Seweryn Bialer

Seweryn Bialer
kapitan MO kapitan MO
Data i miejsce urodzenia

3 listopada 1924 lub 1926
Łódź lub Berlin

Data i miejsce śmierci

8 lutego 2019
Nowy Jork

Przebieg służby
Lata służby

1945–1951

Formacja

Milicja Obywatelska

Jednostki

Komenda Główna Milicji Obywatelskiej

Stanowiska

Zastępcą naczelnika wydziału szkolenia zawodowego

Późniejsza praca

sowietolog, profesor nauk politycznych na Uniwersytecie Columbia

Seweryn Bialer (ur. 3 listopada 1924 w Łodzi[1] lub 3 listopada 1926 w Berlinie[2][3], zm. 8 lutego 2019 w Nowym Jorku) – polski sowietolog, profesor (profesor imienny) nauk politycznych na Columbia University. Był dyrektorem stworzonego przez Zbigniewa Brzezińskiego Instytutu Badań nad Przemianami Międzynarodowymi.

Życiorys

Syn Wiktora i Marii. W 1942 r. dołączył do podziemnego ruchu antyfaszystowskiego w Łodzi. Od lutego 1944 do maja 1945 więzień obozu koncentracyjnego Auschwitz i Friedland/Niederschlesien (Dolny Śląsk)[4].

W 1945 r. wstąpił do Milicji Obywatelskiej. Był m.in. słuchaczem Centrum Wyszkolenia MO w Słupsku (1945) oraz Centrum Szkolenia Oficerów Polityczno-Wychowawczych MO w Łodzi (1945–1946), szefem wydziału politycznego CW MO w Słupsku (1946–1947), p.o. szefa sekcji wyszkolenia w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Komendy Głównej MO (1947–1949), zastępcą naczelnika wydziału szkolenia zawodowego w Oddziale Szkoleniowo-Politycznym KG MO (1949–1951) w stopniu kapitana[5].

Od czerwca 1951 do 31 stycznia 1956 funkcjonariusz w Wydziale Propagandy Komitetu Centralnego PZPR, lektor KC PZPR, wykładowca Instytutu Nauk Społecznych przy KC PZPR, Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, pracownik naukowy Zakładu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk i publicysta Trybuny Ludu.

W 1956 r. uciekł do Berlina Zachodniego i udzielił wywiadu Radiu Wolna Europa, ujawniając kulisy władzy w PRL. Wywiad ten został spisany i wydany przez wydawnictwo RWE pod tytułem „Wybrałem prawdę”. W 1957 r. był świadkiem komisji Kongresu USA, która badała infiltrację USA przez agentów i informatorów radzieckich. Jego relacje przed komisją tłumaczył Jan Karski[6].

W 1983 r. otrzymał MacArthur Fellowship (nagroda jest potocznie nazywana „grantem dla geniuszy”).

Dwukrotnie obronił pracę doktorską – w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR (1955) oraz na Columbia University (1966).

Zmarł 8 lutego 2019 w swoim domu na Manhattanie[7][8].

Publikacje

  • Radicalism in the contemporary age, Vol. 1: Sources of contemporary radicalism, pref. by Zbigniew Brzezinski, Boulder, Col.: Westview Press 1977
  • Radicalism in the contemporary age, Vol. 2: Radical visions of the future, pref. by Zbigniew Brzezinski, Boulder, Col.: Westview Press 1977
  • Radicalism in the contemporary age, Vol. 3: Strategies and impact of contemporary radicalism, pref. by Zbigniew Brzezinski, Boulder, Col.: Westview Press 1977
  • Stalin’s successors: leadership, stability, and change in the Soviet Union, Cambridge: Cambridge Univ. Press 1980
  • The domestic context of Soviet foreign policy, ed. by Seweryn Bialer, Boulder: Westview Press – London: Croom Helm 1981 (wyd. 2 – 1982)
  • Stalin and his generals: Soviet military memoirs of World War II, ed. by Seweryn Bialer, Boulder, Col. – London: Westview Press 1984
  • The Soviet paradox: external expansion, internal decline, New York: A.A. Knopf, 1987
  • (współautor: Michael Mandelbaum), The global rivals, New York: A.A. Knopf 1988
  • Gorbachev’s Russia and American foreign policy, ed. by Seweryn Bialer and Michael Mandelbaum, Baulder – London: Westview Press 1988
  • Soviet-American relations after the cold war, ed. by Robert Jervis and Seweryn Bialer, Durham – London: Duke University Press 1991

Przypisy

  1. ↑ Dane Seweryna Bielena z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2025-01-15]. (pol.).
  2. ↑ In Memoriam: Seweryn Bialer (1926-2019).
  3. ↑ Glenn H. Utter, Charles Lockhart: American Political Scientists. A Dictionary, wyd. 2002, s. 37.
  4. ↑ Seweryn Bialer, Wybrałem prawdę, wydawnictwo Radia Wolna Europa.
  5. ↑ Dane Seweryna Bielena z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2025-01-15]. (pol.).
  6. ↑ Hearing before the Subcomittee to Investigate the Administration of the Internal Security Act and Other Security Laws. Government Printing Office. Washington 1957, part 29, s. 1589.
  7. ↑ Neil Genzlinger: Seweryn Bialer, 92, Defector and Soviet Union Scholar, Dies. nytimes.com, 21 lutego 2019. [dostęp 2019-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-22)]. (ang.).
  8. ↑ In Memoriam: Seweryn Bialer (1926-2019). harriman.columbia.edu, 14 lutego 2019. [dostęp 2019-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-22)]. (ang.).

Bibliografia

  • S. Bialer: Wybrałem prawdę, Wydawnictwo „Wolna Europa” Monachium 1956
  • J. Kossecki: Wpływ totalnej wojny informacyjnej na dzieje PRL, Kielce 1999
  • Bogusław Czarny, Wpływ aspirantów Katedry Ekonomii Politycznej w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych w Warszawie na polską ekonomię po II wojnie światowej, „Ekonomia” (41/2015), 2015, s. 25–57, DOI: 10.17451/eko/41/2015/103 [dostęp 2025-12-03].<
  • Biogram IPN
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.