Sergiusz Sprudin
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
2 lutego 1913 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 stycznia 1996 |
| Zawód | |
| Współmałżonek | |
| Odznaczenia | |
      | |
Sergiusz Sprudin (ur. 2 lutego 1913 w Straczy Małej na Wileńszczyźnie, zm. 2 stycznia 1996 w Warszawie) – operator filmowy, reżyser.
Życiorys
Urodził się w rodzinie pochodzenia polsko-rosyjskiego jako syn Mikołaja (1882–1962), pracownika banku w Odessie, i Marii z domu Kurkowskiej (1886–1965). Miał siostrę Eugenię (ur. 1910) oraz braci: Dymitra (1915–2000), artystę-fotografika, jednego z pionierów fotografii barwnej w Polsce, i Mikołaja (1923–2015), operatora filmów fabularnych i dokumentalnych[1].
Po ukończeniu w 1932 Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Wilnie, wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie i jako rezerwista przyszeregowany do 85. Pułk Strzelców Wileńskich. W 1934 podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej we Lwowie, które ukończył w 1937. Pracował jako referent w Handlowej Spółki Akcyjnej „Huta Pokój” w Katowicach[1].
Po wybuchu II wojny światowej zmobilizowany do 85. pp., został internowany w obozie dla oficerów WP na Litwie, z którego uciekł w 1940. W latach 1940–1941 i 1944–1945 był operatorem kroniki filmowej w Studiu Filmów Dokumentalnych w Kownie.
W roku 1945 został operatorem Polskiej Kroniki Filmowej. Od 1949 związany z Wytwórnią Filmów Dokumentalnych. Należał do SFP[1].
Był dwukrotnie żonaty. Od 27 kwietnia 1942 był żonaty z Ireną z domu Martusewicz (1913–1968), z którą miał dwie córki: Annę po mężu Paruszewską (ur. 1944), tłumaczkę języka angielskiego, oraz Magdalenę (ur. 1948), stylistkę, żonę amerykańskiego architekta Williama Woodsa Mackintosha. Po raz drugi ożenił się z aktorką dramatyczną Zofią Rysiówną[2], byłą żoną Adama Hanuszkiewicza.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Prawosławnym na Woli (kwatera 63-1-54)[3].
Filmy
- 1975 Gdy wszystko było pierwsze (dokumentalny)
- 1971 Kiermasy (fabularny)
- 1969 Czekam w Monte-Carlo (fabularny)
- 1965 Tatarak (fabularny)
- 1961 Wariant R (dokumentalny)
- 1961 Hindukusz (dokumentalny)
- 1959 Taternicy (dokumentalny)
- 1958 Dezerter (fabularny)
- 1958 Narciarze (dokumentalny)
- 1958 Trochę słońca (dokumentalny)
- 1956 Śląsk (dokumentalny)
- 1956 Zielony i czarny Śląsk (dokumentalny)
- 1955 Błękitny krzyż (fabularny)
- 1954 Uczta Baltazara (fabularny)
- 1954 Warszawa. Dokumenty walki, zniszczenia, odbudowy (dokumentalny)
- 1952 Poemat symfoniczny 'Bajka' St. Moniuszki (dokumentalny)
- 1951 Pokój zdobędzie świat (dokumentalny)
Ordery i odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy II klasy (1980)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Srebrny Krzyż Zasługi (1954)[4]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[5]
- Złota Odznaka „Zasłużony Pracownik Morza”
Źródło:[1].
Nagrody
- Państwowa Nagroda Artystyczna III stopnia (zespołowa) za współrealizację filmu Warszawa. Dokumenty walki, zniszczenia, odbudowy (1953)
- Nagroda Państwowa I stopnia (zespołowa) (1964)
- Nagroda na festiwalu filmów morskich „Ludzie i morze” w Gdańsku za całokształt twórczości (1966)
- Nagroda Ministra - szefa Urzędu Gospodarki Morskiej za twórczość marynistyczną (1987)[6]
Przypisy
- 1 2 3 4 Artur Patek, Sergiusz Sprudin [online], www.ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2025-12-22] (pol.).
- ↑ Sprudin Sergiusz, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-12-22].
- ↑ Sergiusz Sprudin w bazie filmpolski.pl
- ↑ M.P. z 1954 r. Nr 95, poz. 1081 (ISAP) „w 10 rocznice Polski Ludowej za zasługi w pracy Sawodowej w dziedzinie kinematografii” .
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 99, poz. 1387 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 14 stycznia 1955 r. nr 0/135 - na wniosek Prezesa Centralnego Urzędu Kinematografii.
- ↑ Miłosława Bukowska-Schielmann. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1987. Różne wydarzenia i imprezy. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 12, s. 314, 1989. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. ISSN 0860-2492. [dostęp 2025-12-17].