Spadochronowy system ratunkowy

Spadochronowy system ratunkowy (także balistyczny system ratunkowy) – stosowany w lotnictwie (dla awionetek i samolotów ultralekkich oraz paralotni) system umożliwiający bezpieczne sprowadzenie na ziemię statku powietrznego znajdującego się w sytuacji krytycznej.

System składa się z zamontowanego na stałe pojemnika z odpowiednio dużym spadochronem, urządzenia wyrzucającego ten spadochron i uchwytu aktywującego z linką łączącą^[1].

Spadochronowy system ratunkowy nie włącza się automatycznie, wymagane jest pociągnięcie za uchwyt, umieszczony w zasięgu rąk pilota^[1]. Powoduje to odpalenie urządzenia wyrzucającego (najczęściej jest to rakieta na paliwo stałe, rzadziej systemy pneumatyczne^[2]) i otwarcie spadochronu w ciągu kilku sekund^[3]. Minimalna wysokość, przy której spadochron zdąży rozwinąć się i wyhamować opadanie, wynosi około 100 metrów^[2].

Aby uniknąć zbyt dużych sił działających na spadochron i mocowania, w zależności od prędkości samolotu w momencie otwarcia, czasza spadochronu napełnia się od razu całkowicie (przy małej prędkości) lub częściowo, aby rozwinąć się stopniowo do pełnych rozmiarów w ciągu następnych kilku sekund. Uzyskuje się to przez zastosowanie specjalnego pierścienia ślizgowego^[2].

System dla samolotów o masie od 270 kg do 1400 kg waży ok. 38 kg^[2].

Prędkość opadania przy użyciu spadochronowego systemu ratunkowe jest rzędu 9 m/s^[2][a].

Gdy samolot znajduje się na ziemi, system powinien być zabezpieczony przed przypadkowym użyciem (specjalną zawleczką zabezpieczającą uchwyt). System może powodować zagrożenie dla osób znajdujących się w pobliżu samolotu po lądowaniu awaryjnym (rakieta osiąga prędkość około 160 km/h i może zabić lub zranić osoby znajdujące się na jej torze lotu)^[1].