Shigeru Honjō

Shigeru Honjō

本庄 繁

Rikugun-taishō generał
Data i miejsce urodzenia	10 maja 1876 Prefektura Hyōgo
Data i miejsce śmierci	30 listopada 1945 Tokio
Przebieg służby
Lata służby	1897–1937
Siły zbrojne	Armia Cesarska
Jednostki	Armia Kwantuńska
Stanowiska	dowódca 10 Dywizji, dowódca Armii Kwantuńskiej, adiutant cesarza Japonii
Główne wojny i bitwy	wojna rosyjsko-japońska, interwencja syberyjska, japońska inwazja na Mandżurię, wojna chińsko-japońska (1937–1945)
Odznaczenia
[1]

Shigeru Honjō (jap. 本庄 繁 Honjō Shigeru; ur. 10 maja 1876, zm. 30 listopada 1945) – japoński dowódca wojskowy, generał Cesarskiej Armii Japońskiej.

Urodził się w rodzinie chłopskiej w prefekturze Hyōgo. W 1897 roku ukończył 9. klasę Akademii Cesarskiej Armii Japońskiej i otrzymał stopień podporucznika piechoty. Wśród jego kolegów z klasy byli przyszły premier Nobuyuki Abe oraz generałowie Sadao Araki i Iwane Matsui. W 1902 roku ukończył 19. klasę Akademii Sztabu Armii Cesarskiej Japońskiej.

Służył z wyróżnieniem podczas wojny rosyjsko-japońskiej w 20 Pułku Piechoty Cesarskiej Armii Japońskiej i został awansowany na kapitana. Po wojnie pełnił szereg funkcji sztabowych w Sztabie Generalnym Cesarskiej Armii Japońskiej.

W latach 1907–1908 został stacjonował w Pekinie i Szanghaju jako attaché wojskowy, a w następnym roku awansował do stopnia majora. Po odbyciu służby na kolejnych stanowiskach sztabowych, w tym jako instruktor w Akademii Sztabu Armii, w 1917 roku awansował na podpułkownika i po zakończeniu I wojny światowej został wysłany do Europy jako attaché wojskowy. W 1919 roku towarzyszył wojskom japońskim podczas interwencji syberyjskiej przeciwko Armii Czerwonej.

Był dowódcą 11 Pułku Piechoty w latach 1919–1921. W latach 1921–1924 był doradcą gen. Zhanga Zuolina w Mandżurii^[2].

W 1922 roku awansowany na generała majora, dwa lata później objął dowództwo 4 Brygady Piechoty. W latach 1925–1928 piastował obowiązki attaché wojskowego w Chinach. Następnie został dowódcą 10 Dywizji Cesarskiej Armii Japońskiej. W 1927 roku awansowany na generała porucznika^[2].

Od 1 sierpnia 1931 pełnił obowiązki komendanta głównego Armii Kwantuńskiej w Mandżurii, między innymi podczas tzw. incydentu mandżurskiego z września 1931 roku, którego był bezpośrednim inicjatorem, a który pociągnął za sobą wojskową okupację Mandżurii^[3].

Po powrocie do kraju w sierpniu 1932 roku został powołany do Najwyższej Rady Wojennej. W 1933 roku awansowany na pełnego generała. Od 6 kwietnia 1933 do 23 marca 1936 był głównym adiutantem cesarza Hirohito^[2].

W kwietniu 1936 roku przeszedł na emeryturę, w atmosferze próby zamachu stanu w Japonii, która miała miejsce w dniach 26–29 lutego 1936, dokonanej przez ultranacjonalistów z ugrupowania Kōdō-ha działającego w japońskiej armii (incydent z 26 lutego).

Pod koniec II wojny światowej, wszedł w skład Tajnej Rady będącej organem doradczym przy cesarzu^[2]. Po kapitulacji Japonii w 1945 roku został aresztowany przez amerykańskie władze okupacyjne jako podejrzany o zbrodnie wojenne. 30 listopada 1945 popełnił samobójstwo^[2].