Siarczan miedzi(I)

Siarczan miedzi(I)
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
jasnoszare ciało stałe (produkt zawierający 1% Cu2O)[1]
Wzór chemiczny

Cu2SO4

• zapis Hilla

Cu2O4S

Masa molowa

223,15 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

17599-81-4

PubChem

134737

Podobne związki
Inne aniony

siarczan miedzi(II)

Inne kationy

siarczan srebra(I)

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Siarczan miedzi(I), nazwa Stocka: siarczan(VI) miedzi(I), Cu2SO4 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy siarczanów metali, sól kwasu siarkowego i miedzi na I stopniu utlenienia.

Otrzymywanie

Można go otrzymać w reakcji siarczanu dimetylu (CH3)2SO4 z Cu2O[3]. Metoda ta została opisana po raz pierwszy w 1909 roku[2][4]. Reakcja prowadzona w temperaturze 160 °C w atmosferze argonu daje produkt o wysokiej czystości (99%)[2][1]:

(CH3)2SO4 + Cu2O → Cu2SO4 + (CH3)2O↑

Proces należy zakończyć po 10 minutach, gdyż kontynuowanie reakcji, nawet przez 2 minuty, prowadzi do stopniowego rozkładu związku[2][1].

Siarczan miedzi(I) otrzymywano też w wyniku redukcji siarczanu miedzi(II), np. dwutlenkiem siarki w trójskładnikowym siarczanowym stopie eutektycznym (Li2SO4, K2SO4, Na2SO4) w temperaturze 580 °C[5]:

2CuSO4 + SO2 → Cu2SO4 + 2SO3

Właściwości

Krystalizuje w układzie rombowym[2][1]. Przewodnictwo właściwe ciała stałego w temperaturze pokojowej wynosi 0,56 S/cm. Przewodnictwo to ma charakter jonowy, a przewodnictwo elektronowe jest na poziomie pomijalnym[6].

Jest związkiem wrażliwym na wilgoć, natomiast w suchym powietrzu jest trwały w temperaturze pokojowej. Z pomiarów przewodnictwa elektrycznego wynika, że powyżej 60 °C zaczyna ulegać rozkładowi (następuje gwałtowny wzrost oporu)[6]. Przy ogrzewaniu powyżej 320 °C ulega dysproporcjonowaniu do wielu produktów, reagujących następnie ze sobą. W zależności od warunków, sumaryczny zapis reakcji może być następujący[1]:

2Cu2SO4 → 2Cu2O + 2SO2↑ + O2↑

lub

3Cu2SO4 → 2Cu2O + SO2↑ + 2CuSO4

W roztworach wodnych także dysproporcjonuje, do siarczanu miedzi(II) i miedzi metalicznej[1][5]:

Cu2SO4 → Cu↓ + CuSO4

Z tlenkiem węgla i amoniakiem tworzy stabilne związki kompleksowe, odpowiednio [Cu(CO)]2SO4·H2O i [Cu(NH3)2]2SO4[3], natomiast w reakcji z acetonitrylem powstaje nietrwały kompleks [Cu(CH3CN)4]2SO4[7].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 H.J. Berthold, J. Born, Über Kupfer(I)-sulfat Cu2SO4. Darstellung und thermische Eigenschaften, „Zeitschrift für anorganische und allgemeine Chemie”, 550 (7), 1987, s. 7–15, DOI: 10.1002/zaac.19875500702 (niem.).
  2. 1 2 3 4 5 H.J. Berthold, J. Born, R. Wartchow, The crystal structure of copper(I)sulfate Cu2SO4. The first structure of a simple cuprous oxo-salt, „Zeitschrift für Kristallographie – Crystalline Materials”, 183 (1–4), 1988, s. 309–318, DOI: 10.1524/zkri.1988.183.14.309 (ang.).
  3. 1 2 Philip John Durrant, Bryl Durrant, Zarys współczesnej chemii nieorganicznej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 1218.
  4. ↑ A. Recoura, Sur le sulfate cuivreux, „Comptes rendus hebdomadaires des séances de l’Académie des sciences”, 148, 1909, s. 1105–1108 (fr.).
  5. 1 2 R.I. Dearnaley, D.H. Kerridge, D.J. Rogers, Molten lithium sulfate-sodium sulfate-potassium sulfate eutectic: reactions of some sulfur compounds, „Inorganic Chemistry”, 22 (22), 1983, s. 3242–3247, DOI: 10.1021/ic00164a015 (ang.).
  6. 1 2 M.A.K.L. Dissanayake, H.M.N. Bandara, Ionic conductivity of cuprous sulphate, „Electrochimica Acta”, 33 (4), 1988, s. 543–544, DOI: 10.1016/0013-4686(88)80174-9 (ang.).
  7. ↑ D.S. Gill, R. Singh, D.S. Rana, J. Wagler, E. Kroke, Preparation, characterization, X-ray structure determination and solution properties of some novel copper(I) bisulfate and sulfate salts and their stable derivatives, „Zeitschrift fur Naturforschung B”, 66 (10), 2011, s. 1042–1048, DOI: 10.1515/znb-2011-1009 (ang.).