Sole wodorotlenowe

Sole wodorotlenowe (daw. hydroksysole[1], hydroksosole[2], sole zasadowe[2][3][4]) – sole zawierające oprócz kationu metalu i anionu reszty kwasowej również jon wodorotlenkowy OH−. Sole te powstają w wyniku reakcji zobojętniania kwasów (w ilości poniżej stechiometrycznej) z zasadami zawierającymi w cząsteczce więcej niż jedną grupę wodorotlenową, czyli wodorotlenkami polihydroksylowymi. Obecność anionów wodorotlenkowych nie zawsze świadczy o zasadowym charakterze soli[4].

Nomenklatura

Zgodnie ze współczesną nomenklaturą zalecaną przez Polskie Towarzystwo Chemiczne i Międzynarodową Unię Chemii Czystej i Stosowanej należy stosować dla soli wodorotlenowych taki sam system nazw jak dla soli podwójnych[2], tj. wymieniać poszczególne aniony w kolejności alfabetycznej (kolejność ta może być niezgodna z kolejnością ligandów we wzorze)[5], np.:

  • Mg(OH)Br – bromek wodorotlenek magnezu (daw. hydroksobromek magnezu, hydroksybromek magnezu lub zasadowy bromek magnezu)
  • Pb3(CO3)2(OH)2 lub 2PbCO3·Pb(OH)2 – diwęglan diwodorotlenek triołowiu (daw. hydroksowęglan ołowiu[6], hydroksywęglan ołowiu lub zasadowy węglan ołowiu; techn. biel ołowiana)
  • Al(OH)Cl2 – dichlorek wodorotlenek glinu
  • Al(OH)2Cl – chlorek diwodorotlenek glinu
  • (CuOH)2SO4 lub Cu2(OH)2SO4 – siarczan diwodorotlenek dimiedzi

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Stasicka 1998 ↓, s. 372.
  2. 1 2 3 Stasicka 1998 ↓, s. 152–153.
  3. ↑ zasadowy, [w:] Mały słownik chemiczny, Jerzy Chodkowski (red.), wyd. 5, Warszawa: Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, 1976, s. 590.
  4. 1 2 sole, [w:] Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965, s. 657, OCLC 33835352.
  5. ↑ Neil G. Connelly, Ture Damhus, Richard M. Hartshorn, Alan T. Hutton, Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 (Red Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, RSC Publishing, 2005, s. 39, ISBN 978-0-85404-438-2 (ang.).
  6. ↑ Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 5, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 759, ISBN 83-01-13654-5.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.