Siarczek glinu
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||
| żółte kryształy[1] lub żółtawoszary proszek o zapachu siarkowodoru[2][3][4] | |||||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
Al2S3 | ||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
150,16 g/mol | ||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||
Siarczek glinu, Al2S3 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy siarczków, sól glinowa kwasu siarkowodorowego.
Otrzymuje się go przez ogrzewanie (powyżej 700 °C) glinu z siarką[2]:
- 2Al + 3S → Al2S3
Pod wpływem wilgoci hydrolizuje z wydzieleniem H2S[3].
Stosowany jako półprzewodnik[2] oraz do wytwarzania siarkowodoru[3], zgodnie z równaniem[7]:
- Al2S3 + 6H2O → 3H2S↑ + 2Al(OH)3
Przypisy
- ↑ William McPherson, William Edwards Henderson, A Course in General Chemistry, Boston: Ginn, 1913, s. 445 [dostęp 2024-10-14] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Dale L. Perry, Handbook of Inorganic Compounds, wyd. 2, Boca Raton: CRC Press, 2011, s. 14, ISBN 978-1-4398-1461-1 (ang.).
- 1 2 3 4 5 Richard J. Lewis sr., Hawley’s Condensed Chemical Dictionary, wyd. 15, Hoboken: Wiley, 2007, s. 51, ISBN 978-0-471-76865-4 (ang.).
- 1 2 3 David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-45, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
- ↑ Aluminum sulfide [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 27 kwietnia 2024, numer katalogowy: 333182 [dostęp 2026-03-16].
- ↑ Aluminum sulfide [PDF] [online], karta charakterystyki produktu Thermo Fisher Scientific Chemicals, 22 grudnia 2025, numer katalogowy: 12851 [dostęp 2026-03-16] (ang.).
- ↑ Ralf Steudel, Chemie der Nichtmetalle. Synthesen, Strukturen, Bindung, Verwendung, wyd. 4, De Gruyter, 2014, s. 481, ISBN 978-3-11-030439-8 (niem.).

