Sharon Van Etten

Sharon Van Etten
Ilustracja
Sharon Van Etten (2019)
Imię i nazwisko

Sharon Katharine Van Etten

Data i miejsce urodzenia

26 lutego 1981
Belleville

Instrumenty

gitara

Gatunki

indie rock, indie folk

Zawód

wokalistka, kompozytorka, autorka tekstów, aktorka

Aktywność

od 2007

Wydawnictwo

Language of Stone, Ba Da Bing! Records, Jagjaguwar

Zespoły
The Attachment Theory
Strona internetowa

Sharon Van Etten (ur. 26 lutego 1981 roku w Belleville) – amerykańska wokalistka, kompozytorka, autorka tekstów, aktorka. Zadebiutowała w 2007 roku prezentując piosenki z kręgu indie rock i indie folk. Od 2009 roku wydała 7 albumów studyjnych (stan na sierpień 2025). W 2016 roku zadebiutowała jako aktorka uczestnicząc w realizacji emitowanego za pośrednictwem Netflixa serialu The OA. Po nim wystąpiła w filmach Nigdy, rzadko, czasami, zawsze (2020) i How It Ends (2021).

Życiorys

Początki

Sharon Van Etten urodziła się 26 lutego 1981 roku w Belleville[1] jako córka Janice i Steve’a Van Ettenów[2], Miała czworo rodzeństwa będąc środkowym dzieckiem. Żywo interesowała się komedią, romansami i Woodym Allenem. Chciała też tworzyć muzykę. Do pierwszych prób w tym kierunku zachęciła ją matka[3]. Pierwszym instrumentem na którym nauczyła się grać, był fortepian, z którym zetknęła się gdy miała około pięciu lub sześciu lat[4]. Uczyła się też gry na klarnecie, skrzypcach i gitarze. W liceum zaczęła pisać piosenki. Śpiewała w zespole chóralnym Madrigals. Twierdzi, że jej doświadczenia w chórze były niezbędne do nauki notacji muzycznej, a także śpiewu harmonicznego[1]. Mając 18 lat przeprowadziła się do Murfreesboro w stanie Tennessee, aby studiować nagrywanie muzyki na miejscowym Middle Tennessee State[2]. Po roku przerwała naukę. Przez ponad cztery lata pracowała w Red Rose – kawiarni, sklepie płytowym i klubie muzycznym. Przez cały ten czas pisała piosenki, chociaż nigdy nie występowała[1]. Związała się z agresywnym mężczyzną, z powodu którego przeszła załamanie psychiczne. Miała też problemy z uzależnieniem. Ostatecznie przy pomocy młodszej siostry opuściła Murfreesboro i pod koniec 2003 roku powróciła do domu rodzinnego[2]. W 2005 roku przeprowadziła się do Brooklynu[5], gdzie zaczęła występować w niewielkich lokalach[1]. W 2008 roku zrealizowała domowe nagrania z gitarą akustyczną. Nagrania te, w formie płyt CD-R, umieszczała w ozdobnych opakowaniach, wykonanych z papieru pakowego, czarnej taśmy klejącej i brązowych papierowych toreb, do których dołączała odręcznie napisaną notatkę zachęcającą słuchacza do pozostania w kontakcie[6].

Because I Was in Love (2009)

Jednocześnie była zdeterminowana, by zgłębić tajniki branży muzycznej. W tym celu, przy pomocy znajomego ze studiów, dostała staż w wytwórni Ba Da Bing! Records. Pracując tam, kontynuowała pisanie piosenek, publiczne występy oraz nagrywanie w domu[1].

26 maja 2009 roku nakładem wytwórni Language Of Stone ukazał się debiutancki album Van Etten, Because I Was in Love. Miał on osobisty charakter. Obdarzona altowym głosem piosenkarka zaśpiewała swoje folkowe utwory przy akompaniamencie gitary akustycznej, keyboardów i dogrywanych harmonii. Była autorką wszystkich utworów i współproducentką płyty (z Gregiem Weeksem)[7]. Podczas swojej pierwszej trasy koncertowej w tym samym roku doświadczyła emocjonalnego zaangażowania fanów w wykonywane przez siebie piosenki[3].

Epic (2010)

21 września 2010 roku Van Etten wydała nakładem wytwórni Ba Da Bing! Records swój drugi album, Epic, zrealizowany z udziałem takich artystów jak: Andy LaPlant, Brian Christinzio, Brian McTear, Cat Martino, Dave Hartley, Jeffrey Kish, Jessica Larrabee, Jim Callan i Meg Baird. Sama napisała wszystkie utwory, zaś produkcją płyty zajął się Brian McTear[8]. Album spotkał się z większym uznaniem krytyków, niż jego poprzednik. Jego wysokie oceny znalazły swój wyraz w ocenach średnich, wystawianych przez agregatory opinii: 82 na 100 na podstawie 14 recenzji krytycznych w podsumowaniu Metacritic[9], 77 na 100 na podstawie 14 recenzji w zestawieniu Album of the Year[10] oraz 7.2 na 10 na podstawie 8 recenzji w zestawieniu AnyDecentMusic?[11].

Tramp (2012)

Sharon Van Etten (2012)

Pod koniec 2010 roku Van Etten podpisała kontrakt z wytwórnią Jagjaguwar. Zaczęła występować jako support z zespołem The National podczas jego trasy koncertowej. Nawiązała współpracę producencką z jednym z jego członków, Aaronem Dessnerem, z pomocą którego nagrała swój trzeci album, Tramp, wydany na początku 2012 roku[1]. Aby wzbogacić i poszerzyć brzmienie swoich utworów, zaprosiła do współpracy utalentowanych przyjaciół, w tym członków The National oraz takich zespołów jak: Beirut, The Walkmen, Wye Oak, Antony and the Johnsons oraz Doveman[5]. Album został wydany na początku 2012 roku[1]. Zadebiutował na 75. miejscu listy Billboard 200[12] oraz na 19. UK Independent Albums Chart[13]. 14 lutego Van Etten zapowiedziała na maj swoją pięciodniową trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, promującą płytę. Podczas trasy zaplanowała swój największy z dotychczasowych show w londyńskim klubie Scala[14].

Are We There (2014)

20 lutego 2014 roku Van Etten zapowiedziała wydanie w maju swojego swojego czwartego albumu studyjnego, Are We There, który wyprodukowała wspólnie ze Stewartem Lermanem. Opublikowała jednocześnie na YouTube, krótkie wideo, pokazujące proces nagrywania albumu w studiu[15]. Album ukazał się w 27 maja 2014 roku i był kontynuacją jej albumu „Tramp” z 2012 roku choć odszedł od niektórych jego schematów, na rzecz penetrowania nowych sfer stylistycznych[16]. W czerwcu 2015 roku wydała EP-kę „I Don’t Want to Let You Down” zawierającą pięć utworów z sesji nagraniowej Are We There, które nie zmieściły się na tym albumie. EP-ka ukazała się jako zapowiedź trasy koncertowej Van Etten po Ameryce Południowej[17].

W 2016 roku Van Etten wcieliła się w rolę Rachel w serialu fantasy Netflixa „The OA”, stworzonego przez Brit Marling i Zala Batmanglija, a rok później skomponowała cover utworu Skeetera Davisa „The End of the World” do ścieżki dźwiękowej serialu Amazona „Człowiek z Wysokiego Zamku”[1].

Remind Me Tomorrow (2019)

Van Etten powróciła w styczniu 2019 roku z albumem Remind Me Tomorrow, na którym eksplorowała nowe, pełne przygód terytorium dźwiękowe[1]. W kolejnych miesiącach uczestniczyła jako aktorka w realizacji filmu Nigdy, rzadko, czasami, zawsze w reżyserii Elizy Hittman, będącego intymnym portretem dwóch nastoletnich dziewcząt z wiejskiej Pensylwanii[18].

W 2020 roku nagrała kilka utworów. W marcu napisała utwór „Staring at a Mountain” do filmu Nigdy, rzadko, czasami, zawsze[19], w maju 2020 udostępniła wersję utworu Nicka Lowe’a „(What’s So Funny ’Bout) Peace, Love and Understanding?” nagraną z Joshem Hommem z Queens of the Stone Age[20]. Nagrała też covery utworów Nine Inch Nails i Lucindy Williams. W październiku udostępniła nową piosenkę, zatytułowaną „Let Go”, skomponowaną do filmu dokumentalnego Arthura Jonesa, Feels Good Man, poświęconego Mattowi Furie, twórcy postaci Pepe the Frog[19].

Na początku 2021 roku artystka świętowała dziesiątą rocznicę albumu Epic, wydając Epic Ten – reedycję rozszerzoną o covery siedmiu utworów z albumu w wykonaniu innych artystów, w tym Courtney Barnett, Fiony Apple, Lucindy Williams i IDLES. Pod koniec roku wydała singiel „Like I Used To”, nagrany wspólnie z Angel Olsen[1].

We’ve Been Going About This All Wrong (2022)

W maju 2022 roku Van Etten wydała nastrojowy i emocjonalny album We’ve Been Going About This All Wrong. Podobnie jak jej poprzednie wydawnictwo, odniósł on sukces na międzynarodowych listach przebojów[1]. Dotarł do pierwszej dziesiątki na kilku amerykańskich listach przebojów[21].

Utwór Van Etten, „Quiet Eyes”, pojawił się na ścieżce dźwiękowej filmu Past Lives w 2023 roku. Piosenkarka była również współautorką (wraz z Courtney Barnett) utworu „Close to You” do pierwszego sezonu serialu The Buccaneers (emitowanego przez Apple TV+) w tym samym roku[1].

W 2024 roku Van Etten wystąpiła w dwóch utworach z debiutanckiego albumu duetu King Hannah z Liverpoolu, Big Swimmer – tytułowym i „This Wasn’t Intentional”[22].

W styczniu 2025 roku opublikowała 3 utwory poświęcone trzem artystom (Fatowi Tony’emu, Emily Elbert i Maximowi Ludwigowi), poszkodowanym w wyniku pożaru, który wówczas spustoszył Los Angeles i okolice[23].

Sharon Van Etten & the Attachment Theory (2025)

Utwory na swój kolejny album artystka napisała we współpracy z członkami zespołu The Attachment Theory. Powstał on podczas prób do trasy koncertowej w 2022 roku, gdy Van Etten, zmęczona własnym głosem, poprosiła swój ówczesny zespół, aby „po prostu improwizował”. Eksperyment zaowocował dwoma utworami – ostrym post-punkowym „I Can’t Imagine (Why You Feel This Way)” oraz mrocznym, niepokojącym „Southern Life (What It Must Be Like)”[24]. Album Sharon Van Etten & the Attachment Theory został nagrany w 2024 roku w dawnym studiu Eurythmics, The Church, pod okiem producentki Marty Salogni. 23 października ukazał się promujący go singiel, „Afterlife”[25]. Album wydała wytwórnia Jagjaguwar 7 lutego 2025 roku[26]. Tego samego dnia Van Etten wystąpiła razem z The Attachment Theory (w składzie: Jorge Balbi – perkusja i automaty perkusyjne, Devra Hoff – gitara basowa i wokal oraz Teeny Lieberson – syntezator, pianino, gitara i wokal) w telewizyjnym programie The Tonight Show Starring Jimmy Fallon, będącym zapowiedzią trasy koncertowej zespołu po Wielkiej Brytanii (w marcu) i Stanach Zjednoczonych (w kwietniu)[27].

Wpływy

Van Etten w ciągu swojej kariery powoływała się na licznych artystów, pod których wpływem była.

W wywiadzie z 2010 roku wymieniła Ani DiFranco jako pierwszą artystkę, która wywarła na nią wpływ. W jej twórczości ceniła szczerość i umiejętności: „Potrafiła naprawdę grać na gitarze, nie była tylko dziewczyną z gitarą, naprawdę wierzyła w to, co śpiewała, i nie było to popowe. To było moje pierwsze doświadczenie z muzykami spoza nurtu popowego”. Stwierdziła również, że lubi muzykę lat 80. dając jako przykład Orchestral Manoeuvres in the Dark[28]. W 2020 roku wymieniła: Fionę Apple, Arlo Parksa, Nilüfer Yanyę, Lianne La Havas, Boba Dylana, Thundercata, Shamira, Angel Deradoorian, Kim Gordon, New Order[29], zaś w 2022 roku: Scotta Walkera, Cocteau Twins, Rowlanda S. Howarda, Joy Division, Roy Orbison i Celine Dion. Twórczość tych ostatnich scharakteryzowała jako „bardzo melodyjną i orkiestralną, ale też perkusyjną, pełną niepokoju i intensywną”, będącą „połączeniem muzyki elektronicznej i rzeczywistych instrumentów”[30].

Styl

Matthew Murphy z magazynu Pitchfork recenzując debiutancki album Van Etten stwierdza, że jej twórczość „zachowuje pewne echa tradycji folkowej, ale generalnie porusza sie w bardziej osobistej, introspektywnej przestrzeni“. Artystka udowadnia, jego zdaniem, że „ma ekspresyjny głos i talent do pisania piosenek, dzięki którym może śmiało konkurować z rówieśnikami“[31]. Robin Hilton z National Public Radio ocenia, że Van Etten „pisze i śpiewa o świecie, w którym żyje, z piękną i niepewną ciekawością. Jej piosenki są szczere, ale nie przesadnie poważne; jej poezja jest prosta, ale nie oczywista, a jej elegancki głos jest na tyle chrapliwy i smutny, że nie brzmi zbyt czysto ani zbyt pewnie[32]. Andrew Leahey z magazynu AllMusic charakteryzuje Van Etten jako „piosenkarkę o wyrazistej, kontrolowanej pasji, [która] zdobyła wierną publiczność dzięki cichym, intensywnym albumom, łączących indie folk i mroczne utwory syntezatorowe[1]. Alexis Petridis z dziennika The Guardian, Hannah Ewens z dziennika The Independent oraz redakcja magazynu Rolling Stone dostrzegają podobieństwo głosu Van Etten do głosu Siouxsie Sioux[33][34][35].

Życie prywatne

Jest żoną Zeke’a Hutchinsa, swego dawnego perkusisty, a później menadżera. Mają syna (ur. 2017). W sierpniu 2019 roku oboje przeprowadzili się z Nowego Jorku do Los Angeles. Z okazji wyjazdu artystki z Nowego Jorku zrealizowany został i wydany przez Amazon Music krótkometrażowy film dokumentalny, Departure, ukazujący ostatnie dni jej pobytu w tym mieście[36].

Nagrody

Rok Nagroda Kategoria Nagranie Werdykt Źródło
2019 AIM Independent Music Awards Best Independent Track „Seventeen” Nominacja [37]
2020 Libera Awards Best Alternative Rock Album Remind Me Tomorrow Nominacja [38]
2022 Libera Award for Video of the Year „Like I Used To” (Sharon Van Etten i Angel Olsen) Nominacja [39]

Dyskografia

Albumy studyjne

Lista albumów, pozycje na wybranych listach przebojów
Tytuł Album Pozycje na listach przebojów
USA BEL
(FLA)
[40]		 BEL
(WAL)
[41]		 FRA
[42]		 GER NLD NZ
[43]		 POR
[44]		 CHE
[45]		 GBR
[46]
Because I Was in Love
  • wydany: 26 maja 2009
  • wytwórnia: Language of Stone
 — — — — — — — — — —
Epic
  • wydany: 21 września 2010
  • wytwórnia: Ba Da Bing
 — — — — — — — — — —
Tramp
  • wydany: 7 lutego 2012
  • wytwórnia: Jagjaguwar
 75[12] — — — — — — — — —
Are We There
  • wydany: 27 maja 2014
  • wytwórnia: Jagjaguwar
 25[47] 123 164 — — — 33 — — 27
Remind Me Tomorrow
  • wydany: 18 stycznia 2019
  • wytwórnia: Jagjaguwar
 94[48] 49 131 134 — 88[49] — 10 39 30
We’ve Been Going About This All Wrong
  • wydany: 6 maja 2022
  • wytwórnia: Jagjaguwar
 — 102 169 — 52[50] — 22 26 88 28
Sharon Van Etten & the Attachment Theory
  • wydany: 7 lutego 2025
  • wytwórnia: Jagjaguwar
 — 69 — — — — 28 — 43 75
– znak oznacza, że album nie był notowany na listach lub nie był wydany w danym kraju.

Single i EP-ki

Lista na podstawie Discogs[51] i AllMusic[52] (pominięte zostały wydawnictwa demo i promo)

  • „I'm Giving Up on You” (2010)
  • „One Day” (2010)
  • „Serpents” (2011)
  • „Like A Diamond” (2011, z Glass Ghost)
  • „Leonard” (2012)
  • „Give Out” (2012)
  • „Magic Chords” (2012)
  • „All I Can” (2012)
  • „Stop Draggin' My Heart Around” (2013, z Shearwater)
  • „We Are Fine” (2013)
  • „Serpents (Basement)” (2013)
  • „Taking Chances” (2014)
  • Amazon Artist Lounge EP (2014)
  • I Don't Want To Let You Down EP (2015)
  • „Words (Music From The Film "Tig")” (2015)
  • „Best I Can” (2017, z (Michaelem Cerą)
  • „Staring At A Mountain” (2020)
  • „Seventeen” (2020, z Norah Jones)
  • „(What's So Funny 'Bout) Peace, Love And Understanding? (2020, z Joshem Homme’em)
  • „Beaten Down” (2020)
  • „Let Go” (2020)
  • „Songs From The Film Feels Good Man” (2020)
  • „Silent Night” / „Blue Christmas” (2020)
  • „In My Room” (2021, Shovels & Rope* Feat. Sharon Van Etten)
  • „Femme Fatale” (2021)
  • „On Your Way Now” (2021)
  • „Like I Used To” (2021, Sharon Van Etten i Angel Olsen)
  • „Porta” (2022)
  • „Used To It” (2022)
  • „Blue” (2022, BATTS Feat. Sharon Van Etten)
  • „What's The Furthest Place From Here?” (2022, Sharon Van Etten / Julien Baker)
  • „A Small Light: Episodes 3 & 4 [Songs from the Limited Series]” (2023, Angel Olsen / Sharon Van Etten)
  • „Close to You [From “The Buccaneers” Soundtrack]” (2023)
  • „Every Time the Sun Comes Up” (2024)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Andrew Leahey: Sharon Van Etten Biography. AllMusic. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  2. 1 2 3 Lizzy Goodman: Sharon Van Etten Finds Her Way Home. The New York Times. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  3. 1 2 Laura Barton: Sharon Van Etten: ‘The more I let go, the more I progress as a human being’. The Observer. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  4. ↑ Sian Cain: Sharon Van Etten: ‘Weirdest thing I have done for love? I started watching sports’. The Guardian. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  5. 1 2 Max Blau: Sharon Van Etten: Tramps Like Us. American Songwriter. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  6. ↑ Cian Traynor: Blindsided By Love: Sharon Van Etten Interviewed. The Quietus. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  7. ↑ Andrew Leahey: Because I Was in Love – Sharon Van Etten. AllMusic. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  8. ↑ James Christopher Monger: Epic – Sharon Van Etten. AllMusic. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  9. ↑ Metacritic: Epic by Sharon Van Etten. Metacritic. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  10. ↑ Album of the Year: Sharon Van Etten – Epic. Album of the Year. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  11. ↑ AnyDecentMusic?: Sharon Van Etten, Epic. AnyDecentMusic?. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  12. 1 2 Billboard: Billboard 200™ Week of February 25, 2012. Billboard.com. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  13. ↑ Official Charts Company: Official Independent Albums Chart: 12 February 2012 – 18 February 2012. officialcharts.com. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  14. ↑ NME: Sharon Van Etten announces UK tour dates – ticket details. NME. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  15. ↑ Michael Roffman: Sharon Van Etten announces new album Are We There. Consequence of Sound. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  16. ↑ Fred Thomas: Are We There – Sharon Van Etten. AllMusic. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  17. ↑ Laura Snapes: I Don’t Want to Let You Down EP: Sharon Van Etten. Pitchfork. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  18. ↑ Andreas Wiseman: Focus Features, ‘Moonlight’ Outfit Pastel & BBC Films Team For Eliza Hittman Drama ‘Never Rarely Sometimes Always’. Deadline. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  19. 1 2 Allison Hussey: Sharon Van Etten Shares New Song “Let Go”: Listen. Pitchfork. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  20. ↑ Matthew Strauss: Sharon Van Etten and Josh Homme Cover “(What’s So Funny ’Bout) Peace, Love and Understanding?”: Listen. Pitchfork. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  21. ↑ Keith Caulfield: Sharon Van Etten’s ‘We’ve Been Going About This All Wrong’ Debuts in Top 10 on Multiple Billboard Charts. Billboard.com. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  22. ↑ Amanda Thacker: King Hannah Brave the Waves on 'Big Swimmer'. Exclaim!. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  23. ↑ Steffanee Wang: Sharon Van Etten on three songs to stream to help artists affected by the L.A. fires. The Fader. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  24. ↑ Zach Schonfeld: Sharon Van Etten & The Attachment Theory: Sharon Van Etten / The Attachment Theory. Pitchfork. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  25. ↑ Chris DeVille: Sharon Van Etten & The Attachment Theory – “Afterlife”. Stereogum. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  26. ↑ Patrick Gill: Sharon Van Etten Finds New Freedom with Her Band. PopMatters. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  27. ↑ Andrew Wescott: Sharon Van Etten and The Attachment Theory bring ‘Southern Life’ to Fallon. Dork. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  28. ↑ Mia Jones: An interview with Sharon Van Etten. afterellen.com. [dostęp 2025-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-25)]. (ang.).
  29. ↑ Amanda Hatfield: Sharon Van Etten lists 2020 musical "must haves" & albums that mean the most to her. BrooklynVegan. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  30. ↑ Molly Ringwald: Sharon Van Etten Shows Molly Ringwald Her Resting Sad Face. Interview. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  31. ↑ Matthew Murphy: Because I Was in Love: Sharon Van Etten. Pitchfork. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  32. ↑ Robin Hilton: First Listen: Sharon Van Etten, 'Epic'. NPR. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  33. ↑ Alexis Petridis: Sharon Van Etten and the Attachment Theory album review – going goth to confront our grim world. The Guardian. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  34. ↑ Hannah Ewens: Sharon Van Etten: ‘You have to find ways to be a good person – even when you don’t think other people are’. The Independent. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  35. ↑ Jonathan Bernstein, Jon Blistein, Jon Dolan i inni: The 50 Best Albums of 2019. Rolling Stone. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
  36. ↑ Angie Martoccio: Sharon Van Etten Talks New Doc, Springsteen and Leaving New York. Rolling Stone. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  37. ↑ Andy Malt: AIM announces 2019 Independent Music Awards nominees. CMU. [dostęp 2025-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-01)]. (ang.).
  38. ↑ Lars Brandle: Chance the Rapper, FKA Twigs, Courtney Barnett & More Shortlisted For 2020 A2IM Libera Awards. Billboard.com. [dostęp 2025-09-22]. (ang.).
  39. ↑ Jem Aswad: Japanese Breakfast, Jason Isbell, Arlo Parks Lead Indie-Music Collective A2IM’s 2022 Libera Awards Nominees. Variety. [dostęp 2025-09-22]. (ang.).
  40. ↑ ULTRATOP & Hung Medien / hitparade.ch: Discografie Sharon Van Etten. ultratop.be. [dostęp 2025-09-21]. (niderl.).
  41. ↑ ULTRATOP & Hung Medien / hitparade.ch: Discographie Sharon Van Etten. ultratop.be. [dostęp 2025-09-21]. (fr.).
  42. ↑ Hung Medien: Discographie Sharon Van Etten. lescharts.com. [dostęp 2025-09-21]. (fr.).
  43. ↑ Recorded Music NZ / Aotearoa Music Charts: Sharon Van Etten. aotearoamusiccharts.co.nz. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  44. ↑ Hung Medien: Discography Sharon Van Etten. Portuguese Charts. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  45. ↑ Hung Medien: Discographie Sharon Van Etten. hitparade.ch. [dostęp 2025-09-21]. (niem.).
  46. ↑ Official Charts Company: Sharon Van Etten. officialcharts.com. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  47. ↑ Billboard: Billboard 200, The Week of June 14, 2014. Billboard.com. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  48. ↑ Billboard: Billboard 200, The Week of February 2, 2019. Billboard.com. [dostęp 2025-09-21]. (ang.).
  49. ↑ Hung Medien: Sharon Van Etten – Remind Me Tomorrow. dutchcharts.nl. [dostęp 2025-09-21]. (niderl.).
  50. ↑ GfK Entertainment, BVMI: Sharon Van Etten – We’ve Been Going About This All Wrong. offiziellecharts.de. [dostęp 2025-09-21]. (niem.).
  51. ↑ Singles & EPs. Discogs. [dostęp 2025-09-22]. (ang.).
  52. ↑ AllMusic: Sharon Van Etten Discography. AllMusic. [dostęp 2025-09-22]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.