Stanisław Borowiec
 Stanisław Borowiec (przed 1934) | |
 pułkownik dyplomowany piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
21 kwietnia 1884 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
25 września 1942 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
7 Dywizja Piechoty, |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Stanisław Marian Anzelm Borowiec[1] (ur. 21 kwietnia 1884 w Jordanowie[2], zm. 1942) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Józefa i Wiktorii z domu Wiśniowskiej[3]. Szkołę powszechną ukończył w Krośnie, a następnie uczęszczał do gimnazjum w Buczaczu[4]. Maturą zdał eksternistycznie w Wiedniu[4]. W latach 1900–1904 uczęszczał do szkoły kadeckiej dla piechoty we Lwowie[4]. W czasie I wojny światowej służył 56 pp. w armii austriackiej[2][4]. 22 października 1914 został ranny w bitwie pod Dęblinem[5].
9 listopada 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego[6]. W latach 1920–1921 był szefem sztabu 7 Dywizji Piechoty. Od października 1921 roku był słuchaczem rocznego Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[2][5]. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 151. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego przydzielony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko zastępcy szefa sztabu. W 1924 roku pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Generalnego na stanowisku wojskowego komisarza kolejowego.
W październiku 1926 roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie[7]. 16 marca 1927 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1930 roku mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach[8][4]. Z dniem 30 kwietnia 1934 przeniesiony został w stan spoczynku[9].
Był rozwiedziony i miał dwóch synów: Mariana (ur. 21 grudnia 1912) oraz Andrzeja (ur. 22 września 1928)[5].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4711 (1921)[10][3]
- Krzyż Walecznych[2]
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1938)[11]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
Przypisy
- ↑ Sprostowanie imienia z "Stanisław" na "Stanisław Marian Anzelm" ogłoszone zostało w Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.
- 1 2 3 4 5 6 Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 62.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 4.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 44 z 14.10.1926 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 07.06.1934 r.
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 3414 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1724)
- ↑ M.P. z 1938 r. Nr 259, poz. 612 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.
Bibliografia
- Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-01-19].
- Borowiec Stanisław Marian Anzelm. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.48-3831 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-01-19].