Sequenced Packet Exchange

SPX (ang. Sequenced Packet Exchange) – protokół warstwy transportowej (czwartej warstwy modelu OSI) będący częścią stosu IPX/SPX, opracowanego przez firmę Novell na potrzeby środowiska sieciowego NetWare[1]. Został on wzorowany na protokole SPP stosu protokołów XNS firmy Xerox.

Protokół SPX jest połączeniowym protokołem zapewniającym transmisję danych. Głównym celem jego powstania było zapewnienie stabilnego i bezbłędnego połączenia w trudnych warunkach, nawet kosztem szybkości. Z tego względu pierwsza wersja tego protokołu miała rozmiar ramki ograniczony do 576 bajtów:

  • nagłówek IPX 30 bajtów
  • nagłówek SPX 12 bajtów
  • dane 156 bajtów.

We współczesnych sieciach zalecane jest używanie SPX II, który ma rozmiar ramki zwiększony do standardu Ethernetu (1518 bajtów). Ponadto wprowadzono w nim wiele cech podobnych do rozwiązań w protokole TCP, dodatkowo zwiększających wydajność.

Protokół SPX był bardzo popularny w latach dziewięćdziesiątych, aktualnie został wyparty przez zestaw protokołów TCP/IP, gdzie jego odpowiednikiem jest protokół TCP.

Przypisy

  1. ↑ Barry Nance. Interoperability Today. „BYTE”. Vol. 16, No. 12, s. 187-196, listopad 1991.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.