu przebywał w Kijowie^[22], gdzie pomagał w ewakuacji ludności cywilnej^[23]. Na początku kwietnia 2022 r. przeniósł się do Siewierodoniecka, który był w tym czasie okrążony przez wojska rosyjskie^[24]. Jako wolontariusz zaangażował się w pomoc w ewakuacji ludności cywilnej i koordynowanie pomocy humanitarnej^[25][16]. W tym czasie tworzy także filmy dokumentalne traktujące o ewakuacji mieszkańców wschodniej Ukrainy^[26]. Bierze udział w ewakuacji mieszkańców Donbasu z takich miejscowości jak Siewierodonieck, Łysyczańsk, Sołedar, Bachmut, Czasiw Jar czy Siewiersk.

Od sierpnia 2023 r. kontynuuje swój projekt “The Pink Rider” pod nazwą “The Pink Rider: Misja ewakuacyjna i humanitarna na wschodzie Ukrainy” polegający na wjeżdżaniu rowerem i zdawania relacji z przyfrontowych miejscowości, gdyż (zdaniem autora) poruszanie się tam samochodem mogłoby być bardziej niebezpieczne^[27].

W 2025 roku odniósł znaczący sukces na arenie międzynarodowej jako członek ekipy filmowej pracującej w Ukrainie przy realizacji dokumentu Hell Jumper (reż. Paddy Wivell). Produkcja ta została uhonorowana prestiżową statuetką International Emmy Award ^[28]w kategorii Najlepszy Film Dokumentalny (Best Documentary). Wyróżnienie zostało przyznane 24 listopada 2025 roku podczas 53. ceremonii International Emmy Awards^[28] w Nowym Jorku, stanowiąc najwyższe branżowe uznanie dla filmu dokumentującego działania wolontariuszy w strefie konfliktu zbrojnego. Ponadto, w tym samym roku projekt ten otrzymał nominację do nagrody BAFTA ^[29]Television Award w kategorii Najlepszy Dokument Jednostkowy (Single Documentary).