Smarki Smark
![]() Smarki Smark (2008) | |
| Imię i nazwisko |
Jerzy Buczkowski |
|---|---|
| Pseudonim |
Smarki Smark, Smarki, Jur, Chudy Smarki, Smarshall Smatters, Smark |
| Data i miejsce urodzenia | |
| Instrumenty | |
| Gatunki |
undergroundowy hip-hop, boom bap, jazz-hop, świadomy hip-hop |
| Aktywność |
1999–2013 |
| Powiązania |
Kixnare, Dinal, Wankz, W.E.N.A. |
| Współpracownicy | |
| Adam „Zkibwoy” Rutkowski | |
| Zespoły | |
| Brudne Serca | |
Smarki Smark, właściwie Jerzy Buczkowski (ur. 1984 w Gorzowie Wielkopolskim[1]) – polski raper, autor tekstów i producent muzyczny, związany z podziemiem hip-hopowym. Oprócz działalności solowej występował również w duecie Brudne Serca ze Zkibwoy'em.
W 2012 został sklasyfikowany na 1. miejscu listy 20 najlepszych polskich raperów wszech czasów według serwisu Porcys[2].
Życiorys
Smarki rozpoczął swoją działalność jako nastolatek pod koniec lat 90., zakładając ze Zkibwoyem (pod pseudonimem Jobikz) skład CMMC (Coś Mądrego Metode Clique), czego skutkiem były dwa wydawnictwa: „Gorzowski styl milczenia” (2000) oraz „Z nutą wrażliwości”. Szczyt jego popularności wypadł na rok 2005, kiedy to we współpracy z Kixnare’em i DJ'em Pyskiem wydał minialbum „Moda na epkę (Najebawszy EP)”, na którym gościnnie pojawił się m.in. Smagalaz (Kedyf i Abel), stając się najpopularniejszym polskim raperem bez oficjalnego kontraktu. Wystąpił gościnnie na płytach Eldo „Człowiek, który chciał ukraść alfabet”, Łona i Webber „Insert EP” i W.E.N.A. „Wyższe dobro”. W 2006 swój wkład włożył w kompilację „JuNouDet” – projektu związanego z trylogią „JuNouMi”. Następnie zaangażował się w powstawanie projektu Brudne Serca, który został porzucony[1].
W 2013 grono fanów zorganizowało billboard w Gorzowie z podziękowaniami dla rapera za jego twórczość[3].
Przypisy
- 1 2 Andrzej Cała i inni red., Antologia polskiego rapu, Warszawa: Narodowe Centrum Kultury, 2014, s. 410, ISBN 978-83-7982-040-5 [dostęp 2023-09-29].
- ↑ 20 najlepszych polskich raperów wszech czasów [online], www.porcys.com [dostęp 2023-09-29].
- ↑ Najlepszy raper bez legalnej płyty. Polska nie zasłużyła na Smarki Smarka [online], Noizz, 11 kwietnia 2020 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
Bibliografia
- Andrzej Cała, Marcin Flint, Kamil Jaczyński, Tomasz Kleyff, Dominika Węcławek: Antologia Polskiego Rapu. Warszawa: Narodowe Centrum Kultury, 2014, s. 409–410. ISBN 978-83-7982-040-5.
