Shirō Ishii
 | |
 Rikugun-chūjōgenerał porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Shirō Ishii (jap. 石井 四郎 Ishii Shirō; ur. 25 czerwca 1892, zm. 9 października 1959) – japoński lekarz, mikrobiolog, zbrodniarz wojenny, dowódca Jednostki 731 Cesarskiej Armii Japońskiej podczas wojny chińsko-japońskiej.
Życiorys
Urodzony w wiosce Chiyoda w powiecie Sanbu, w prefekturze Chiba[1]. W 1916 roku rozpoczął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie w Kioto[1]. Po zakończeniu studiów w 1920 roku wstąpił do wojska. Dwa lata później w stopniu porucznika został przeniesiony do Pierwszego Szpitala Wojskowego i Wojskowej Szkoły Medycznej w Tokio. W 1924 roku, za swoje osiągnięcia w pracy został do Cesarskiego Uniwersytetu w Kioto na studia podyplomowe, obejmujące m.in. zgłębianie wiedzy w dziedzinie bakteriologii[2].
W 1928 Ishii rozpoczął swoją dwuletnią podróż po świecie zachodnim. Podczas swych podróży interesował się efektami działania broni biologicznej i chemicznej oraz ich rozwojem podczas I wojny światowej i w późniejszym okresie[3]. Wyniki jego badań pozwoliły mu na zdobycie poparcia ministra wojny Sadao Arakiego.
W 1932 rozpoczął wstępne eksperymenty w utworzonym w tokijskim szpitalu Laboratorium Badań Profilaktycznych. Kierujący nią Shirō Ishii prosił dowództwo o przeniesienie na teren marionetkowego państwa Mandżukuo. Prośba ta była spowodowana potrzebą wykonywania doświadczeń na ludziach, w opinii Ishiego nadawali się do tego mieszkańcy podbitej Mandżurii[4].
W 1935 została sformowana Jednostka 731, zajmująca się bronią biologiczną pod przykryciem jednostki uzdatniającej wodę. Generał Ishii nadzorował budowę dużego kompleksu dla jednostki – ponad 150 budynków na 6 km² niedaleko miasta Harbin w Mandżukuo.
W 1942 Ishii rozpoczął testy z bronią biologiczną i konwencjonalną na chińskich żołnierzach i cywilach. Dziesiątki tysięcy ofiar zmarło na dżumę, cholerę, z powodu wąglika i innych chorób. Jego oddział przeprowadzał również eksperymenty paramedyczne, takie jak wiwisekcje, aborcje oraz wywoływanie udarów i zawałów serca.
Za dostarczanie do jednostki obiektów do badań (w dużej mierze wywodzących się z szeregów chińskich partyzantów i osób aresztowanych za działalność przeciwko okupantowi) odpowiedzialni byli funkcjonariusze żandarmerii wojskowej – Kempeitai[5].
W 1945 japońscy żołnierze wysadzili siedzibę Jednostki 731 w ostatnich dniach wojny. Ishii wydał rozkaz zamordowania pozostających przy życiu więźniów, aby zatrzeć ślady eksterminacji.
W 1946 dowództwo armii Stanów Zjednoczonych zawarło układ z dowódcami Jednostki 731 gwarantujący im nietykalność, w zamian za wyniki badań nad zastosowaniem broni biologicznej i chemicznej. Mimo zagwarantowanego immunitetu, Ishii po wojnie nie mógł znaleźć zatrudnienia w swojej dziedzinie. Środowisko, w którym pozostało wielu jego podwładnych odwróciło się od niego[6].
Zmarł 9 października 1959 w Tokio na nowotwór złośliwy gardła[6].
Prawda wyszła na jaw w 1989, gdy podczas prac budowlanych w Japonii odkryto ciała więźniów.
W 2011 roku zakończyło się szukanie lokali zastępczych dla osób mieszkających w budynku stojącym na miejscu dawnej Akademii Medycznej w Tokio, gdzie po kapitulacji pochowano ofiary eksperymentów Jednostki 731. Umożliwiło to rozpoczęcie prac archeologicznych[7].
Przypisy
- 1 2 Gold 2015 ↓, s. 23.
- ↑ Gold 2015 ↓, s. 24.
- ↑ Gold 2015 ↓, s. 25-26.
- ↑ Gold 2015 ↓, s. 29-30.
- ↑ Gold 2015 ↓, s. 30-31.
- 1 2 Gold 2015 ↓, s. 141.
- ↑ W Tokio wykopaliska mają wyjaśnić jedną z japońskich zbrodni wojennych. [dostęp 2013-10-02].
Bibliografia
- Hal Gold: Jednostka 731. Okrutne eksperymenty w japońskich laboratoriach wojskowych relacje świadków. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2015. ISBN 978-83-233-3893-2.