Serie widmowe wodoru

Serie widmowe wodoru – grupy linii widmowych, zwane seriami widmowymi, powstające w wodorze w wyniku przejść kwantowych między poziomami o różnej energii.
Wyróżnia się:
- widma emisyjne – jasne prążki widmowe; powstają w wyniku emisji fotonów przez rozgrzany gaz,
- widma absorpcyjne – ciemne prążki na tle widma ciągłego; powstają w wyniku absorpcji fotonów promieniowania o widmie ciągłym, które przechodzi przez chłodny gaz.
Każda seria emisyjna określa przejście na dany poziom energetyczny, a absorpcyjna na przejście z danego poziomu energetycznego.
Długość fali fotonu emitowanego lub absorbowanego przez swobodny, znajdujący się w próżni atom wodoru przy przejściu elektronu z jednego poziomu energii na inny określa wzór Rydberga, będący uogólnieniem wzoru Balmera:
gdzie:
- – długość fali promieniowania,
- – główna liczba kwantowa orbitalu o większej energii, z którego przechodzi elektron emitując foton, lub na który wchodzi elektron absorbując foton,
- – główna liczba kwantowa orbitalu o mniejszej energii, na który przechodzi elektron podczas emisji fotonu, lub z którego przechodzi podczas absorpcji fotonu,
- – stała Rydberga dla nieruchomego jądra o nieskończonej masie:
gdzie:
- – masa elektronu,
- – ładunek elementarny (ładunek elektronu),
- – stała Plancka,
- – prędkość światła w próżni.

Serie widmowe emisyjne w atomie wodoru to, według orbitalu o niższej energii:
- seria Lymana, przejście na orbital n = 1 (inaczej seria K)
- seria Balmera, przejście na orbital n = 2 (inaczej seria L)
- seria Paschena, przejście na orbital n = 3 (inaczej seria M)
- seria Bracketta, przejście na orbital n = 4 (inaczej seria N)
- seria Pfunda, przejście na orbital n = 5 (inaczej seria O)
- seria Humphreysa, przejście na orbital n = 6 (inaczej seria P)
Analogicznie powstają serie widmowe absorpcyjne, przy czym elektron w tym przypadku przechodzi z podanych wyżej orbitali na orbitale o wyższej energii.