Stanisław Ilnicki

Stanisław Ilnicki (ur. 8 maja 1942 w Klesowie, zm. 24 października 2025) – polski psychiatra wojskowy, pułkownik w stanie spoczynku i pionier leczenia PTSD.

Urodził się 8 maja 1942 r. w Klesowie na Wołyniu. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Wejherowie, a następnie w 1966 r. Wydział Lekarski Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi oraz w 1972 r. Wydział Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego^[1]. Na studiach zajął się wydawaniem gazety podchorążych „Nasze Sprawy” i był kierownikiem muzycznym teatru studenckiego „Verbum”^[2]. Habilitował się w 2000 r. w dziedzinie nauk medycznych i medycyny na Wojskowej Akademii Medycznej^[3]. Odbywał staże zagraniczne w Szwecji, Niemczech, Holandii i USA^[2].

Przez wiele lat był zawodowo związany z Wojskowym Instytutem Medycznym w Warszawie, gdzie w 2005 r. był pomysłodawcą, organizatorem i potem pierwszym kierownikiem Kliniki Psychiatrii i Stresu Bojowego, która była pierwszą w Polsce placówkę specjalizującą się w leczeniu zespołu stresu pourazowego u żołnierzy. Był autorem ponad 200 publikacji z zakresu psychiatrii wojskowej, sądowej i historii medycyny, a także współtwórcą podręczników akademickich. Po przejściu na emeryturę pozostał aktywny zawodowo, a ostatni raz wystąpił publicznie 30 września 2025 r. podczas konferencji naukowej^[1].

Pełnił funkcję konsultanta Wojskowej Służby Zdrowia w dziedzinie psychiatrii i był członkiem władz Polskiego Towarzystwa Psychiatrii Sądowej i Polskiego Towarzystwa Badań nad Stresem Traumatycznym. Został uhonorowany m.in. Buzdyganem tygodnika „Polska Zbrojna” za stworzenie placówki dla żołnierzy (2011 r.), Nagrodą Pro Publico Bono za zasługi dla wojskowej służby zdrowia (2020 r.) oraz trzykrotnie Nagrodą Dyrektora Wojskowego Instytutu Medycznego za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne (2010, 2011, 2016)^[4].

Od początku pracy zawodowej interesował się historią medycyny wojskowej i przez 15 lat pracował nad polskim tłumaczeniem wydanego w 1564 r. podręcznika higieny wojskowej Antoniego Schneebergera De bona militum valetudine conservanda liber. Grał na fortepianie, znał grekę i łacinę^[2].

Zmarł 24 października 2025 r.^[1]